null Beeld vrt
Beeld vrt

‘Tussen oorlog en leven’

‘Karrewiet’-gezicht Meryem El Mandoudi: ‘In mijn omgeving vertrouwen veel mensen de media niet meer. Rudi Vranckx is één van de uitzonderingen’

Bij ‘Karrewiet’ is ze al jaren een gids, een richtingaanwijzer, een troostdeken, een leraar én een vriend voor elk kind dat wegwijs wil worden gemaakt in de grote wereld. Nu wordt het voortreffelijke journaalanker Meryem El Mandoudi (33) zelf bij de hand gevat: in het nieuwe seizoen van ‘Tussen oorlog en leven’ nam Rudi Vranckx haar mee naar Oekraïne, waar ze voor het eerst die wereld in al haar verpletterende lelijkheid zag. ‘Ik wist dat het heftig zou zijn, maar niet dat het zó hard zou binnenkomen.’

Vincent Van Peer

HUMO Je was als tiener al fan van Rudi Vranckx. Is ‘Tussen oorlog en leven’ een droom die uitkomt?

MERYEM EL MANDOUDI «Een privilege, dat zeker: ik mocht mee met dé oorlogsjournalist die me al sinds de middelbare school langs elk belangrijk conflict in de wereld loodst. Maar een droom? Oekraïne is een oorlogsgebied, waar ik te veel heb gezien.

»Daar aangekomen merkte ik meteen dat Rudi op een andere frequentie leeft dan Maksim (Stojanac, de ‘#LikeMe’-acteur met Oekraïense roots die ook is meegegaan, red.) en ik. Op een bepaald moment ging in Borodjanka, het toneel van Russische gruweldaden, het luchtalarm af. Maksim en ik keken verschrikt om ons heen, klaar om weg te duiken. Maar Rudi registreerde het amper: ‘Ver van hier, niets van aantrekken.’ Zijn aanwezigheid was geruststellend.»

HUMO De vraag waar het in ‘Tussen oorlog en leven’ om gaat: hoe beleven gewone mensen een oorlog als ze er van dichtbij mee geconfronteerd worden? Hoe was het om al die ellende met eigen ogen te zien?

EL MANDOUDI «Ik wist dat het heftig zou zijn, maar niet dat het zó hard zou binnenkomen. Ik had al veel ‘Karrewiet’-reportages gemaakt over het conflict – net zoals eerder over de burgeroorlog in Syrië, of de situatie in Jemen en Palestina – maar dan kijk ik ernaar als journalist. Dan is het nieuws: je ziet het op een scherm, het blijft veraf. Dan lukt het me om ’s avonds mijn hoofd leeg te maken. Maar niet als ik daar zelf sta.

»De situatie in Oekraïne is bizar. Kiev is een bubbel, je merkt er niets van de oorlog. Mensen laten hun hond uit en gaan joggen. Het leven gaat door, hè. Maksim en ik gingen ’s ochtends een koffietje drinken, wandelden in de zon... We hadden het gevoel dat we op een citytrip waren. Pas als je Kiev verlaat, zie je geen terrasjes, maar kapotgeschoten huizen en schoolruïnes. (Wuift weg) Maar dat is niet het heftigste. Dat zijn de verhalen van de mensen. Die kwamen zelfs via een tolk keihard binnen.»

HUMO Wie herinner je je vooral?

EL MANDOUDI «Twee mensen die extreem anders op de oorlog reageerden. Maria heeft haar dochter en haar schoonzoon verloren toen hun huis werd gebombardeerd, en nu zorgt ze voor haar kleindochter. Ze verblijven in een armtierig opvangcentrum – ik wil niet weten hoe koud het er nu is. Maria was echt kapot van verdriet. De meeste mensen die we hebben gesproken, waren positief ingesteld en strijdlustig, maar zij had geen greintje hoop meer, niks. Ik vond het moeilijk om erover te praten toen ik terug in België was, want dan moest ik weer aan haar denken. En ik slaagde er maar niet in haar verdriet onder woorden te brengen. Ze is een jaar of 80, ze hoort eigenlijk te genieten van haar pensioentje, hoe klein dat ook is. Nu telt ze gewoon haar dagen af.

