Kat Steppe & Frank Vander linden:'Frank is altijd de eerste aan wie ik dingen laat zien. Meestal volgt er meteen daarna ruzie'

We willen regisseur Kat Steppe (42) persoonlijk feliciteren met haar overwinning bij de Ha! van Humo , en reizen daarvoor af naar het Pajottenland, waar ze, samen met De Mens-frontman en ex- Humo-journalist Frank Vander linden (54), een woonst met rustgevend uitzicht op de velden betrekt.

'Veel blanke muzikanten staan op het podium met een air van: 'Ik ben hier niet, en we gaan ons zéker niet amuseren''


Herbekijk 'Een kwestie van geluk'

Bekijk ook: Een blik achter de schermen bij de HA! van Humo

Steppe en Vander linden delen er niet enkel de liefde voor hun twee kinderen John (6) en Polly (2), maar ook een geloof in empathie – meer dan ooit welgekomen in een wereld die geregeerd wordt door Het Grote Geld en Het Oranje Gevaarte.

HUMO Zelf was je niet aanwezig op de uitreiking van de Ha!: je was nog maar net terug uit Cuba, waar je met Jeroen Meus een aflevering voor ‘Goed volk’ gedraaid hebt.

KAT STEPPE «Toen Tom (Lenaerts, oprichter van Panenka, het productiehuis dat ‘Een kwestie van geluk’ ontwikkeld heeft, red.) me meteen na de bekendmaking belde, had ik m’n pyjama al aan: ik stond op het punt te gaan slapen. Voor alle duidelijkheid: ik was van plan te komen, maar mijn terugvlucht had zoveel vertraging opgelopen dat we pas ’s avonds waren geland. Ik had de dagen ervoor zo weinig geslapen, dat Frank zei: ‘Blijf thuis, anders ga je omvallen.’ En: ‘Je zult toch niet winnen.’ (lacht)»

FRANK VANDER LINDEN «We wisten niet dat de winnaars niet op voorhand op de hoogte gebracht werden.»

HUMO We weten de spanning erin te houden.

Steppe «Wat ik ook wel toffer vind: het was een complete verrassing.»

Vander linden «Ik vind het eigenlijk wel cool dat ze er niet was: mijn vrouw is de Bob Dylan van de regisseurs! Gewoon je prijs niet in ontvangst gaan nemen (lacht).»

Steppe (verontschuldigend) «Ik sta er ook niet om bekend het bij twee pintjes te kunnen houden: het leek me beter de jetlag niet met een kater te combineren.»

HUMO Het is je vergeven. Waaraan heeft ‘Een kwestie van geluk’ volgens jou de Ha! te danken?

Steppe «Dat vind ik een moeilijke vraag, omdat ik me nog niet genoeg van het programma kan distantiëren. Momenteel kan ik enkel zeggen dat de hele Panenka-ploeg even maniakaal met het programma bezig was als ik: had ik nooit eerder meegemaakt. Het zorgt ervoor dat je heel ver kunt gaan in wat je probeert te maken. Ik wilde dat de kijkers iets vóélden, niet dat ze iets moesten dénken. Uit de reacties blijkt dat dit gelukt is, en daar ben ik blij om.»

'Het is gruwelijk elke dag naast dezelfde vrouw wakker te worden'


Dickensiaans

HUMO Volgens Lenaerts was jij de geknipte regisseur voor het programma, omdat je empathisch bent, maar tegelijk voldoende afstand kunt bewaren.

Vander linden «Thuis afstand bewaren, en alle empathie sparen voor de werkvloer.»

Steppe (lacht) «Ik weet wat mijn interviews moeten opleveren, maar zal de vragen zelden zelf stellen. Ik was bij de gesprekken aanwezig, maar heb ze door de redacteurs laten voeren. Als ik alleen maar hoef te luisteren, kan ik er meteen bepaalde scènes bij bedenken.»

Vander linden «En je behandelt je personages zoals je zelf behandeld wil worden: je maakt altijd heel veel tijd voor hen. Het is een kwestie van wederzijds respect: mensen delen hun levensverhaal met je, en krijgen daarvoor terug dat er eerbiedig mee omgesprongen wordt. En je wil met je beelden gevoelens oproepen – dat lukt ook niet met haastwerk. Eigenlijk ben je gewoon erg toegewijd: de Ha! is loon naar werken.»

