Karl Vannieuwkerke en Ivan De Vadder: 'Het glas is voor ons allebei halfvol. Als we het samengieten, loopt het zelfs over'

Dat ze er allebei goed uitzien, ondanks hun ziekte. Blos op de wangen, heldere blik. ‘Ik sta zelfs iets te dik, maar dat hebben de dokters liever dan te mager,’ zegt Ivan De Vadder. Ook Karl Vannieuwkerke is een paar kilo’s te zwaar. Alleen maar méér lichaam om in de strijd te gooien. De kanker die in hun lijven woedt, haalt de krijger in hen boven.

De ene bleef weg van het scherm omdat hij te ziek was, de andere blijft volhouden. Koppig, lijkt het, maar een werkpaard zet je niet zomaar op stal. Zolang zijn radiotherapie het toelaat, zal Karl Vannieuwkerke (43) de sport blijven presenteren, speekselklierkanker of niet. Zijn VRT-collega Ivan De Vadder (50) lijdt aan darmkanker en hoopt in de lente zijn rentree te kunnen maken in de Wetstraat – al dook hij onlangs al even op in de salons van de Kamervoorzitter om ‘De parabel van het ezelsoor’ te presenteren, het boekje dat hij schreef bij de politieke cartoons van Karl Meersman.

Ivan De Vadder «Het voelde vreemd en vertrouwd tegelijk. Als je vijf maanden bent weggeweest, is het hartverwarmend om collega’s en politici terug te zien. De schouderklopjes deden deugd.»

HUMO Het was toch even bang afwachten hoe je eraan toe zou zijn. Je krijgt al sinds de zomer chemotherapie.

De Vadder «Alleen adjuvante chemotherapie: om microscopisch kleine kankercellen die in het lichaam verspreid zouden zijn en die je niet via een scan kan opsporen, te vernietigen. Ik ken mensen bij wie de darmkanker is uitgezaaid naar andere organen. Dan krijg je eerst chemo om de kanker te reduceren, waarna je geopereerd wordt en opnieuw chemo krijgt.»

Karl Vannieuwkerke «Bij mij is het net hetzelfde, maar dan met radiotherapie: de bestralingen zijn louter bedoeld om zeker te zijn dat er niets is achtergebleven. Je kan alleen maar hopen dat alle kwaadaardige cellen netjes ingekapseld zaten in mijn verwijderde tumor.»

HUMO Doet dat pijn, bestralingen?

Vannieuwkerke «Nee. Het gaat ook heel snel: ik kom aan, leg me op de tafel en twee verplegers klikken me vast. Daarna moet ik vijf minuten stilliggen. Wie in het gezicht bestraald wordt, krijgt een eigen masker aangemeten. (Haalt iPhone boven en toont foto’s) Kijk: het masker zorgt ervoor dat je elke keer op dezelfde plaats ligt en dus op exact dezelfde plaats wordt bestraald. Maar ik voel er niets van. Ik zit over de helft van mijn 32 sessies, tot dusver zijn mijn ongemakken verwaarloosbaar in vergelijking met die van Ivan.»

De Vadder «Twintig centimeter van mijn dikke darm is verwijderd, inclusief dertig kliertjes, waarvan er één was aangetast. Dat betekent dat de tumor door mijn darm was gegaan en dat ik dus chemo nodig had. Anders had alleen een operatie volstaan. Nu wilden de dokters geen enkel risico nemen. Zonder chemo had ik één kans op de twee om te hervallen, met chemo is dat één op de vijf.»

HUMO Hoe vaak krijg je chemo?

De Vadder «Om de twee weken ga ik naar het UZ in Gent. Op maandagochtend krijg ik twee producten: een infuus dat twee uur loopt en een pomp met een tweede product, dat in een buideltasje zit en dat 48 uur blijft lopen. Chemo is duur: de bereidingen worden de ochtend zelf pas klaargemaakt, want er moet zekerheid zijn dat je aanwezig bent.

»Om tien uur krijg ik het infuus, vier uur later rij ik naar huis. Dat gaat, tot ’s avonds ben ik zelfs in staat om te werken. Dinsdagavond begint het zwaar te worden, woensdag is een dag om te vergeten: dan voel ik me ziek, lusteloos. Vervelend gevoel in de maag ook: je hersenen vergissen zich voortdurend tussen honger hebben en moeten kokhalzen. Mijn smaak is ondertussen ook weg.»

