null Beeld

'Karen en De Coster' op VIER

‘Alles wat Vlaanderen boeit en bezighoudt, het debat óver u en vooral mét u,' voorspelde het persbericht over de nieuwe actuashow op VIER. De huidige tijdgeest indachtig, waarin navelstaarderij en bekrompenheid al te vaak hun stempel drukken op het maatschappelijke debat, waren we niet geneigd hoge verwachtingen te koesteren over de diepgang die 'Karen & De Coster' zou bieden.

Gelukkig is er nog het dartele, ietwat debiele neefje van Verwachting. Hij komt onder de naam Hoop en is wat mensen zoals u en ik gaande houdt. Als we één ding vurig hoopten van Karen Damen en Gilles De Coster, was het dat ze erin zouden slagen een debat op gang te brengen met welgevormde en doordachte meningen. Zo eentje waarin mensen elkaar laten uitspreken. En waarvan je, God beware ons, nog eens tot een nieuw inzicht kunt komen. Naïef, wij?!

En toen ging het over garnaalkroketten. En over hamburgers. De deelnemers die aan het eerste debat van de avond deelnamen, waren vakkundig gekozen: de zichtbaar gekwetste, kleurrijke horeca-uitbaters enerzijds, en de stoïcijnse, vastberaden recensenten/topchefs anderzijds. Waar het dan over ging? De recensenten hadden de garnaalkroketten en de hamburgers een score meegegeven waarmee ik indertijd ook niet graag was thuisgekomen, waarop Karen besloot om de proef op de som te nemen. Héérlijk sappige hamburgers en genoeg garnalen in de kroketten. Op die manier kon er nog zo’n tien minuten vlotjes naast elkaar heen gepraat worden, kreeg het publiek medelijden met de restauranthouders en zat ik vooral te denken: ‘Als dit is wat Vlaanderen écht bezighoudt, wordt het misschien eens tijd om te emigreren.’

Wat ons naadloos bij het tweede thema van de avond brengt: de vluchtelingenproblematiek. Een woord dat zich de laatste maanden jammer genoeg net iets te comfortabel in onze basiswoordenschat genesteld heeft. Een paar uur voor de start van 'Karen & De Coster' begon de foto van kleine Aylan viraal te gaan. Drie jaar oud, en bewegingloos in de branding van een Turkse badstad. Niet dat Michel, de rijke stellingbouwer uit 'The Sky Is the Limit', zich daardoor uit het lood zou laten slaan. O nee, hij zou wel eens zeggen wat iedereen vindt. ‘Gelijk het is, want 't moet is gedoan goan zijn, we zitte vol.’

Dat de redactie kleurrijke figuren kiest voor een debat over garnalen, dat is hen vergeven. Dat ze een brulboei met een rampzalig empathiegehalte kiezen, van wie ze weten dat de stoom die uit zijn oren komt het luisteren érg zal bemoeilijken, daarvoor smeren we ze opportunisme aan. ‘Dat gaat vonken geven, de mensen gaan dat graag zien.’ Misschien, maar het besef over dít thema toch een heel klein beetje geëntertaind te worden door díe man, zou toch voor portie hevig jeukend schuldgevoel mogen zorgen. Bovendien was de man dodelijk voor het debat an sich. Terwijl Morad Tabchich (onthoud die naam!), een vrijwilliger, de inconsequenties en kortzichtigheden van Michel één voor één, rustig maar vastberaden en met kennis van zaken, onderuithaalde, bleef dat ronde gezicht van 'm onbewogen. Als je steekhoudende argumenten enkel kunt beantwoorden met in vitriool gedrenkte Calimero-praat met een hoog NIMBY-gehalte (zoek het op, Michel!), kan er van een debat geen sprake zijn. Intussen probeerden anderen, zoals Benny de truckchauffeur, ook te reageren, maar die kreeg dan weer geen kans om zijn zinnen af te maken.

Ook niet echt bevorderlijk: de versplintering van het thema. De Coster had het domein moeten afbakenen. In de plaats daarvan vond hij het nodig om én gedupeerde truckchauffeurs aan het woord te laten, én perfect geïntegreerde Syriërs, én een KUL-prof wiens betoog verzoop (excusez le mot) in het geharrewar. En waarom poneren we niet nog wat boude stellingen à la ‘Elke moslim zit bij IS’ en ‘Als ze een smartphone hebben, zullen ze het zo slecht wel niet hebben, zeker?’ zodat het gesprek werkelijk álle richtingen tegelijk uitschiet en er van een debat geen sprake meer kan zijn.

Wél goud waard: gifspuiers die Facebook en krantensites bevuilen met hun platvloerse, mensonwaardige commentaren en geconfronteerd worden met hun eigen verderf. Als hierdoor, al is het maar één iemand, besluit om zijn/haar kotsstraal voortaan binnen te houden, kunnen we van een overwinning spreken.

Tot slot volgde er nog een item over een vrouw die haar huis was moeten ontvluchten, omdat het door grootschalige wegenwerken onbewoonbaar was geworden. Alles wat er in haar verhaal had kunnen mislopen, was ook misgelopen. Karen Damen deed wat ze ook deed tijdens het item over vluchtelingen: meeleven. Haar rol in dit programma is duidelijk: terwijl Gilles De Coster met wisselend succes de meningenstroom moet kanaliseren, zorgt Karen voor de humane toets. Cynici zouden gewag kunnen maken van populisme. Anderen, en laat me daar mezelf even bij rekenen, zijn dan weer van mening dat elke streep menselijkheid momenteel meer dan wenselijk is.


Quote

‘Da wetekik ni, hè. Ik was daar niet bij, ík heb die wapens niet verkocht.’ - Michel, nadat een ingeburgerde Syriër hem erop had gewezen dat België wapens leverde aan de Syrische krijgsheren en zo een aandeel had in de gruwelijke oorlog.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234