null Beeld

Kanye West - Yeezus

Z'n beste performance ooit gaf Kanye West bij Jay Leno, nu vier jaar geleden. Het waren niet zozeer z'n flauwe excuses voor het Taylor Swift-incident (tijdens een ceremonieverstorende interventie op de MTV Video Music Awards had-ie gebruld dat Swift haar beeldje beter aan Beyoncé zou geven) die het 'm deden, als wel zijn stilzwijgen, toen Leno hem vroeg: ‘Wat had je moeder hier nu allemaal van gevonden?’ Donda West dus, die in 2007 stierf na een faliekant afgelopen cosmetische operatie. Die ene stille seconde Kanye: 't was goud waard om te zien hoe de allerluidste ineens binnensmonds schipperde tussen oprechte spijt, zelfhaat, grootheidswaanzin en die notoire lompheid van 'm. Je hoorde niks en toch oorverdovend veel.

Minimaal qua productie en toch brullend luid: het zou ook kunnen slaan op Wests zesde studioplaat, ‘Yeezus’. Douze points alvast voor de stille geheimhouding, het luide lekken én lanceren van de plaat – zo'n big bang wérkt, al is het maar voor een week. Alleen betekent luid niet per definitie provocerend. Het vooruitgestuurde, alweer aan moeder Donda refererende ‘New Slaves’, is meer Calimero dan martelaar, meer eierhoedje dan doornenkroon. Hoekige beats, een nijdige stem en dan die verscheurdheid van meneer Kardashian, de cokesnuiver/roemverwerper/betweter/spijtoptant/mediahoer: we geloven het graag. Alleen is een ­catchphrase als ‘I'd rather be a dick / Than a swallower’ uiteindelijk niks meer dan een T-shirtslogan waarmee, bijvoorbeeld, wildplassers zich interessant proberen te maken.

Nu is Kanye West ook nooit een grote verhalenverteller geweest, zoals Jay-Z of The Notorious B.I.G. (oké, níémand zet een oedipuscomplex op rijm zoals Biggie dat deed in ‘Respect’ of ‘Suicidal Thoughts’), hij is eerder een voortreffelijk beelden-, slogan- en melodieplakker. En die producer glorieert op ‘Yeezus’, een plaat die de nachtmerrie van ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’ verderzet, maar dan zonder de barok. Wél met de hulp van onder anderen Rick Rubin en Daft Punk, die bewijzen dat ze het nog kunnen, angstaanjagende goeie beats maken, met het schuurpapieren ‘On Sight’ en de door (uit Gary Glitters ‘Rock And Roll’ gelichte) tromgeroffel voortgestuwde klepper ‘Black Skinhead’. Kanye kan nog altijd niet zingen, kan dat geen plaat lang meer wegmoffelen met AutoTune en samplet dan maar raak: het walsende ‘Memories don't live like people dooo’ van Beenie Man verleent bijzondere gratie aan het staccato van ‘Send It Up’.

Dé climax bestaat uit de opeenvolging van ‘I'm in It’ en ‘Blood on the Leaves’. Eerstgenoemde is een pornografisch precieze verkenning van Wests reptielenbrein – we horen het Chris Martin niet meteen doen. Justin ‘Bon Iver’ Vernon dan weer wél: het is zijn stem die ‘starfucker’ neuriet in deze X-rated homevideo. In ‘Blood on the Leaves’ zit een sample van de classic ‘Strange Fruit’ in de versie van Nina Simone – haar klaagzang clasht smaakvol met de verhakkelde beats. En Kanyes raps. Maar: dit blijft een producersplaat. Om waarlijk die charismatische én narcistische, verliezende én triomferende zonnekoning te zijn, is West niet sterk genoeg als rapper/tekstschrijver. Al wordt het door een Capleton-sample op gang getrokken rondje zelfverheerlijking ‘I Am a God’ van de totale protserigheid gered door humor – ‘I am a God / So hurry up with my damn massage / In a French-ass restaurant / Hurry up with my damn croissants,’ rapt Kanye. De Yudas.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234