Kapitein Sofiane Hanni, de man die Anderlecht naar de kampioenstitel leidde

Voor Sofiane Hanni (26), de Frans-Algerijnse aanvoerder van Anderlecht, is de titel het voorlopige eindstation van een rollercoaster die zich vijftien maanden geleden op gang trok met zijn debuut als Algerijns international.

'Voor jongens als ik zijn er niet veel ontsnappingsmogelijkheden: of je wordt voetballer, of je maakt muziek'

Met twee assists in het kampioenenduel tegen Charleroi had Hanni – de assistkoning van de Jupiler Pro League – meer dan zijn aandeel in de titel. De 34ste al voor Anderlecht, de eerste voor zijn aanvoerder, en dat in zijn eerste paars-witte seizoen.

Sofiane Hanni «Ik voel me trots. Mijn carrière is niet altijd gelopen zoals ik het had gewild, maar sinds een jaar heb ik het gevoel dat ik mijn potentieel maximaal benut, in een goede competitie zoals de Belgische, die een trampoline is naar méér. Ik verkeer in de vorm van mijn leven. Ik heb er wat langer moeten op wachten, maar nu mag ik niet verslappen. Ik weet zeker dat mij nog mooie dingen te wachten staan.»

HUMO Wat was het mooiste tot nog toe?

Hanni «Het vaderschap. Maar het állermooiste is dat ik erin ben geslaagd het te combineren met een bepalende rol als speler van Anderlecht. Toen mijn dochtertje werd geboren, wist ik: nu wordt alles anders. Dan heb je sterke schouders nodig, want je weet niet wat er op je afkomt. Hoe zullen de nachten zijn? Zal ik genoeg kunnen slapen? Daar maakte ik me toch zorgen over. Maar het is allemaal wonderwel verlopen.»

HUMO Het vaderschap gaf je…

Hanni «...kracht, ja. Ik sprak er bij de nationale ploeg over met Riyad Mahrez (Algerijnse international van Leicester City, red.), die ook pas vader van een dochtertje is geworden. Hij zei me dat het hem vleugels had gegeven. Met de ploeg verblijven we geregeld op hotel. Allemaal tijd die ten koste van mijn dochter gaat. Daarom: als ik thuis ben, wil ik geen minuut missen met haar. Dan speel ik met haar, of ik pik haar op in de crèche.»

HUMO Was je verrast dat je het niveau bij Anderlecht meteen aankon?

Hanni «Ik had me bij KV Mechelen al met de grote ploegen kunnen meten, en ik voelde dat ik er klaar voor was. Logisch: ik heb nooit aan mijn kwaliteiten getwijfeld. Ik herinner me mijn eerste ontmoeting met Herman Van Holsbeeck. Hij legde me uit dat er veel concurrentie is bij Anderlecht en dat ik op de bank kon terechtkomen. Ik zei: ‘Geen probleem, waar moet ik tekenen? De rest laat ik je wel op het veld zien.’»

HUMO De aanvoerdersband wisselde een paar keer van arm, tot jij hem kreeg. Wat deed dat met je?

Hanni «Dat was wel een verrassing. Ik was nooit eerder aanvoerder, en bovendien: ik was nieuw. De coach legde ons uit dat hij twee, drie namen in zijn hoofd had en vooral een leider óp het veld zocht. Achteraf heeft hij me gezegd dat hij iemand zocht met regelmaat in zijn prestaties. Ondertussen weet ik ook dat hij mijn winnaarsmentaliteit erg waardeert. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar de ene heeft het toch meer in zich dan de andere.»

HUMO Heeft de band je veranderd?

Hanni «Nee, bij mijn vorige clubs was ik al een belangrijke speler. Ook zonder die armband zou ik dat bij Anderlecht geweest zijn.»

HUMO Je hebt dit seizoen ook moeilijke momenten gekend. In april nog werd je uitgefloten door de eigen supporters en stevig op de korrel genomen op de sociale media.

Hanni «Zulke dingen gebeuren, je mag er niet te lang bij stilstaan. Zodra je scoort, word je toch weer toegejuicht. Het is zoals wanneer een verdediger me scheldwoorden naar het hoofd slingert: dat zal me nooit aan het wankelen brengen. Het belangrijkste is dat ik geconcentreerd blijf. Dat heb ik van jongs af aan goed begrepen.»

