null Beeld

Karen Dalton - In My Own Time

Het is altijd fijn om met zijn idolen iets gemeenschappelijk te hebben. Al is dat hier bij de haren getrokken, want aan het miljoen keer dat Nick Cave naar 'Something on Your Mind' geluisterd heeft (naar eigen zeggen in de liner notes), zijn wij nog lang niet toe.

Charlie Poel

Maar: we schieten goed op! 'Something on Your Mind' is het openingsnummer op 'In My Own Time' van Karen Dalton, en één van die all time Schone Liedjes Die Men Nooit Meer Vergeet.

undefined

'Who the fuck is Karen Dalton?', horen wij u verzuchten. Het is u vergeven: Karen Dalton is al veertien jaar dood en nam bij leven en welzijn (nou ja) amper twee langspeelplaten op. De eerste ('It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best') in 1969, en 'In My Own Time' twee jaar later. Wie vorig jaar 'The Greatest' van Cat Power koesterde - waarvoor hulde! - móét beide onverwijld in huis halen. De debuutplaat (die louter toevallig tot stand kwam, Dalton was in de studio om singer-songwriter Fred Neil goeiedag te zeggen en een alerte producer maakte van de gelegenheid gebruik om on the spot een plaat met haar op te nemen) werd al een paar keer heruitgebracht, onlangs nog, vlak voor de feestdagen. Op de cd-versie van de eerste (en enige) 'echte' plaat was het daarentegen lang wachten, maar vijfendertig jaar na datum is ook dat dus verholpen. In het cd-boekje bezingen naast Nick Cave ook Lenny Kaye en nu-folkie Devendra Banhart de lof van Sweet Mother K.D., en geen woord van wat ze schrijven is gelogen.

De schuwe Dalton kwam als jonge, ongehuwde moeder in het begin van de jaren zestig in New York City aan, en leerde er niet alleen bohemien-collega's als Fred Neil, Tim Hardin en Bob Dylan kennen maar algauw ook de verlokkingen van de grote stad: straffe drugs en sterke drank. Twee verslavingen waarvan ze nooit meer herstelde. Doe daar een afschuw voor opnamestudio's bij en een grote mate van nukkigheid, en het zal duidelijk zijn dat een 'carrière' niks voor haar was. De mooie rijzige vrouw met indianenbloed, die Dylan in zijn 'Chronicles, Volume One' als 'funky, lanky and sultry' omschreef, stierf in 1993 als een haveloze paperbag lady, een hoopje junkieverdriet dat langs de avenues van Manhattan doolde met haar hele hebben en houden in een bruine papieren zak.

De tragiek van het leven weerklinkt al pril in de stem van Karen Dalton: hees en gecraqueleerd, maar ook verleidelijk en onweerstaanbaar. De vergelijking met die andere tragische figuur, Billie Holiday, is dan gauw gemaakt. Cave titelde zijn bijdrage voor het cd-boekje 'An Understanding of Sorrow' (Banhart het zijne 'Bummed Out Boogie from the Bottom of High Heaven'), en dat vat de plaat goed samen: 'In My Own Time' ademt tristesse uit elke noot. Karen Dalton vertólkt liedjes - ze schreef er zelf geen één - maar maakt ze vanaf de eerste frase tot de hare. En het doet er niet eens toe dat het soms klassiekers betreft die men onlosmakelijk aan hun originele uitvoerders linkt, zoals de soulhits 'When a Man Loves a Woman', bekend van Percy Sledge, of 'How Sweet It Is (to Be Loved By You)', bekend van Marvin Gaye. De ene keer is een klaaglijke viool steun en toeverlaat, de andere keer een piano, een gitaar, een sax of een stevig ensemble; elders is de long neck-banjo (met ruim 20 fretten!) prominent aanwezig, het opmerkelijke lievelingsinstrument van Dalton. In het openingsnummer en de beide soulklassiekers maar ook in de traditional 'Katie Cruel' (stond later model voor 'When I First Came to Town' van Nick Cave & The Bad Seeds), het door Richard Manuel van The Band geschreven 'In the Station' of de George Jones-song 'Take Me' tast Dalton zowel blues, soul, jazz, folk als country af, maar altijd subtiel. Om een laatste keer Nick Cave te citeren: 'Ik leg haar platen zo vaak op dat huisgenoten mij weleens tot de orde roepen - 'Please take that fucking record OFF!' - maar ik heb een troost: dat doen ze ook als ik overdrijf met Leonard Cohen, Van Morrison of Bob Dylan, die andere uitzonderlijke stemmen.' Van een compliment gesproken! Ontdek Karen Dalton a.u.b.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234