Steppe «Zoals zoveel Vlamingen kende ik enkel de negatieve nieuwsberichten over Borgerhout en Antwerpen-Noord. Maar wij hebben daar zelf weinig van gemerkt. De ene groep mensen is misschien wat geslotener dan de andere, en iedereen leeft zowat op z’n eigen eilandje, maar dat is niet per definitie slecht: in New York is dat ook al jaren zo. In zo’n wijk op zoek gaan naar wat mensen toch gemeen hebben, is net wat mij aantrok: ik wilde geen reeks maken over bevolkingsgroepen die over elkaar zeuren.»

Vander linden «Als je bij mensen binnengaat, ga je voorbij die eerste waarneming. Maar er waren soms toch wel spanningen, hè?»

Steppe «Eén keer. Op weg naar Charles (de man die zo liefdevol voor z’n aan alzheimer lijdende vrouw Georgette zorgde, red.) passeerden we een jongeman op een bankje, net op het moment dat ik moest lachen met een grap van de klankman. Omdat ik wat voorop liep, dacht die gast dat ik met hem aan het lachen was: ‘Wat komen jullie hier doen? Ga weg!’ Toen we twee uur later weer bij Charles buitenkwamen, zat hij er nog steeds. Maar niet om boel te zoeken, zoals ik eerst dacht, wél om zich te verontschuldigen.»

HUMO Zo beleefd zouden de inwoners van Brasschaat wellicht níét zijn.

Steppe (lacht) «De mensen wisten op den duur wel dat we niet op sensatie belust waren: we werden elke dag uitbundig begroet op straat. Ik ben oorspronkelijk van West-Vlaanderen en heb daar toch aan moeten wennen. Als regisseur apprecieer ik de mondigheid van Antwerpenaren: als je ’s zomers mensen in strandstoelen op straat ziet zitten en je vraagt of je mag filmen, dan is het antwoord gegarandeerd: ‘Ja ja!’ Waarop ze ongegeneerd verder keuvelen. Heerlijk.»

HUMO Was je verbaasd dat mensen hun verhaal zo makkelijk met je deelden?

Steppe «Soms. We zeiden nooit: ‘Ga maar zitten, en vertel uw verhaal eens.’ We hingen veel rond, waardoor we later cadeaus kregen. De researchers hebben héél veel mensen gesproken, maar sommigen kwamen gewoon vanzelf in beeld. Leona, bijvoorbeeld: haar hebben we ontmoet doordat we Theo al volgden. Die zei: ‘Ik heb wel tijd, maar ik moet twee keer per dag iemands benen gaan inwrijven.’ We mochten mee, en de eigenares van die benen, Leona, bleek larger than life te zijn. Bij haar en Charles zijn we het vaakst langsgegaan, en elke keer kwam ze met een nieuw verhaal af. Dat we op den duur dachten: ‘Is ze dit nu aan het uitvinden?’ Niet, dus.»

Vander linden «Leona is een sleutelfiguur, omdat ze aanvankelijk vooroordelen oproept – ’t is een wat strenge, kwaaie tante. Maar dan kom je steeds meer over haar verleden te weten: ze heeft als kind nog op straat geleefd, in dickensiaanse omstandigheden. Later is ze in een weeshuis beland waar ze mishandeld werd.»

HUMO Over Leona zei een kijker op Facebook: ‘Oordeel nooit te snel over mensen als je niet weet wat ze hebben meegemaakt.’ Dat gegeven zit ook in je eerdere documentaires ‘Bedankt & merci’, over de klanten van oude volkscafés in de Westhoek, en ‘Ik vergeet u nooit’, over het komen en gaan op het oude kerkhof van Menen. Is dat je levensvisie?

Steppe «Ik verzin alleszins vaak backstories bij mensen die ik niet ken. Ik kan echt beginnen te blèten wanneer ik een oud meneerke in een Adidas-trainingspak met een ijsje in de hand over straat zie lopen: misschien is dat wel zijn eerste ijsje sinds z’n vrouw gestorven is. En met een béétje ongeluk valt er misschien ook nog een bol ijs op de grond. Dan zegt Frank: ‘Waarschijnlijk is zijn vrouw helemaal niet dood.’»

Vander linden «Of is hij blij.»