Vannieuwkerke «Dat heb ik ook, maar ik voel me bijlange niet zo slecht. Er zijn mensen die na twee weken radiotherapie zo moe zijn dat ze niet meer kunnen gaan werken.»

De Vadder «Chemo heeft als nadeel dat je behalve fysiek ook mentaal wordt afgebroken. Je begint om het minste te huilen. Ik moet toegeven dat ik het heb onderschat. Ik heb nu zeven chemo’s achter de rug. De eerste drie heb ik op volle kracht gekregen, maar dat was niet menselijk. De vierde keer hebben de artsen de dosis verminderd.»

HUMO Kun je je nu nog inbeelden hoe je je na de operatie voelde?

De Vadder «Nee. Ben ik al vergeten.»

Vannieuwkerke «Ik heb een dagboek bijgehouden, om het later te kunnen herbeleven. Deze periode mag niet alleen vervelend, maar moet ook inspirerend zijn. Anders hou je het niet vol. Door dat dagboek maak ik plannen, leg ik lijstjes aan van dingen die ik nog wil doen.»

HUMO Welke plannen?

Vannieuwkerke (lacht) «Dat zeg ik niet. Kleine en grote dingen, privé en professioneel. Ik hou ook een dagboek bij op Twitter, Facebook en Instagram. De aanmoedigingen die ik daar krijg, helpen me. Het doet deugd dat je anderen kunt inspireren. (Tot Ivan) Ik ben ook blij dat jij de laatste weken vaker communiceert.»

De Vadder «Ik kon het eerst niet. De eerste twee maanden waren zo heftig dat ik tot niets in staat was. Ik las geen kranten, keek niet naar het nieuws – laat staan dat ik over mijn ziekte zou communiceren. Maar langzaam is het plan gegroeid om voorbij de horizon te kijken, een perspectief te hebben. En dus zit ik weer op Twitter. Maar morgen start een nieuwe week chemo, dan zul je mij een week niet horen of zien.»


Doodvonnis

HUMO Wat is het eerste dat je doet als je hoort dat je kanker hebt? Je erfenis regelen? Googelen? De ogen uit je kop janken?

De Vadder «In 2006 heb ik al eens huidkanker gehad. Het melanoom is toen in een vroeg stadium verwijderd en daarmee was de kous af. Toen ik nu hoorde dat ik kanker had, ging het opnieuw over een melanoom. ‘Been there, done that,’ dacht ik. Maar: dat melanoom stond amper twee centimeter verder op mijn arm dan het vorige – mijn vrouw Katrien is dermatologe, zij heeft het ontdekt.»

HUMO Een uitzaaiing?

De Vadder «Dat dachten we. Het letsel werd opgestuurd naar de patholoog, maar die twijfelde. Het microscopische beeld gaf geen uitsluitsel. Daarop heeft een scan plaatsgevonden. In mijn buikholte vonden ze vlekjes, wat de theorie versterkte dat het om een uitgezaaide huidkanker zou kunnen gaan. (Lange stilte) Dat is een doodvonnis, hè: in het beste geval heb je dan nog enkele jaren te leven. Dat was een mokerslag.»

HUMO Maar dus: een foute diagnose?

De Vadder «Ik heb 24 uur met dat doodvonnis geleefd. De volgende dag was er een operatie gepland om het melanoom breder weg te snijden. Dat zou gebeuren door Phillip Blondeel, een goede vriend die ook plastisch chirurg is (en die in 2012 de eerste gezichtstransplantatie deed in Gent, red.). Hij heeft toen enorm geholpen door ervoor te zorgen dat een buikchirurg eerst een kijkoperatie uitvoerde – om te zien of er echt uitzaaiingen in mijn buik te zien waren. Ik was blij dat Phillip erbij was, dat gaf een vertrouwd gevoel.

»Zo heeft men gezien dat de vlekjes in mijn buik geen uitzaaiingen waren, maar dat er een tumor in de dikke darm zat. Plotseling zat ik in een andere situatie: van huidkanker-niks-aan-de-hand ging ik via een uitgezaaide huidkanker naar darmkanker.»

HUMO Máár darmkanker.

De Vadder «Dat is een boutade, maar ja: ik was opgelucht.»