»In Tsjernihiv, in het noorden van Oekraïne, heb ik Valentina ontmoet, die net was teruggekeerd uit België. Ze was gevlucht omdat zij en haar gezin zonder water, gas en elektriciteit zaten. Ze moesten om de haverklap dekking zoeken in de kelder, samen met de buren. Eén buurvrouw was net bevallen en moest bij elk luchtalarm met haar kind naar die kelder rennen. En toch was Valentina het toppunt van gastvrijheid, ze spránkelde van hoop.

»Toen ik terug thuis was, wilde ik mijn herinneringen vastleggen. Die slijten doorgaans, en dit mág niet slijten. Ik wil voor altijd blijven onthouden hoe heftig oorlog is.»

HUMO Theatermaker en acteur Dominique Van Malder, die drie jaar geleden is meegelokt door Rudi Vranckx, zei dat hij het record op de 100 meter heeft scherpgesteld toen dichtbij plots geschoten werd. Was het bij jullie ooit gevaarlijk?

EL MANDOUDI «Nee, gelukkig niet. (Denkt na) De veilige bubbel die Kiev was, deed me denken aan de Westelijke Jordaanoever, waar ik als student een paar keer ben geweest. In Tel Aviv bruist het leven ook alsof er niets aan de hand is. Maar buiten de stad zie je overal soldaten, word je in elke bocht tegengehouden aan een checkpoint en voel je de dreiging in de lucht hangen.»

HUMO Wat ging je daar als student zoeken?

EL MANDOUDI «Ik studeerde Arabisch-Engels en ik wilde eigenlijk naar Londen, toen ik plots vliegtickets naar Jordanië voor 200 euro zag: ik heb meteen mijn plannen omgegooid. Ik ben toen ook in Israël beland en de zomer erna ben ik teruggekeerd, zo gefascineerd was ik door dat land. Toen heb ik ook de Palestijnse gebieden bezocht.»

HUMO Hoe voelde dat?

EL MANDOUDI «Vooral de checkpoints hebben indruk op me gemaakt. Mijn Belgische paspoort was een magisch vrijgeleide, ik kon probleemloos van gebied naar gebied, maar voor gewone burgers is dat ondenkbaar. Het is een rare oorlog: Israëliërs en Palestijnen zien elkaar als vijanden, maar tegelijk zijn ze buren. Alles is in tweeën gespleten. Hier heb je de bushalte voor Israëlische kolonisten, een beetje verder die voor de Palestijnen. En ik fladderde daar als een bevoorrechte Europese vlinder tussen.

»Op een vrijdag waren een vriendin en ik in Bethlehem, in Palestijns gebied, en we wilden terug naar Jeruzalem. We vonden geen bus, maar een orthodoxe jood wilde ons, twee Arabische meisjes, wel een lift geven. Heel sympathiek, maar ook verwarrend. Behalve ‘Waar willen jullie naartoe?’ heeft hij geen woord gezegd. Ik vermoed dat hij wel zo vriendelijk wilde zijn om ons een lift te geven, maar dat hij het ook onrein vond om tegen twee onbekende vrouwen te praten. Op een vliegtuig zal een orthodoxe jood ook nooit naast een vrouw gaan zitten die hij niet kent.»

HUMO Voelde je je op Israëlisch grondgebied weleens in het hol van de leeuw?

EL MANDOUDI «Nee. Als ik me voorstelde, zei ik: ‘Ik ben Marokkaanse, geboren in België, en ik ben moslim.’ Ik werd niet minder hartelijk welkom geheten.»

HUMO Dat zal wel anders zijn in Oekraïne. Als daar plots een Rus over straat blijkt te lopen...

EL MANDOUDI «Absoluut. Er is ook een groot verschil tussen die twee conflicten. Israël is al sinds 1948 wereldwijd erkend als staat, terwijl de Russen als indringers worden gezien.