Steppe «Soms is het ook wat luchtiger, hoor: als we op vakantie elke dag dezelfde mensen aan het zwembad zien liggen, verzinnen we daar ook hele levens bij. Ik vraag me constant af wat mensen maakt tot wie ze zijn.»

Vander linden «Er zitten inderdaad parallellen in je werk: denk maar aan die twee papiertjes die in je montagekamer hangen.»

Steppe «‘Iedereen heeft een wonde.’»

Vander linden «Die je niet altijd meteen ziet.»

Steppe «En: ‘Wie je nu bent, wordt grotendeels bepaald door je verleden.’»

'Kat is er goed in om me in teksten die éne zin te laten schrappen die te kleinkunstachtig is of te veel naar scheur­kalenderpoëzie neigt' Frank Vander linden


Aan één kassa

HUMO Wat de kijkers ook erg getroffen heeft toen het onlangs in het nieuws kwam: het overlijden van zowel Charles als Georgette. Hij ging eerst, wat volgens Georgettes familie beter was: zij besefte het niet meer.

Steppe (stilletjes) «Gisteren was het dag op dag een jaar geleden dat we de eindscène gedraaid hebben, waarbij Charles met een megafoon vanuit het raam de buurtbewoners toespreekt. En nu zijn ze er allebei niet meer.»

Vander linden «Ze is erg achteruit beginnen te gaan tijdens de draaiperiode, hè?»

Steppe (knikt) «Dat moet voor haar heel lastig geweest zijn: toen we even naar buiten gingen om een shot vanaf het balkon te nemen, begon ze te panikeren: ‘Er staan mensen op het terras!’

»Ik heb Charles de rol van verteller gegeven omdat ik nooit eerder zo’n onbevooroordeeld iemand had ontmoet. De meeste dingen die hij als verteller zegt – de samenvattingen, de inzichten – komen trouwens van hemzelf. Een heel bijzondere man.»

Vander linden «Mij is Vital bijgebleven, de junkie die op straat leefde – hij is ondertussen ook overleden. Je had het gevoel dat je hem kénde: het was een type. Toch verraste hij: hij was de enige die een vrouw met een hoofddoek hielp nadat ze gevallen was aan het zebrapad. In dat beeld zit ook de boodschap van de hele reeks vervat: kijk verder, voorbij het uiterlijk, probeer elkaar als méér te zien. Ilias, de jonge beenhouwer, is ook een mooie symbolische figuur: een allochtoon die niet Vlaamser zou kunnen zijn. Hij is bezig met koebeesten en veekeuringen, iets waar de doorsnee Vlaming zich al láng niet meer om bekommert.»

Steppe «Al die mensen – jong en oud – staan in dezelfde rij in een supermarkt in Borgerhout aan de kassa aan te schuiven, zonder op de hoogte te zijn van elkaars verhaal: dat vond ik een goed beeld om te begrijpen waarom het soms moeilijk samenleven is.»


Andere levens

HUMO De titel van het programma verwijst naar het feit dat je lot een kwestie van geluk is?

Steppe «Ja. Als het goed met je gaat, dan heb je gewoon chance gehad.»

HUMO Is dat ook de reden waarom je groep De Mens heet, Frank? Als een verwijzing naar de mens in al z’n facetten?

Vander linden «Dat is natuurlijk een goede uitleg achteraf. Ik ben de groep begonnen met Michel De Coster (bassist, red.): de andere mogelijkheid was ‘M + F’, de beginletters van onze voornamen (lacht). Tot we ‘De Mens’ op een papiertje neerschreven: toen leek het alsof er nooit een andere mogelijkheid was geweest.

»Maar De Mens is wel de eerste band waarin ik in het Nederlands zong – pas op m’n 28ste had ik door dat ik het makkelijkst gevoelens kon oproepen via muziek in de taal waarin ik die gevoelens zelf beleefde. In dat opzicht was het dus de meest logische naam. En dat zit inderdaad ook wat in Kats werk. Ik moet nu denken aan dat citaat van Walschap: ‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.’ De nummers van De Mens zitten vol vraagtekens.»

Steppe «Allee, zo had ik het zelf nog niet bekeken (lacht).»

HUMO Fantaseren jullie weleens over de alternatieve levens die jullie hadden kunnen leiden?