Vannieuwkerke : «Bij mij is het ook zo gegaan. Eerst een echo bij de dokter, dan naar het ziekenhuis in Roeselare. Niks aan de hand, leek het: een goedaardige tumor in de speekselklier komt vaker voor. Ik mocht gerust nog een weekje naar Schotland gaan voor de Ryder Cup golf. Toen ik terugkwam, volgde de punctie. Daarna kreeg ik telefoon: ‘We willen je morgen zien.’ Dan weet je: geen goed nieuws.

»Het was wellicht een kwaadaardig gezwel. Van de rit van het ziekenhuis in Roeselare naar huis weet ik niet veel meer, behalve dat ik in de auto zat te wenen en rond mijn huis bleef cirkelen, terwijl een vriend aan de lijn hing. Plots moest ik de woorden vinden om tegen mijn vrouw en mijn kinderen te zeggen dat ik wellicht kanker had.»

HUMO Wanneer wist je het definitief?

Vannieuwkerke «Na de operatie, toen de tumor eruit was gehaald. Mijn dokter in Roeselare had me doorverwezen naar Leuven, waar ik onmiddellijk terechtkon. Maar via Filip Stillaert, een jeugdvriend die plastisch chirurg is in het UZ Gent, ben ik daar bij professor Hubert Vermeersch terechtgekomen. Bij die man had ik meteen een warm gevoel: hij zou het doen. Daags na mijn operatie zat ik te googelen in mijn ziekenhuisbed: een hooggradige speekselklierkanker betekent 15 procent kans op overleven. Toen ik van Hubert te horen kreeg dat het een laaggradige speekselklierkanker was, dacht ik: ‘Is het dat maar?’ Ineens had ik 90 procent kans om het te overleven. Ik had opnieuw een levenslijn.

»Ik zou onmiddellijk aan mijn radiotherapie beginnen. Bij de intake kreeg ik een pet-ct-scan, waarbij de dokters je radioactieve glucose en kleurstoffen inspuiten om alles nog eens te bekijken. Die scan was donderdag, ’s zondags zou ik België-Wales presenteren. Uit dank vroeg ik Hubert mee naar de match. In de auto vroeg ik of er al nieuws was van de scan. Gelukkig vertelde hij me pas ná de match dat ik twee geprikkelde klieren had – wellicht een ontsteking door de eerste operatie, maar uit voorzorg konden ze het best worden verwijderd.

»De operatie wekte wantrouwen. Want mijn andere klieren, mijn poortwachters die bij de eerste operatie al waren verwijderd, waren niet aangetast. Hoe konden voorbij die poortwachters dan twee klieren geprikkeld zijn? Twee dagen later kreeg ik goed nieuws. Maar het wachten na die tweede operatie vond ik erger dan de eerste keer.»

De Vadder «Omdat je er meer over weet. In het begin tuimel je in je ziekte, maar naarmate je er meer over weet, is elk pijntje, elke abnormale situatie, een reden om te gaan twijfelen.

»Weinig mensen beseffen dat ik twee kankers tegelijk heb gehad, wat genetisch toch een aantal vragen doet rijzen. Kanker is een ongewenste celdeling – dat gebeurt permanent, bij iedereen, maar de meeste lichamen hebben herstelgenen voor zo’n ongecontroleerde celdeling. Bij mij zou misschien één van die genen ontbreken. De komende jaren loop ik het risico bepaalde types tumoren te krijgen.»

HUMO Dat lijkt me lastig om mee te leven. Kun je gentherapie krijgen?

De Vadder «Nee. Het enige wat ik kan doen, is regelmatig op controle gaan: elke drie maanden naar de huidarts, regelmatig een darmonderzoek en een coloscopie. De genetische onderzoeken zijn nu ook bezig.

»De onzekerheid over de toekomst is wat mij nu het meest bezighoudt: welke kanker zal ik straks krijgen? Die angst vind ik erger dan het moment van de diagnose.»


De kankercommunity

HUMO Kanker hebben en bekend zijn, is een dubbele last: plots moet je ook nog rekening houden met de overweging of en hoe je dat bekend gaat maken. Karl, ik las dat jouw dokters je hebben aangeraden via sociale media updates te geven.

Vannieuwkerke «Omdat zij weten hoe belangrijk het is om erover te praten. Er wordt veel over kanker bericht, maar veel mensen durven hun omgeving nauwelijks in te lichten of sluiten zich thuis op. Nadat de VRT het persbericht over mijn ziekte had uitgestuurd, mailde een man me: ‘Je hebt nu een unieke kans om mensen te laten weten waarover het gaat. Jij hebt impact, probeer die te gebruiken om kanker nog meer bespreekbaar te maken.’ Dat heeft me over de streep getrokken.»