HUMO Toen je in Oostende de beslissende 0-1 scoorde, hield je wel je hand achter je oor.

Hanni «Niet omdat de kritiek me had geraakt. Wel omdat ik wilde zeggen: ‘Ik ben het niet vergeten.’ Dat doelpunt was het beste bewijs dat al het gefluit van me afglijdt. Trouwens, het was één van de mooiste doelpunten die ik ooit heb gemaakt. Meestal scoor ik met afstandsschoten, maar dit kwam er na een individuele actie: zoveel moeilijker.»

HUMO Na de nederlaag tegen Zulte Waregem in november viel iedereen over je heen nadat je de defensieve spelwijze van coach René Weiler ter discussie had gesteld.

Hanni «We zaten toen in een moeilijke periode. De media hebben daarvan geprofiteerd om een wig tussen mij en de coach te drijven. Ze stelden het voor alsof ik zijn tactiek niet goed vond, maar dat had ik helemaal niet gezegd. Ik was niet tevreden over mijn prestatie en die van mijn ploegmaats: van onze laatste vijf wedstrijden hadden we er drie verloren. Veel te veel. Maar het is niet omdat wij slecht spelen, dat René Weiler een slechte coach is. Het was aan de leiders, en zeker aan mij als aanvoerder, om op te staan: zo kon het niet verder. Ik had het misschien wat onhandig geformuleerd, want de coach raakte geviseerd. Als iedereen dan op mij afvliegt: geen probleem. Ik had het niet verwacht, maar ik zou vandaag precies hetzelfde doen, want na mijn commentaar hebben we wel als ploeg gereageerd en die slechte reeks wedstrijden gestopt.»

HUMO Vier dagen later zette Weiler je op de bank tegen Qabala. Als straf?

Hanni «Zo kun je het noemen, ja. Maar hij is niet rancuneus: de volgende competitiewedstrijd speelde ik weer, mét de aanvoerdersband. Hij legde me uit dat hij mijn uitspraken niet erg had gesmaakt. Dat hij in die moeilijke periode zijn aanvoerder nodig had en dat mijn woorden niet hadden geholpen, ook al begreep hij dat ik hem er niet mee had geviseerd. Daar heb ik me voor verontschuldigd. Trouwens, dat hij me op de bank zette tegen Qabala, was verdedigbaar: ik was gewoon niet goed tegen Zulte Waregem.»

HUMO Vervolgens verloren jullie van Saint-Etienne en uitte Weiler openlijk kritiek op jou.

Hanni «We stonden 2-0 voor, maar verloren nog met 2-3. Mijn invalbeurt was hem niet bevallen en dat maakte hij me duidelijk. In een grote club krijg je meer kritiek, zeker als kapitein. Wie een grote carrière ambieert, moet daarmee kunnen leven. Anders hou je er beter mee op.»

HUMO Wat waren de mooiste momenten?

Hanni «Onze twee wedstrijden tegen Manchester United. Daar droom je als speler van. We werden uitgeschakeld, ik kan dus niet zeggen dat het perfect was, maar we hebben onze voet wel naast de hunne kunnen zetten. Daar ben ik trots op.»

HUMO Jij maakte de gelijkmaker op Old Trafford, maar je werd na een uur al gewisseld.

Hanni «Ik had graag langer op het veld gestaan, dat klopt. Maar als je drie dagen later met 2-0 wint van Club Brugge, is de ontgoocheling snel weg. De trainer had ons vooraf gezegd dat hij vrij vroeg zou wisselen. Wie, dat wisten we niet. Op het moment zelf ben je ontgoocheld en denk je: ‘Misschien hadden we ons gekwalificeerd als ik was blijven staan.’ Maar ik had ook geblesseerd kunnen raken, of te vermoeid na 120 minuten, en dan hadden we misschien van Club Brugge verloren. De coach heeft het dus goed aangepakt.»


Zus speelt broer

HUMO Is voetbal altijd het belangrijkste geweest in je leven?

Hanni «Altijd. Mijn vader was een nummer 10, zoals ik. Hij speelde in de Franse Ligue 2, wat een behoorlijk niveau is. Ik heb hem nog bij de veteranen zien spelen. Hij heeft altijd een voetballer van mij willen maken, zo voetbalgek was hij. Maar dat was ik ook, dus dat viel mee. Toen ik 5 was, sloot hij me aan bij de club in Ivry-sur-Seine, waar we woonden. Hij bracht me naar elke training, en of het nu regende of vroor: altijd bleef hij kijken. Omdat hij zoveel van voetbal kent, vroegen de trainers hem na een tijd zelfs om hen te assisteren.