»Als ik iets over het Israëlisch-Palestijnse conflict maak, moet ik héél goed nadenken en erop letten dat ik niet partijdig ben. Maar tegelijkertijd denk ik: de VN zeggen dat de Westelijke Jordaanoever Palestijns gebied is, en toch worden daar nog altijd huizen vernield en mensen verdreven. Waarom vinden we dat oké? Waarom zijn we zo woest op Rusland en zo onverschillig tegenover wat Israël doet? (Zucht) Ik heb het daar heel moeilijk mee.

»Wat we voor Oekraïense vluchtelingen voelen en doen, is mooi. Maar tegelijk denk ik: zo spijtig dat we veel minder doen voor vluchtelingen uit Afrika of het Midden-Oosten.»

HUMO Zit dat ook kinderen dwars?

EL MANDOUDI «O, ja! Op de TikTok-pagina van ‘Karrewiet’ vragen ze zich af: ‘Oekraïense vluchtelingen worden hier met open armen ontvangen. Maar waarom Afghaanse, Syrische of Iraanse vluchtelingen niet?’ Toen die vragen bleven komen, legde Inge Vrancken, ex-hoofdredacteur van ‘Het journaal’, het zo uit: ‘Die oorlog is nú aan de gang, dicht bij ons. Daarom is het een belangrijk conflict.’ Dat houdt steek. Maar voor kinderen met Irakese, Marokkaanse of Iraanse roots lijkt het helemaal niet zo dichtbij. Zij denken dan: tellen wij niet mee? Verdient iemand zoals ik geen medeleven?

»We kunnen hen een beetje geruststellen, want ‘Karrewiet’ is voor veel kinderen hun bron van waarheid. Maar we kunnen niet eerlijk zijn. We kunnen niet zeggen: ‘De Oekraïners kunnen meer op sympathie rekenen omdat ze Europeanen zijn, christelijk, wit en blond met blauwe ogen.’ We weten allemaal dat het zo is, maar het moet zo deprimerend zijn om dat als moslimkind te horen, of als kind uit Afrika of het Midden-Oosten.

»Ik ken veel volwassenen met een migratieachtergrond die net hetzelfde voelen. Ze zien in het journaal een moeder met een hoofddoek die met haar vier kinderen op straat leeft, omdat ze hier geen asiel krijgt. En ze weten: zoals de Vlaming naar die vrouw kijkt, kijkt hij ook naar mij. Als die vrouw niet de moeite is, waarom zou ik dat dan wel zijn?

»In mijn omgeving weigeren veel mensen nog naar ‘Het journaal’ te kijken of om de klassieke media te volgen. Ze vertrouwen ze niet meer, voelen zich niet gerepresenteerd door veel journalisten. Rudi Vranckx is één van de weinigen die wel nog vertrouwen krijgen – dat zie je aan de commentaren op zijn Instagram-profiel – omdat hij op een zoveel betere manier over het Midden-Oosten bericht.»

'In mijn omgeving vertrouwen veel mensen de klassieke media niet meer. Rudi Vranckxis één van de weinigen die wel nog vertrouwen krijgen, omdat hij op een zoveel betere manier over het Midden-Oosten bericht.' Beeld Joris Casaer
'In mijn omgeving vertrouwen veel mensen de klassieke media niet meer. Rudi Vranckxis één van de weinigen die wel nog vertrouwen krijgen, omdat hij op een zoveel betere manier over het Midden-Oosten bericht.'Beeld Joris Casaer

NET ALS EEN IMAM

HUMO Maar nu zijn er ook mensen zoals jij. Het moet moslimkinderen deugd doen om jou als uithangbord van de journalistiek te zien.

EL MANDOUDI «Als ik in een klas verschijn en zeg dat ik Marokkaanse ben, of moslim, dan worden ze gek van blijheid en verbazing. Een nieuwsanker dat op hen lijkt, dat zijn ze niet gewend.