HUMO Jullie krijgen veel reacties. Dat moet deugd doen.

De Vadder «Drie weken na mijn operatie zit ik op restaurant toevallig naast een vage kennis. Hij beloofde me elke dag een foto te sturen van een brandende kaars. Die man heeft zijn belofte gehouden: elke dag krijg ik een mail met een kaars – soms midden in de nacht.»

Vannieuwkerke «Na het Sportgala kwam er iemand naar me toe die me vertelde dat hij de wekker van zijn iPhone zo had ingesteld dat hij dagelijks om 8.40 uur een signaal krijgt om op mijn Instagramaccount te gaan kijken hoe het met me is. Hartverwarmend. Ik besef dat wij als bekende gezichten bevoorrecht zijn.»

HUMO Stuur je die updates om een steun te zijn voor anderen, of doe je het toch vooral voor jezelf?

Vannieuwkerke «Ik had perfect zonder al die aandacht gekund. Maar ik weet dat er moeilijke momenten zullen komen, en dan zal het fijn zijn om die berichten te kunnen teruglezen. Ik zie dit als een kans om iets te betekenen voor anderen.»

De Vadder «Vóór de operatie had ik al beslist om te zeggen dat ik darmkanker had – alleen kon ik niet vroeger communiceren. Alle kaartjes die ik nu krijg, bewaar ik in een doos. Het zijn zonder uitzondering allemaal positieve berichten.»

HUMO Af en toe valt er toch een valse noot op te tekenen. ‘Het lijkt alsof BV’s hardere straling krijgen dan gewone mensen,’ schreef iemand aan Karl. Raakt zoiets jou?

Vannieuwkerke «Dat raakt me, ja. Maar ik begrijp het wel. Het bericht kwam van een ex-kankerpatiënt. Ik heb hem onmiddellijk geantwoord, waarop hij me ook wel begreep en veel moed toewenste.»

De Vadder «Er heerst een grote solidariteit tussen mensen die kanker hebben of hebben gehad. Ik hoor nu pas van sommige collega’s dat ze ook ooit ziek zijn geweest. Komen ze op mij afgestapt: ‘Je weet toch dat ik ook...’ Nee, dat wist ik niet.»

Vannieuwkerke «Lotgenoten zijn de eersten die je een bericht sturen: Phara de Aguirre, Martine Tanghe. Het is bijna een soort community.»


Goede voornemens

HUMO Ga je, als je kanker krijgt, je levensstijl in vraag stellen? Karl, afgelopen zomer heb je 47 dagen na elkaar een sportprogramma gepresenteerd op tv. Achteraf zei je nog dat je je topfit voelde. Is dat niet wrang?

Vannieuwkerke «De dokters hebben me gezegd dat die correlatie er niet is, dat ik zelfs niet mag beginnen te zoeken naar verklaringen. Zoals Ivan al zei: je hebt voortdurend ongecontroleerde celdelingen, het kan bij iedereen verkeerd gaan. Er zijn zo veel mogelijke triggers dat het zinloos is om op zoek te gaan naar dé oorzaak.»

HUMO Maar je combineert toch veel? Er is je werk op de VRT, je runt mee uitgeverij Kannibaal, je schrijft columns en staat met ‘Helden in de sport’ op theaterpodia.

De Vadder «Nu suggereer je weer dat hard werken de aanleiding zou kunnen zijn voor kanker. Quod non.»

Vannieuwkerke «Mijn overgrootvader is 94 jaar geworden. Rookte elke dag twee pakjes sigaretten – nooit iets gehad. Natuurlijk is roken slecht, maar kanker krijgen is een kwestie van geluk of pech.

»Trouwens: zo veel tijd steek ik niet in de uitgeverij, hoor. De VRT slorpt 99 procent van mijn tijd op. En mijn column voor de krant – God ja, wie heeft er tegenwoordig géén column?»

HUMO In 2010 zei Ivan in Campuskrant: ‘Wat mij zo stoort, is het woekeren van de tijd. Ik zou eens tijd willen hebben om boeken te lezen of een lange reis te maken.’

De Vadder «Ik heb ze gekregen, mijn gedwongen sabbatical.