»Thuis zette hij de meubels aan de kant en voetbalden we. In een kleine ruimte, waardoor ik leerde dribbelen en mijn techniek kon bijschaven (glimlacht). Dat deed hij niet alleen voor mij, maar ook voor mijn jongste zus. Zij voetbalt nu in de Franse tweede klasse. Ik noem haar Modric (middenvelder van Real Madrid, red.): ze is klein, ze heeft een goede techniek en ze trapt nooit met links, maar altijd buitenkant rechts – precies zoals Modric. Mijn broertje is nu 14, en ook hij voetbalt: bij mijn oude club in Ivry.»

'Als ik ergens graag wil voetballen, is het wel in Spanje. Daar zou mijn stijl het best tot zijn recht komen'

HUMO Je rugnummer 94 verwijst naar het departement waarin Ivry ligt, net buiten Parijs.

Hanni «Het is de plek waar ik ben opgegroeid en die me heeft gemaakt tot wie ik ben. Buitenstaanders zien het misschien als een gevaarlijke voorstad van Parijs, maar wij voelden ons er helemaal thuis. Tussen de grote woonblokken lagen veldjes waar alle kinderen samen speelden. Daar is mijn karakter gevormd: niet willen verliezen. Toen ik een jaar of 12 was, zijn we naar een huis verkast, maar ik kijk met veel genoegen op die tijd terug. Natuurlijk gebeurden er ook minder fraaie dingen, maar daar hield ik me niet mee bezig. Ik wilde alleen maar voetballen.»

HUMO Wat zou er zonder het voetbal van jou geworden zijn?

Hanni «Die vraag heb ik me nooit gesteld: het voetbal is er altijd geweest. Mijn zussen hebben het dankzij hun studie gemaakt in het leven, maar voor jongens ligt het vaak anders: of je wordt voetballer, of je maakt muziek. Veel andere uitwegen om te ontsnappen zijn er niet. Op school was ik vooral een onruststoker. Stilzitten in de klas en naar de leraar luisteren: dat verveelde mij. Maar mijn vader heeft erover gewaakt dat ik niet van het rechte pad zou afwijken. Mocht ik niet zulke ouders hebben gehad, dan zou ik misschien niet staan waar ik nu sta. Ik heb vrienden gehad die niet zo in de gaten werden gehouden door hun ouders. Met hen is het minder goed afgelopen.»

HUMO Hoe was het in een gezin met vijf kinderen?

Hanni «We maakten veel plezier. Mijn broertje is wel veel jonger: tot mijn 12de had ik alleen mijn drie zussen om mee te spelen. Dat was niet altijd makkelijk. Daarom ook trok ik naar buiten, om bij andere jongens te zijn.

»Met mijn oudste zus had ik een speciale band. Zij was de grote broer die ik niet had. Voor alles waarmee ik niet naar mijn ouders durfde te stappen, ging ik naar haar. Toen ik op internaat ging in het opleidingscentrum van Nantes, was ik 14. Te jong voor een telefoonabonnement, dus nam zij er één op haar naam voor mij, zonder dat mijn ouders het wisten (lachje). Soms leende ze me ook wat geld. Ik kreeg bij Nantes elke maand 500 of 600 euro, maar van mijn vader mocht ik slechts 40 euro per week afhalen. Daar was ik niet blij mee: andere jongens mochten al hun geld opmaken, ik niet. De rest van mijn centen zette hij op een spaarrekening. Later was ik daar wel blij om. Toen ik 18 was en naar een appartement mocht, had ik geld om wat meubelen te kopen, en de andere jongens niet. Toen begreep ik waarom mijn vader het zo had geregeld. Ik ben hem daar erg dankbaar voor.»

'Dat ik het vaderschap kan combineren met een dragende rol bij Anderlecht, dat is het allermooiste.'

HUMO Waarom beslist een jongen van 14 om thuis weg te gaan en 400 kilometer verder op internaat te gaan?