»Die reacties komen stevig binnen. Dan besef ik dat er toch een flink gewicht op mijn schouders rust. Toen ik de job kreeg, zei mijn mama: ‘Je zult zoveel impact hebben op meisjes én op kindjes van kleur.’ Ik dacht: jaja. Tot ik in zo’n klas belandde.»

HUMO Ze kijken écht op naar jou, hè?

EL MANDOUDI «En ze vertrouwen me, dat is belangrijk. Veel magazines, kranten en tv-programma’s hebben al items over de ramadan gebracht, waar toch fouten in zijn geslopen. Wellicht omdat er geen enkele moslim op die redacties werkt. Dat we die diversiteit bij ‘Karrewiet’ wél hebben, is een verrijking. Op de redactie word ik omarmd om wie ik ben en waar ik voor sta. Ik heb nog nooit in zo’n veilige omgeving gewerkt. En als ik iets over de ramadan maak, luisteren kinderen. ‘Oh my god, al onze vragen kunnen we nu aan haar stellen!’ Dan voel ik me bijna een imam (lacht).

»De joodse feestdagen moeten we trouwens óók juist belichten, dat vind ik even belangrijk. Ik stop daar erg veel tijd in, want ik wil en mag geen fouten maken.»

HUMO Kun je als moslim ook objectief berichten over iets als pakweg genderfluïditeit?

EL MANDOUDI «Natuurlijk, ik sla altijd als eerste op tafel om zulke thema’s te brengen. Ik vind minderheden enorm belangrijk. We móéten die onderwerpen brengen, en correct, om mensen op de juiste manier te informeren. Niks door de strot rammen, niemand tot aanvaarding verplichten, maar wél informatie geven. Als kinderen thuis niets over genderfluïditeit horen, is het de taak van ‘Karrewiet’ om hen wijzer te maken. Ik vind dat niet alleen mijn taak als journalist, maar ook als mens.»

HUMO Was je als kind al zo geëngageerd?

EL MANDOUDI «Nee, pas toen ik in het middelbaar zat. In de lagere school was mijn wereld piepklein. We luisterden naar het radionieuws, en dat was het. Nu worden kinderen met fake news geconfronteerd! Wij hadden thuis pas internet toen ik 13 jaar was – mijn jongste broer was net geboren.»

HUMO Over engagement gesproken: klopt het dat je ooit politieagente wilde worden?

EL MANDOUDI (lachje) «Oh my god, ja!»

HUMO Hoe reageerde je omgeving daarop?

EL MANDOUDI «Toen ik dat tegen mijn oom zei, keek hij me met grote ogen aan: ‘Je kunt uit alle jobs in de wereld kiezen en jij wilt politieagent worden? Je weet toch dat je dan als een verrader wordt gezien?’ Ik wist wel dat er bij de politie vaak vooroordelen zijn, vooral tegenover Marokkaanse jongeren, maar net daarom dacht ik: ik, Meryem El Mandoudi, ga dat veranderen! Maar zo zou de Marokkaanse gemeenschap het niet zien.

»Ik herinner me dat gesprek nog goed. We zaten bij mijn grootouders op de vijfde verdieping in de keuken, en keken naar de speeltuin buiten. ‘Zie je die kinderen daar?’ vroeg mijn oom. ‘Over tien jaar worden die allemaal tegengehouden door de politie. Door jou dus. Wil je dan echt vragen: ‘Mag ik uw identiteitskaart eens zien?’’ Ik was daar niet goed van. Ik dacht: dierenarts dan maar? (lacht)»

HUMO Staat er een houdbaarheidsdatum op iemand die voor een kinderzender presenteert?

EL MANDOUDI «Ik zou crazy zijn om ‘Karrewiet’ op mijn 40ste nog te presenteren. Jonge kinderen hebben iemand nodig naar wie ze kunnen opkijken, en die eruitziet zoals zij. Ik weet niet of dat nog kan als ik op hun mama begin te lijken. In ‘Het journaal’ is dat anders: Goedele Wachters kan makkelijk tot haar pensioen mee, en ze zal ook tot haar pensioen gekoesterd worden.»