»Zes maanden tijd om te lezen klinkt als een wensdroom, maar na een week intensief lezen wil je weleens iets anders doen (lacht). Gaan wandelen, bijvoorbeeld. Maar ik kan geen vijfhonderd meter meer stappen. Nu is dat mijn wens: fysiek terug de oude worden.»

HUMO De vorige keer dat we elkaar spraken, zei je: ‘Ik ben een optimist.’ Nog altijd?

De Vadder «Absoluut. Wat er ook gebeurt, je geest probeert het negatieve altijd te verdringen. Die eerste drie chemo’s waren vreselijk. Elk normaal mens zou zeggen: ‘Dat doe ik nooit meer.’ En toch trek ik er elke keer naartoe met het idee: ‘Nu gaan ze mij niet liggen hebben.’ Ik probeer kwaaltjes te slim af te zijn, let op mijn eten. Maar ’t is nutteloos: de chemo is elke keer even zwaar.»

HUMO Je klampt je vast aan het leven.

Vannieuwkerke «Zo werkt het menselijk brein. Anders is het toch niet haalbaar? Je bent het verplicht aan jezelf en je omgeving om positief te denken. We zijn niet dood, hè. You ain’t seen nothing yet. Dat belooft voor als we terug zijn!»

HUMO Zeg nu niet dat jullie er nóg harder gaan invliegen.

Vannieuwkerke «Eén van mijn voornemens is dat ik rustperiodes ga inlassen om creatief te zijn. Soms ben je zo met je werk bezig dat je nauwelijks tijd hebt om ideeën te ontwikkelen. Daar wil ik voortaan een paar maanden voor vrijmaken.»

De Vadder «Goede voornemens genoeg: ik wil ook anders tegen mijn werk aankijken, tegen de politiek, tegen de kaasstolp die de Wetstraat is. Maar ik weet niet of ik dat zal kunnen – misschien ben ik drie maanden later opnieuw aan het werk zoals voorheen. Ik heb dertig jaar zo gefunctioneerd.»

HUMO Toen je je boek voorstelde in de Kamer, werd je een coryfee genoemd.

De Vadder (gegeneerd) «O, help.»

HUMO Had je dat boek nodig om je door die eerste maanden heen te slepen?

De Vadder (knikt) «Ik had een perspectief nodig. ’t Is trouwens geschreven vanuit het oogpunt van een politiek journalist die – weliswaar gedwongen – afstand neemt van het dagelijkse schouwtoneel. De helft was al af toen ik in juni aankondigde dat ik zou stoppen met ‘De zevende dag’.»

HUMO Karl blijft werken.

Vannieuwkerke «Ik wil normaal functioneren. En de winter is voor mij niet zo’n drukke periode: nu eens een bekermatch, dan eens een avond Europa League, in januari het BK en WK Veldrijden. Ik zie niet in waarom ik dat niet zou doen. Voor mij zijn het targets, data die me aan de gang houden.»

HUMO Je zou ook kunnen zeggen: ik heb kanker, ik gun mijn lichaam rust.

Vannieuwkerke «Maar ik doe het zo graag! Al die opdrachten voelen niet als werken. Integendeel: dat is tof om te doen.»

De Vadder «Waarom zou je, als je ziek bent, jezelf geen plezier gunnen?»

Vannieuwkerke «Als ik ’s avonds een Europa League-match presenteer, dan slaap ik ’s middags en ga ik ’s avonds werken. Voor mij is dat hetzelfde als naar de film gaan. Het is mentaal ontlastend om even niet met je kanker bezig te zijn.»


Stoelgangtest

HUMO Kanker is niet nieuw in jullie leven. Karl, jij hebt je al geëngageerd voor Kom op tegen kanker en het Kinderkankerfonds. Vanwaar die toewijding?

Vannieuwkerke «Op mijn 12de heb ik een neefje van 3 jaar verloren aan een hersentumor. De broer van mijn vader is op zijn 61ste gestorven aan kanker. Sindsdien speelt dat een rol in onze familie.»

HUMO Ivan, jij hebt je vader verloren aan kanker.

De Vadder «Longkanker. Op zijn 44ste is hij gestorven. Maar ik ben daar nu niet speciaal mee bezig. Als je behandeld wordt voor darmkanker, vragen ze meteen of dat in de familie zit. Bij het overlopen van een aantal ooms en tantes heb ik wel wat kankers geteld, maar geen darmkanker.»