Hanni «Ik wilde maar één ding: profvoetballer worden. Dus toen Nantes zich meldde, heb ik niet geaarzeld. Ik stond op het punt een nieuwe wereld te ontdekken: waarom zou ik thuis missen? En in plaats van drie keer per week te trainen zou ik élke dag voetballen. Wat kon ik meer wensen?»

HUMO Je ploegmaat Leander Dendoncker was ook 14 toen hij verhuisde, van West-Vlaanderen naar het verre Brussel. Hij werd verteerd door heimwee.

Hanni «Daar had ik geen tijd voor. Natuurlijk miste ik mijn ouders, maar ik was zó gelukkig. En mijn vader belde me elke dag. Nog altijd, trouwens. Ik had een prachtige tijd in Nantes: ik voelde me daar echt op mijn plaats.»

HUMO Waarom heb je het er niet gemaakt?

Hanni «Na twee jaar vertrok de voorzitter en ging het bergaf met de club. Ik heb er uiteindelijk een wedstrijd of vijf gespeeld, maar toen was de ploeg al in de tweede klasse verzeild. Ik wist dat het moeilijk zou worden, maar ik liet de moed niet zakken. Zelfvertrouwen is belangrijk, dat heeft mijn vader me altijd goed ingeprent: ‘Als je twijfelt, heb je afgedaan.’ Iedere voetballer kent moeilijke momenten in zijn carrière, zelfs Cristiano Ronaldo. Het komt erop aan te blijven geloven in je kwaliteiten en nooit te twijfelen.»

HUMO Je trok naar de tweede klasse in Turkije. Een wanhopige keuze, zo lijkt het wel.

Hanni «Ik wilde niet afzakken naar de derde of vierde klasse in Frankrijk. Alleen: iets anders kwam er niet op mijn pad. Dat was een verrassing én een ontgoocheling tegelijk. Toen kreeg ik een voorstel van Kayseri Erciyesspor. Eerst wees ik het af, maar uiteindelijk ben ik toch vertrokken. Mijn vrouw bleef achter in Frankrijk – we waren nog niet getrouwd.

»Alles ging goed, en het tweede seizoen werden we zelfs kampioen: ik had de meeste assists achter mijn naam en we promoveerden naar de hoogste klasse. Maar toen kwam er een nieuwe trainer, de Belg Fuat Çapa, en die gooide me buiten. Dat was wel een klap. Mijn vrouw is toen overgevlogen om me te steunen.»

HUMO Je bleef nog één seizoen in Turkije. Dat KV Mechelen je daarna gratis kon overnemen, is vreemd.

Hanni «Ik lag nog een jaar onder contract, maar ik ben naar de clubmanager gestapt en heb gezegd dat ik na drie jaar Turkije weer dicht bij mijn familie wilde zijn, en dat ik ging trouwen.»

HUMO Bij Mechelen vonden ze je nog te veel een salonvoetballer.

Hanni «Terecht. In Frankrijk kreeg ik ook vaak dat verwijt. Ik had in Turkije al veel aan agressiviteit gewonnen, maar nog niet genoeg. In Mechelen heb ik er nog een schep bovenop gedaan, en bij Anderlecht verdedig ik héél veel. Ik ga zelfs kopduels aan (lachje).»

'De mensen zijn intelligent genoeg om het onderscheid te maken tussen een moslim en een terrorist'


Algerijns hart

HUMO Na de aanslagen in Parijs zei je: ‘Ik draag de stad in mijn hart.’ En: ‘Wie aan Frankrijk raakt, raakt aan mij.’

Hanni «Logisch, toch? Tot mijn 20ste heb ik onafgebroken in Frankrijk gewoond. Ik ben er geboren en getogen, dan voel je je automatisch een Fransman. Maar mijn roots liggen in Algerije. Beide landen betekenen veel voor mij. Mijn vader is geboren in Parijs, maar waarom zijn ouders naar Frankrijk zijn gekomen, weet ik niet. Ik heb het hem nooit gevraagd. Mijn moeder is pas als kind naar Frankrijk gekomen.»

HUMO Waarom heb jij nooit voor de Franse nationale jeugdselecties gespeeld?

Hanni «Ik ben twee keer geselecteerd – op mijn 16de en mijn 18de – maar twee keer ging het wegens een blessure niet door.»

HUMO Je koos voor de Algerijnse nationale ploeg, maar je hebt nooit in Algerije geleefd.