HUMO Heb je een mooie carrière in het vooruitzicht bij de VRT? Je kunt er naar het schijnt stevig verdienen.

EL MANDOUDI «Ik dus niet, hè! (lacht) Eerlijk, dat is een bron van frustratie, want we werken héél veel en héél hard. Gelukkig hebben we met ‘Karrewiet’ onlangs wel – en dat meen ik uit de grond van mijn hart – de mooiste bekroning van allemaal gekregen: de prijs voor beste Ketnet-programma op het Gala van de Gouden K’s. Die komt van de kinderen zelf, dat is toch het allermooiste? Toen konden de jaarbudgetten en de lonen van Tom Waes of Niels Destadsbader me gestolen worden.»

'Bij 'Karrewiet' kunnen we niet zeggen, 'De Oekraïners krijgen meer sympathie dan Syriërs en Afghanen omdat ze Europeanen zijn - christelijk, wit, blond met blauwe ogen.' Zelfs al is dat zo.' Beeld Joris Casaer
'Bij 'Karrewiet' kunnen we niet zeggen, 'De Oekraïners krijgen meer sympathie dan Syriërs en Afghanen omdat ze Europeanen zijn - christelijk, wit, blond met blauwe ogen.' Zelfs al is dat zo.'Beeld Joris Casaer

PESTPRIJS

HUMO Je grootvader is als gastarbeider naar België gekomen.

EL MANDOUDI (knikt) «Hij heeft in de metaalindustrie gewerkt, terwijl mijn oma thuis voor – hou je vast – tien kinderen zorgde. Tien! Mijn zus is net bevallen, en ik vind één baby al heftig. Het heeft me gesterkt in mijn overtuiging dat ik zelf zeker geen kinderen wil.

»Mijn grootouders hadden een traditioneel, klassiek gezin. Het belang van onderwijs konden ze niet inschatten, ze vonden het al een half mirakel dat mijn mama kon lezen en schrijven. En dat vonden ze voldoende: omdat oma het zo druk had, is mama op haar 13de gestopt met school om te helpen in het huishouden. Ze is sindsdien thuisgebleven, tot ik 15 was en ze van mijn vader scheidde. Toen is ze gezinswetenschappen gaan studeren, ze heeft een lerarenopleiding gevolgd en is aan de slag gegaan in het onderwijs. Doe het maar eens!»

HUMO Je hebt veel bewondering voor je mama, hè?

EL MANDOUDI «Ik vind het ongelofelijk wat zij van haar leven heeft kunnen maken, als je ziet vanwaar ze komt: als tiener moest zij naar Kind en Gezin met haar broers en zusjes, omdat oma thuis brood moest bakken. Omdat ze zelf niet had kunnen studeren, stond ze erop dat ik wel hoger onderwijs zou volgen. Net zoals alle dingen des levens vanzelfsprekend moesten zijn: reizen, een flat kopen, zelf een partner kiezen... Alles wat zij niet kon, kan ik dankzij haar wél.»

'Op het Gala van de Gouden K's hebben we met 'Karrewiet' de prijs voor beste Ketnet-programma gekregen. Op dat moment konden de lonen van Tom Waes of Niels Destadsbader me gestolen worden.' Beeld BELGA
'Op het Gala van de Gouden K's hebben we met 'Karrewiet' de prijs voor beste Ketnet-programma gekregen. Op dat moment konden de lonen van Tom Waes of Niels Destadsbader me gestolen worden.'Beeld BELGA

HUMO Je mama heeft niet voor je papa gekozen?

EL MANDOUDI «Nee, het was een gearrangeerd huwelijk. Daar heb ik weinig problemen mee: twee mensen die strategisch aan elkaar worden voorgesteld, kunnen wel langzaam naar elkaar toe groeien. Maar niet hier – of het moet in ‘Blind getrouwd’ zijn (lacht).