Steppe «Soms vraag ik me af: ‘Wat zou ik nu aan het doen zijn als ik aan dat of dat lief was blijven plakken?’»

Vander linden «Dan was je nu uitbaatster van een restaurant in het Heuvelland.»

HUMO In een Humo-interview uit 1996 zei jij, Frank: ‘Ik ben gulzig naar Andere Levens. Ik loop op straat en zie een meisje van wie ik onmiddellijk denk: ‘Díé zou mijn leven een heel andere wending kunnen geven.’’

Vander linden «Ik heb al heel veel over Andere Levens gefantaseerd, en doe dat nog steeds. Maar het zou dom zijn je daarin te verliezen, want dan word je gek en ongelukkig. Weltschmerz is ook een luxe, hè. In Aleppo zit niemand bij maanlicht met een ganzenveer in de hand te mijmeren.»

Steppe «Je verhaal kunnen herbeginnen met iemand anders is ook een luxe. Toen mijn nonkel ging scheiden, zijn mijn grootvader tegen mijn grootmoeder: ‘Verliefd worden op iemand anders is een luxeprobleem.’ Mijn grootouders hadden zes kinderen: hij werkte, zij niet – het huwelijk had wel met liefde te maken, maar was toch ook een fabriek die moest blijven draaien.

»Toen wij vijf jaar samen waren, dacht ik na een café-avondje in de taxi naar huis eens: ‘Ik zou effectief een nieuw verhaal kunnen beginnen met die gast die daarnet tegen mij kwam babbelen. Misschien wel jammer dat ik nooit zal weten welke pyjama hij draagt.’ Door een huwelijk sluit je bepaalde mogelijkheden uit. Nu word ik daar niet meer somber van, maar destijds wel: het feit dat ik toen 30 werd, zal daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.»

Vander linden «Het is zoals die volkswijsheid: je moet geluk hebben om gelukkig te zijn. Dat zit eigenlijk ook in de titel ‘Een kwestie van geluk’. Je zou die nooit kunnen vertalen: in het Engels spreken ze over ‘to be lucky’ en ‘to be happy’, in het Frans over ‘chance’ en ‘bonheur’ – enkel in het Nederlands wordt voor beide termen hetzelfde woord gebruikt. Alle personages zijn gelukszoekers. Tegenwoordig heeft dat woord een negatieve connotatie en wordt het door bepaalde mensen als verwijt gebruikt. Maar hoe kun je iemand verwijten naar geluk te zoeken?»

Steppe «Het punt van het leven is dat je lééft. In het nieuwe seizoen van ‘Goed volk’ zit een filosofische boer uit Noord-Frankrijk, Etienne Verbaere, van wie ik al veel geleerd heb. Op een gegeven moment vraagt Jeroen hem: ‘Ben je gelukkig?’ Zijn antwoord: ‘C’est quoi, cette question? Le but de la vie, c’est de vivre.’»

HUMO Geloven jullie in het lot?

Vander linden «Nee.»

Steppe «Nochtans hebben twee van mijn ex-lieven over jou gezegd: ‘Dát is nu eens de geknipte kerel voor jou.’»

Vander linden «Dat is wel bizar, ja, want dat was nog voor we elkaar kenden.»

Steppe «Ik zat toen op kot in Brussel, en liep met mijn lief over de Vlooienmarkt, waar Frank in de platenbakken aan het snuisteren was. Thierry sprak geen Nederlands, en kende De Mens dus niet, maar wees toch naar Frank: ‘Dat zou nog een vent voor jou zijn.’ Drie jaar later zei een ander lief: ‘Als Frank Vander linden muziek maakt voor één van je kortfilms, ben ik je kwijt.’ En dat was ook zo.»

HUMO Zag jij het als jouw lot om via je muziek vrouwen te versieren, Frank?

VANDER LINDEN (lacht) «Is er dan een andere reden om een bandje te beginnen? Onze relatie is ontstaan op het werk. Dominique Deruddere was Kats mentor op het Rits. Ik ken hem goed: we hadden nog een tijd in hetzelfde gebouw gewoond. Hij stuurde een fax: of ik geen muziek wilde maken bij haar eindwerk. Ze had, naast die van Tom Barman, ook mijn naam laten vallen. In de fax stond: ‘Kat Steppe (die ogen, die benen!)’ Een halfuur later had ik al geantwoord (lacht).»