Hanni «Ik heb gekozen met mijn hart. Veel vragen heb ik me daar verder niet bij gesteld. De Algerijnse ploeg begon aan imago te winnen. In de zomer van 2014, tijdens het wereldkampioenschap in Brazilië, was ik op vakantie bij mijn ouders in Parijs. Ik herinner me hoe we na een overwinning samenkwamen op de Champs-Elysées. Toen ik al die vierende mensen rond mij zag, wist ik: ‘Van díé ploeg wil ik ooit deel uitmaken.’

»Dat ik makkelijker mijn plaats zou afdwingen bij Algerije dan bij Frankrijk, had er niets mee te maken. Mijn ouders hebben me ook nooit in één of andere richting geduwd. Zij hebben altijd gezegd: ‘Maak de keuzes die je gelukkig maken, en wij zullen ze altijd respecteren.’ Dat ik nu de kleuren van Algerije verdedig, vervult hen wel met trots.»

HUMO Je groeide op in Parijs, nu woon je in Brussel. Twee steden die door terroristische aanslagen zijn getroffen.

Hanni «Best angstaanjagend. Mijn familie woont nog steeds in Parijs. Het kan iedereen overkomen: mijn vader of zus als ze een koffie gaan drinken, of mijn vrouw wanneer ze het vliegtuig neemt.»

HUMO Jij was toevallig in Parijs toen het gebeurde.

Hanni «We hadden enkele dagen vrij en ik zat thuis bij mijn ouders. Samen met mijn vader en mijn broertje keek ik op tv naar de interland Frankrijk - Duitsland, die wat verderop in het Stade de France werd gespeeld. ’s Anderendaags moesten we naar Le Mans, waar de moeder van mijn vrouw woont. Er was nauwelijks verkeer op de weg, iedereen had zich thuis opgesloten. Heel onwezenlijk.»

HUMO Jij bent moslim. Word je anders behandeld sinds de aanslagen?

Hanni «Helemaal niet. Integendeel: ik heb vastgesteld dat de mensen intelligent genoeg zijn om het onderscheid te maken tussen een moslim en een terrorist. Ik heb me nooit geviseerd gevoeld.

»Je zult altijd goede en minder goede mensen hebben. Het enige antwoord op de terreur is: een zo normaal mogelijk leven leiden en de angst niet toelaten in je hoofd. Als ik voortdurend over mijn schouder moet kijken, heb ik geen leven. Wat moet gebeuren, gebeurt toch. Dat is het lot.»

'Iedere voetballer kent moeilijke momenten in zijn carrière, zelfs Cristiano Ronaldo. Het komt erop aan te blijven geloven in je kwaliteiten.'

HUMO Je ploegmaat Kara Mbodj klaagt wel over racisme: hij is er geregeld het slachtoffer van, zegt hij.

Hanni «Mij is het nog nooit overkomen. Op het veld van Club Brugge kreeg ik veel beledigingen naar het hoofd geslingerd, maar dat was omdat ik een speler van Anderlecht ben, niet omdat ik moslim of Arabier ben. Maar als ik als zwarte speler voor aap zou worden uitgemaakt, zou ik er ook een zaak van maken.»

HUMO Kara heeft afspraken met Anderlecht over een transfer deze zomer. En jij?

Hanni «Mijn carrière is langzaam op gang gekomen. Ik bekijk het stap voor stap. Ik wil zo ver mogelijk raken, maar ik ga me nergens op fixeren. Ik had een pak voorstellen op zak vóór ik bij Anderlecht tekende – ik kon zelfs vier tot vijf keer meer verdienen (onder meer in China en Kazachstan, red.). Maar geld zonder een sportief verhaal interesseert me niet. Als het sportieve goed zit, schrikt niets me af.»

HUMO Is het anders nu je zelf een gezin hebt?

Hanni «Tuurlijk, maar een carrière duurt niet lang. Als er opofferingen moeten gebeuren, zullen we die doen. Mijn vrouw steunt me. Zij studeert nog. Talen: Engels en Spaans. Ze wil leerkracht worden.»

HUMO Zeggen die talen iets over jóúw toekomst?

Hanni «Dat zien we nog wel. Maar als ik ergens graag wil voetballen, is het wel in Spanje. Daar zou mijn stijl het best tot zijn recht komen. En ik hou van de zon (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234