»Intussen heeft mama al even geen job meer. Ze gaf les aan analfabeten en mensen die nog niet lang in België wonen, en toen haar school fuseerde met een andere, werd haar hoofddoek plots een probleem. ‘We denken dat het voor oorlogsvluchtelingen te moeilijk zal zijn om een vrouw met een hoofddoek vooraan in de klas te hebben,’ hoorde ze opeens. Of, ook een goeie: ‘Voor míj is een hoofddoek helemaal geen probleem, maar voor de collega’s gaan we dat toch niet doen.’ Ze zal binnenkort een andere job vinden, daar ben ik zeker van – ze schoolt zich voortdurend bij – maar frustrerend is het wel. Zo gaat het al sinds ze op haar 4de in België is aangekomen: het is struggle na struggle na struggle.»

HUMO Terwijl jij simpelweg door het leven scháátst.

EL MANDOUDI «Ik kan snel kwaad worden om akkefietjes, maar dan roep ik mezelf tot de orde: wat ik allemaal in de schoot geworpen krijg, daar kon mijn mama alleen maar van dromen. Ze moest vroeger álles tot in de puntjes plannen voor ons gezin, terwijl ik heerlijk van hot naar her vlieg. Ik hoef mijn dag niet vol te plannen met duizend-en-één verplichtingen, ik neem het leven zoals het komt.

»Het is weleens minder geweest, hoor. In het vijfde leerjaar zat ik op een heel katholieke school. Ik ben daar maar één jaar gebleven, omdat ik hard werd gepest. Toen werd ik me voor het eerst bewust van het feit dat ik Marokkaans ben, en dus anders. Onlangs zei ik nog tegen mijn mama: ‘Als mijn kind was overkomen wat mij en mijn zus is aangedaan, dan had ik die school voor de rechtbank gesleept.’

»Het ergste is nog: toen ik net begon bij ‘Karrewiet’, heeft die school de Pesten Dat Kan Niet-prijs gewonnen! Ik moest er een reportage gaan draaien. Het ellendige gevoel dat ik daar op de speelplaats en in de klas had gehad, kwam meteen weer naar boven.»

KOPVOD

HUMO Tijdens je opleiding journalistiek kreeg je ook met racisme te maken.

EL MANDOUDI «De meeste studenten kwamen uit villawijken en vonden de Turnhoutsebaan al exotisch, om niet te zeggen gevaarlijk. Toen het begon te regenen, had ik een keer mijn sjaal om, waarna iemand zei: ‘Ha, Meryem met een kopvod!’ Zo noemt Geert Wilders een hoofddoek. Ik werd kwaad. ‘Ik draag geen hoofddoek, maar mijn mama, mijn oma en mijn zus doen dat wel. Wat is daar mis mee?’ Een andere keer zei een klasgenote over mijn weliswaar weinig geniale punten: ‘Wat maakt het uit, jij gaat later toch doppen.’ Ik kon het niet laten: ‘Dat is waar, ik ga alleen maar kinderen baren, het ene na het andere, en dan ga ik van jóúw belastinggeld leven. Eigenlijk ga jij dus voor mij werken! En jullie zijn dan de journalisten van de toekomst.’ Dat moest er even uit.

»Ach, niemand is vrij van vooroordelen. Zelfs mijn vriend niet – hij is zelf een moslim, hij komt uit Amsterdam. Toen hij me ontmoette, vroeg hij: ‘Een Marokkaanse uit Antwerpen, dan ben je vast van Borgerhout?’ Tja, ik woon écht op de grens van Borgerhout (lacht)

HUMO Je bent verloofd. Was het voor jou essentieel dat je vriend ook moslim is?

EL MANDOUDI «Zeker! Ik bid vijf keer per dag, ik vast: mijn geloof is ongelofelijk belangrijk voor mij. Ik wil dat mijn lief op eenzelfde manier in het leven staat, en dat we tijdens de ramadan sámen naar de moskee kunnen. Hij mag minder gelovig zijn dan ik, of hij mag geloviger zijn, maar hij moet wel geloven.»