HUMO Had hij gestuurd: ‘Ze ziet er niet uit, maar haar werk is fantastisch’, was je er dan op ingegaan?

VANDER LINDEN «Waarschijnlijk niet.»

STEPPE (lacht luid)

VANDER LINDEN «Nu, Dominique wist heel goed waarom hij dat erbij vermeldde. Muzikanten krijgen véél aanvragen voor studentenwerken.»

STEPPE «Teleurgesteld dat hij was toen hij mij voor het eerst zag!»

VANDER LINDEN «Ja maar, je droeg toen een broek en je had een zonnebril op je neus. Je was het cool aan het spelen.»

STEPPE «Hoezo, cool? Het was zomer!»

VANDER LINDEN «Anyway, m’n initiële aarzeling heeft niet lang geduurd. En ik wist ook wel dat Dominique me geen slecht filmpje zou voorschotelen: het was visueel sterk genoeg om, afgezien van haar benen, mijn interesse op te wekken.»

HUMO Hoe was jij liever omschreven in die fax? ‘Dat intellect, die visie?’

STEPPE (lacht) «Ik vond het wel flatterend. Ik had er ook pas achteraf weet van.»

'Door een huwelijk sluit je bepaalde mogelijkheden uit. Nu word ik daar niet meer somber van, rond mijn 30ste wel' Kat Steppe


Huishoudelijk onheil

HUMO Het woord dat jullie vaak gebruiken om elkaar te omschrijven, is: ‘empathisch’.

VANDER LINDEN «Maar we zijn dat niet voor elkaar, haha. Ik denk dat empathie wel vaak de basis vormt van ons werk. Op het podium hou ik bijvoorbeeld altijd rekening met het publiek: hoewel we white boy alternatieve rock maken, spelen we met een zwarte attitude. Het is altijd: die avond, die plek en die mensen, en er dan iets mee doen. Veel blanke muzikanten staan op het podium met een air van: ‘Ik ben hier niet, en we gaan ons zéker niet amuseren.’ Geef mij dan maar het vraag-en-antwoordspel van James Brown

STEPPE «Ik denk dat je empathischer wordt met de jaren. Of door kinderen te krijgen: dan komt er precies nog een extra scheur in je pantser. Ik krijg heel veel dingen binnen die ik niet aankan. We blèten wel veel, hè, Franky. We zouden de slechtste flikken ooit zijn.»

VANDER LINDEN «Ik probéér alvast empathisch te zijn. Ik speel al 25 jaar in dezelfde groep: vrij uniek. Dan begrijp je waarom heel veel muzikanten in hun eentje op hun computer muziek maken, maar evengoed dat je met de voor- en nadelen van echte mensen toch iets moois kunt maken. Iedereen evolueert op zijn eigen manier, en daar maak je gebruik van. Het is dus eerder praktisch, die empathie.

»Tegelijk is empathie net níét praktisch: te veel ervan maakt bijvoorbeeld een slechte zakenman van je. Dat heb ik zelf al ondervonden: ik bekijk onderhandelingen altijd te veel vanuit het standpunt van de ander.»

STEPPE «We kunnen ons ook heel goed in andermans situatie inleven, maar niet in elkaars situatie wanneer het huishoudelijk onheil betreft.»

HUMO Is dat niet eigen aan koppels?

VANDER LINDEN «Denk ik wel. Veel ruzies in koppels gaan over: ‘Wat denk je wel dat ik over je denk?’ Er is te weinig afstand. Maar dat blijft interessant, hoor: het is een soort reis.»

HUMO In hoeverre zijn jullie belangrijk voor elkaars werk?

STEPPE «Enorm. (Plots tegen Frank) Maar stop nu toch eens met aan die plakker te prutsen! Ik word er nerveus van!»

VANDER LINDEN «Maar het doet pijn! (Tegen Humo) Ik heb onlangs bij het koken in mijn vinger gesneden.»

STEPPE «Dan nog: blijf eraf! (Tegen Humo) Voilà, een mooi voorbeeld van empathie (lacht).

»Maar dus: Frank is altijd de eerste aan wie ik dingen laat zien. Meestal volgt er meteen daarna ruzie.»