HUMO Denken jullie nu vaker aan de dood?

Vannieuwkerke «Toen ik te horen kreeg dat mijn gezwel wellicht geen goedaardige maar een kwaadaardige tumor was, heb ik een hele nacht wakker gelegen: ‘Stel dat ik nog maar een jaar heb, wat moet ik dan nog doen voor mijn kinderen?’ Je wilt ook dat thuis alles financieel in orde is.»

De Vadder «In de 24 uur van mijn ‘doodvonnis’ hebben mijn vrouw en ik over álles gepraat. Maar de conclusie was: vooruit ermee.

»Kankerpatiënten zitten niet voortdurend aan de dood te denken. Integendeel: mensen met kanker willen léven!»

HUMO Je zoon van 11 heeft er moeite mee, Karl.

Vannieuwkerke «Jef begint ondertussen te snappen hoe het leven in elkaar zit. Toen hij vroeg hoeveel kans ik had om te overleven en ik 95 procent zei – ‘90’ kreeg ik niet over mijn lippen – merkte hij op dat er toch nog altijd vijf procent kans bestaat dat het fout afloopt.

»De eerste dagen was hij niet aanspreekbaar, begon hij te wenen als ik iets zei. Vorige week hebben we samen een uur gevoetbald, één-op-één. Toen ik zat uit te hijgen – ik was echt kapot – wilde hij weten hoe snel ik weer de oude zou zijn. Hij vond er weinig eer aan om me nu, op mijn zwakst, te kloppen.»

De Vadder «Mijn dochter is ondertussen 20 en studeert geneeskunde, ze kan het plaatsen. Een voordeel: ze zit op kot in Leuven, dus ze heeft die angstige 24 uren niet meegemaakt.»

HUMO Darmkanker is één van de meest voorkomende en dus meest behandelde kankers in ons land, de expertise is groot. Bij speekselklierkanker ligt dat anders: per jaar veertig of vijftig nieuwe gevallen in België. Dat is niet veel.

Vannieuwkerke «Je zegt het: in België. Wereldwijd is dat veel meer.»

HUMO Ik had nog nooit van speekselklierkanker gehoord. Jij wel?

Vannieuwkerke «Tito Vilanova, de trainer van Barcelona, is er dit jaar aan gestorven. Hij had een hooggradige vorm van speekselklierkanker. Maar ik ben pas over de ziekte gaan lezen toen ik ze zelf kreeg.»

De Vadder «Dat heb ik vermeden. Mijn vrouw is arts, de info komt goed tot bij mij. Ik heb niet zitten googelen.»

HUMO Op de site van darmkankerspecialist Luc Colemont las ik dat er elke dag vijf Vlamingen aan darmkanker sterven. Dat is beangstigend veel.

De Vadder «Alle lof voor Luc Colemont: hij heeft een knappe sensibiliseringscampagne op gang gebracht. Dankzij een simpele stoelgangtest kun je op basis van de aanwezigheid van bloed in de stoelgang snel een indicatie krijgen van darmkanker. Die man is levens aan het redden. Een darmkanker groeit traag, het duurt een tijdje voor je de symptomen krijgt. Zo’n screening is een godsgeschenk.»

HUMO Jij bent al eens dicht bij de dood geweest, Karl.

Vannieuwkerke «In 1994 heb ik een hartstilstand gekregen na een zwaar auto-ongeval.»

HUMO Heb je daaraan moeten terugdenken?

Vannieuwkerke «Nee. Die dingen gebeuren en gaan voorbij. Eén dag voor 9/11 heb ik zelfs nog op de WTC-torens gestaan. Je mag daar allemaal niet te lang bij stilstaan.»

HUMO Word je nooit bevangen door irrationele gedachten? Dat je denkt: Three strikes and I’m out?’

Vannieuwkerke «Aan dat soort doemdenken doe ik niet mee.»

De Vadder «Er zitten twee positivo’s voor jou, dat heb je ondertussen toch wel begrepen?»

Vannieuwkerke «Het glas is voor ons beiden halfvol. Als we het samengieten, loopt het zelfs over.

»Nu we het erover hebben, Ivan: misschien moeten jij en ik, als dit voorbij is, samen iets voor tv doen. En mag ik dan jouw volgende boek uitgeven? (lacht)»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234