‘Op school werd ik heel hard gepest. Onlangs zei ik nog tegen mijn mama: ‘Als mijn kind was overkomen wat mij is aangedaan, dan had ik die school voor de rechtbank gesleept.’’ Beeld Joris Casaer
‘Op school werd ik heel hard gepest. Onlangs zei ik nog tegen mijn mama: ‘Als mijn kind was overkomen wat mij is aangedaan, dan had ik die school voor de rechtbank gesleept.’’Beeld Joris Casaer

HUMO Geloof je ondanks de scheiding van je ouders nog in de eeuwige liefde?

EL MANDOUDI «Jawel. Niet in een sprookjeshuwelijk, wel in een lange tocht vol ups en downs, en onderweg heel hard voor elkaar vechten. Ik geloof dat de liefde voor altijd kan zijn, ook als je elkaar bij momenten de nek wilt omwringen.»

HUMO Je bent de oudste van vijf kinderen, en er zijn tweeëndertig kleinkinderen in de familie. Wil je daarom zelf geen kinderen? Je bent voor hen al een soort moeder.

EL MANDOUDI «Intussen zijn er ook al drie achterkleinkinderen! (lacht) Ik heb mee gemoederd over mijn zus en broers, dat is waar, en ik vond dat heel tof. Als 17-jarige vond ik het zelfs heerlijk om mijn broertje van 4 overal mee naartoe te nemen. Maar ik heb wel duizend argumenten om géén kinderen te krijgen. Wegens de wereld waarin we leven. De financiële eisen. De stress. Ik zie zoveel jonge ouders ploeteren en zwoegen: het ouderschap is mentaal en fysiek uitputtend. ‘Maar je krijgt zoveel liefde terug!’ zeggen ze dan. Prima, maar die liefde krijg ik van mijn kat ook.

»Ik heb een chill leven, en dat wil ik graag chill houden. Mijn partner denkt daar ook zo over. Als we op zondagochtend gaan squashen en daarna lunchen, zeggen we tegen elkaar: ‘Dit is toch veel leuker dan langs de lijn van een voetbalveld naar een wedstrijd van de miniemen te staan kijken, hè?’ Mensen mogen dat egoïstisch vinden, maar ik vind het veel egoïstischer om wél kinderen te krijgen.

»Mijn allergrootste angst is dat ik alleen zou komen te staan als jonge mama. Ik ken zoveel single meisjes met een kind van wie de vader al lang gevlucht is. Zij staan voor een immense berg die ik zelf nooit zou willen beklimmen. Mijn vriend moppert weleens: ‘Heb ik die angst nog altijd niet weggenomen?’ Maar dat kan niemand. Ik vertrouw hem helemaal en ik weet dat ik op hem kan bouwen, maar je weet nooit.»

HUMO Onder al dat optimisme zit toch ook een laagje cynisme.

EL MANDOUDI «Misschien wel. Maar meestal ben ik superoptimistisch. Ik kijk naar de wereld en de toekomst door een roze bril. De generatie die eraan komt, zijn kinderen met een ruime blik op de wereld, die oeverloos met elkaar praten over de moeilijkste thema’s.

»Ik keer elke zomer terug naar Marokko, naar mijn roots, en daar zie ik telkens weer armoede en wanhoop. Ik snap dan waarom mijn grootouders destijds in België zijn gebleven, ook al waren ze van plan om ooit terug te keren. Ze hebben zich nooit echt kunnen integreren, en integratiecursussen bestonden toen nog niet. Mijn oma had contact met welgeteld twee Belgen: de verzorgster van Kind en Gezin en de huisarts. Bij mijn ouders was dat al anders: mijn mama spreekt perfect Nederlands, ze was erbij op elk oudercontact en bouwde een groot sociaal netwerk uit. En ik? Ik ben, behalve een gloedvolle, trotse Marokkaanse, ook gewoon een Belg.

»Als ik naar de evolutie van mijn familie kijk, wéét ik dat het generatie na generatie alleen maar beter wordt.»

‘Tussen oorlog en leven’, Eén, woensdag 15 februari, 20.40

‘Karrewiet’, Ketnet, elke werkdag, 18.00 en 19.05

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234