VANDER LINDEN «Het is mijn natuur om iemand eerst op alle foutjes te wijzen. Als ik begin met ‘Die shot klopt niet, want…’, wordt ze al kwaad: ‘Ik vraag dáár niet naar! Ik wil alleen weten of het binnenkomt zoals ik het bedoel!’ Uiteindelijk mondt alles uit in een scheldpartij: ‘Je kent er geen kloten van!’ Waarop ik dan roep: ‘Waarom vraag je het me dan? Dat was de laatste keer dat ik m’n mening geef!’ Een halfuur later ga ik nog eens naar de kelder, waar haar montagestudio ondergebracht is: blijkt dat ze toch met vier van mijn tien opmerkingen rekening heeft gehouden.»

STEPPE (lacht geamuseerd)

VANDER LINDEN «Omgekeerd is het nog erger: veel nummers die ik maak, laat ik haar niet horen, omdat het mij de wind te veel uit de zeilen neemt.»

STEPPE «Maar alléé!»

VANDER LINDEN «Ze is er wel goed in om me in teksten die éne zin te laten schrappen die te kleinkunstachtig is of te veel naar scheurkalenderpoëzie neigt.

»Ik weet nooit waar ik precies over aan het schrijven ben tot het af is. Of ik besef pas later: ‘Ah ja, die zin verwijst daarnaar.’ De teksten zijn zo verweven met de muziek – ik schrijf beide altijd samen – dat ik daar zelf al niet meer bij stilsta. Het aantrekkelijke van liedjes ligt voor mij net in dat ongrijpbare en onpeilbare.»

HUMO Vind je het niet jammer dat er geen nummer is dat ‘Kat’ heet?

STEPPE «Ik ben daar eerder blij om (lacht). Ik heb hem nog nooit gevraagd: ‘Gaat dat over mij?’ Ik wil het ook niet weten: dat is zijn domein.

»Ik zou wel graag eens een documentaire maken over De Mens: als je bij hen backstage de camera laat lopen, kom je gegarandeerd terug met zeer bijzonder materiaal. Het zijn verre van rustige mannen (lacht). Ik heb destijds de clip voor ‘Kamer in Amsterdam’ gedraaid en neem weleens foto’s van de band. Frank op zijn beurt heeft de interviews gedaan voor mijn docu ‘Ik vergeet u nooit’. En dat is allemaal zonder discussie verlopen.»


Kudde door de keuken

HUMO Jullie noemen het huwelijk al lachend ‘het gruwelijk’. Waarvan gruwen jullie het meest?

VANDER LINDEN «Het feit dat je elke dag naast dezelfde vrouw wakker wordt (lacht). Omgekeerd heeft zij dat ook. Je zit zo dicht op elkaars lip, dat die lip soms pijn begint te doen. Dat is nu eenmaal zo: nabijheid geeft aanleiding tot misprijzen. Maar dan is er uiteraard nog de liefde, die dat op veel dagen overwint.»

HUMO Dan is het een voordeel dat jij soms naar het buitenland moet voor opnames, Kat?

STEPPE «Het is altijd grote liefde net vóór ik vertrek. Als ik in het buitenland zit en er een afstand tussen ons zit, denk ik steevast: ‘Het zit toch niet slecht.’ (lacht) Ben ik langer dan twee weken van huis weg, dan verlang ik er echt naar weer terug te keren. Maar zodra ik dan, vol contentement, de voordeur opentrek, zal ik toch eerst zeggen: ‘Waarom plakt de vloer zo? Is er soms een kudde gnoes door de keuken gepasseerd?’»

VANDER LINDEN «Terwijl ik die vloer al die tijd prima onderhouden heb, maar dan net de pech heb dat Polly een kersensapje heeft uitgegoten, tien minuten voor Kat binnenkomt.»

STEPPE «Eigenlijk zouden we veel meer samen moeten uitgaan: dan zie je elkaar weer door de ogen van de anderen uit het gezelschap: ‘Ah ja, dat is waar! Eigenlijk is hij zó!’ Hoewel daar thuis niets van te merken is (lacht).»

HUMO Daarnet hadden we het over het papiertje dat bij je in de montagekamer aan de muur hangt, Kat: ‘Iedereen heeft een wonde.’ Wat is die van jullie?

VANDER LINDEN «Ik heb het in mijn jeugd altijd goed gehad, maar ik was soms wel ziekelijk onzeker en verlegen. Alles wat ik ooit gedaan heb, zie ik als een antwoord op die verlegenheid.»

