null Beeld

Kapitein Winokio

Kapitein Winokio: het tussen roze wolken drijvende luchtkasteel van de Antwerpse muzikant Winok Seresia (een kruising tussen Ome Willem en Nonkel Bob) is in tien jaar tijd getransformeerd tot een stevig doorjakkerende modderschuit.

Kristoff Tilkin

In de machinekamer huist een uitstekend geolied raderwerk van muzikanten, zakelijk leiders en specialisten allerhande. Om maar te zeggen: de speeltijd is al lang afgelopen. Sinds vorige maand loopt op Ketnet het programma ‘Kapitein Winokio’s grote notenboot’, en volgende week staat de kapitein met een tig-koppige bemanning zes keer in een uitverkochte AB.

Aan het Straatsburgdok in de Antwerpse haven danst de buitentemperatuur een schijntango langs het vriespunt; in Kapitein Winokio’s kleine repetitiehok annex studio schommelt de sfeerbarometer tussen Cuba, Mali en New Orleans. Als ik mijn ogen sluit, kringelt het boeket van een twaalf jaar oude rum mijn neusgaten in en strijkt een tropische bries langs het puntje van mijn neus. Dat laatste blijkt gewoon de adem van Seresia (40), die naast me in de fauteuil zijn e-mails leest en beantwoordt op zijn laptop, als hij even niet hoeft mee te zingen.

De sfeer lijkt ongedwongen, en de Kapitein regeert duidelijk niet met ijzeren hand: hij hangt erbij als een lichtmatroos die zijn chronische neiging tot lanterfanten botviert. Dat mag, want vandaag hoeft hij niet zelf aan het roer te staan: orkestleider Ivan Smeulders leidt de missie van de dag. Die luidt: liedjes voor de Berenconcerten doornemen en waar nodig de arrangementen fijnhakken, bijkruiden, indikken.

Smeulders dicteert telkens welke song doorgenomen dient te worden en suggereert desnoods arrangementen op maat van elke muzikant – gitaar, drums, blazers, percussie. Ik hoor prima tot uitstekende versies van liedjes uit het oeuvre van de Kapitein, maar Smeulders’ oren staan duidelijk nog scherper afgesteld. ‘Laat die gitaar eens kabbelen in plaats van te strummen,’ zo stelt hij voor, ‘dat gaat beter werken in combinatie met die ukelele.’ En verrek: het verschil is hoorbaar. Tussendoor vliegen er wel grapjes over en weer, maar mocht ik de verhouding tussen werk en ontspanning in cijfers moeten vatten: 5 procent sfeervol bullshitten, 95 procent hard labeur. Uw bloedjes verdienen dat.

Als Smeulders een rook-, plas- dan wel telefoneerpauze van vijf minuten afroept, merk ik tegen Seresia op dat de kapitein van dit schip een blind vertrouwen heeft in zijn eerste stuurman.

Winok Seresia «Het scheelt niet veel. ’t Is fijn dat ik iemand als Ivan aan het roer kan zetten als we onszelf klaarstomen voor de Berenconcerten: zo kan ik wat ruimte vrijmaken in mijn hoofd. Vroeger gingen we veel chaotischer te werk: iedereen mocht zijn zegje doen over van alles en nog wat. Maar uiteindelijk kun je blijven discussiëren, want iedereen heeft altijd wel een béétje gelijk – ’t mag ook wat vooruitgaan, hè. Ik geef natuurlijk hier en daar weleens een suggestie, maar ik hoef niet zo nodig mijn mening over alles te verkondigen. Eigenlijk laat ik alleen van me horen als ik iets echt níét goed vind. Maar dat gebeurt bijna nooit.»

HUMO Begrijpelijk: je werkt met een troep behoorlijk bekwame muzikanten.

Seresia «Blij dat je dat opmerkt, dan kan ik gewoon doorgaan met op de loftrompet te blazen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ze één van de allerbeste begeleidingsbands van het land zijn. Echt, hè: we spelen 150 shows per jaar, soms met heel uiteenlopende setlists, en ook nog eens in allerlei bezettingen, en die gasten vinden dat maar de normaalste zaak van de wereld. Gekke smoelen trekken? Ook geen probleem! Bovendien spelen ze bijna allemaal meerdere instrumenten, waardoor ik een waaier aan mogelijkheden heb: we kunnen moeiteloos van rock naar folk dansen, of van afrobeat naar een walsje. Elastischer dan dat bestaat gewoonweg niet.»

HUMO Je verkoopt nu voor het vierde jaar op rij zes keer de AB uit. Krijg je daar dan extra stress van?

Seresia «Neuh. Of liever: ‘t is leuk om nu al te weten dat de zaal zes keer tot de nok gevuld zal zijn, maar dat wil niet zeggen dat we op onze lauweren kunnen rusten. Alles moet piekfijn in orde zijn, en bij het samenstellen van het programma houden we rekening met onze vaste klanten: er zijn ouders die jaar na jaar terugkomen, en die mogen niet het gevoel krijgen dat zo’n Berenconcert gewoon dezelfde ouwe koek is die we weer eens opwarmen. Maar stress krijg ik daar niet van. Ik hoef maar te denken aan de seconde waarin ik opkom en de liefde van dat publiek gewaarword om te weten: komt goed.»

Komt goed: dat geldt ook voor de aankomende Berenconcerten, zo ervaar ik tijdens de rest van repetitie. Al is er nog véél werk aan de winkel, hoor ik achteraf van Smeulders: er moet nog een definitieve setlist worden opgesteld, en hij moet ook nog arrangementen en aanwijzingen uitschrijven voor de gastmuzikanten. Om nog maar te zwijgen van het decor, de podiumsetting en dit en dat – ik sluip achterstevoren weg terwijl ik binnensmonds ‘akke akke tuut tuut / weg zijn wij’ scandeer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234