STEPPE «Volgens mij komt dat door je vader, die zei: ‘Stop met dat gepingel, je kunt het niet!’ Dan is Frank iemand die naar zijn kamer trekt en oefent tot hij omvalt. Alles is een examen voor jou: het is nooit goed genoeg.»

VANDER LINDEN «Ik ben met Jan Leyers een tijdje als duo op de baan geweest: ik zat constant mijn best te doen voor hem, terwijl ik die samenwerking net was begonnen om een soort vrijheid te hebben – ik wilde even weg uit de groep, omdat ik constant voor hén mijn best zat te doen. Mensen voor wie het nooit goed genoeg is: die zoek ik blijkbaar op. Nu, ze maken me ook beter.

»Je zou kunnen zeggen dat ik aan zelftwijfel lijd. Misschien is dat niet zo slecht: ik wantrouw mensen die zich niet bescheiden opstellen, want die zullen nooit een hoger niveau bereiken. Leonard Cohen heeft eens tegen mij gezegd: ‘If you want to write a song about History, Love and Hate, it’s going to come out like chicken shit. But if you write about chicken shit and you do it right, it’s going to be a song about History, Love and Hate.’ In het zenboeddhisme noemen ze dat beginner’s mind, denk ik: je weet het niet in het begin, maar het komt wel. Natuurlijk ontwikkel je mettertijd ambacht en systemen, maar zo’n houding van ‘eigenlijk kan ik het niet’ levert meer vruchten op voor mij.»

STEPPE «Dat heb ik ook: ‘Nu zal ik het niet meer kunnen!’ Je weet ook niet altijd wat je precies goed doet.»

VANDER LINDEN «Wat Kats wonde betreft: ze is een heel rebels kind geweest. Nu zijn dat familieanekdotes waar smakelijk om gelachen wordt, maar toen zij en haar zus letterlijk het kot afbraken, was dat natuurlijk minder plezant. (Tot Kat) Je ouders probeerden er ook maar iets van te maken met de middelen die ze hadden. Alles wat je nu doet, zowel privé als voor je werk, is volgens mij een wiedergutmachung tegenover je ouders en grootouders. Twintig jaar lang geen empathie gehad, en dan van de weeromstuit bákken empathie (lacht).»

STEPPE (denkt na) «Interessant. ’t Is waar.»

HUMO Voel je je daar schuldig over?

STEPPE «Zeker. Want ik geloof niet in jeugdige onbezonnenheid: je weet al snel wat je wel en niet moet doen. Ik ben er ook van overtuigd dat mijn moeder het fantastisch zou vinden als onze kinderen ook zouden rebelleren (lacht).»

VANDER LINDEN «Payback time. Dat zal sowieso gebeuren, hè: John heeft heel veel trekken van jou.»

HUMO We moeten bijna afronden: wat zijn jullie toekomstplannen?

VANDER LINDEN «In het voorjaar brengt De Mens een liveplaat uit, met een dvd erbij. We blijven veel spelen, en komende zomer maken we nog een plaat, volgens een verrassend concept dat het gevolg is van de vraag: ‘Heeft het nog zin om platen te maken?’ Het moet méér zijn dan louter een collectie van twaalf nummers. Ik ga ook beginnen aan mijn tweede soloplaat, die in 2018 moet uitkomen. Werk genoeg, dus.»

STEPPE «Ik ben momenteel het laatste seizoen van ‘Goed volk’ aan het afwerken, dat eind maart op antenne komt. Daarna ga ik voor Panenka een programma met Philippe Geubels maken, en dáárna zou ik graag een film maken die wellicht een mengvorm van fictie en documentaire zal worden. O, en ik moet weer wat meer schilderen met mijn vader (kunstschilder Dirk Steppe, red.).»

HUMO Tot slot: zouden jullie kunnen doen voor elkaar wat Charles voor Georgette heeft gedaan?

VANDER LINDEN «Ik wel, ja.»

STEPPE «Ik ook, als je niet te veel zou zagen.»

VANDER LINDEN «Dan hoop ik dat ik niet alleen mijn geheugen, maar ook mijn spraak zal verliezen. Ik ben 12,5 jaar ouder: de kans is groot dat die periode over een jaar of vijf al aanbreekt (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234