Kat Steppe kiest in 'Cinema Canvas': 'Het is wraakroepend hoe goed Wes Anderson is'

De man heeft natuurlijk nog nooit een slechte film gemaakt en ’t is een discussie waar we tot in de vroege uurtjes Veuve Clicquot bij kunnen kappen, maar toch: voor ons zal Wes Andersons mooiste prent altijd ‘Moonrise Kingdom’ blijven, waarin de 12-jarige Sam op een betoverend eilandje van het scoutskamp wegloopt om bij zijn hartenlapje te zijn.

De ouverture op de tonen van Benjamin Britten, de droogkomische blote bast van Bill Murray, de hondenblik van Bruce Willis en de jeugdige verliefdheidsscène in het baaitje, waarin Sam en Suzy hun puberende lijf licht bewegen op de tonen van Françoise Hardy’s ‘Le temps de l’amour’... Allemaal onvergetelijke filmmomenten die dankzij Wes’ vlekkeloze composities voor eeuwig op ons netvlies staan. Ook op dat van documentairemaakster Kat Steppe, zo blijkt, want zij koos de film vanavond uit in ‘Cinema Canvas’.

Kat Steppe «Sowieso! De kracht van Wes Anderson is dat hij op een heel gestileerde manier toch keer op keer keihard binnenkomt. Er zijn er niet veel die dat kunnen. Zijn strakke vorm ‘liegt’ eigenlijk: terwijl hij afstandelijke kaders zit op te bouwen, laat hij stiekem de tragiek binnensijpelen, zonder dat je dat goed en wel doorhebt. Je denkt altijd dat het om te lachen is, maar onderhuids deelt hij mokerslagen uit. En mensen die hem te gestileerd vinden, vergeten weleens dat hij de inhoud steevast de vorm laat bepalen, en niet andersom. Zo filmt hij in ‘Moonrise Kingdom’ over kinderen, en zie je alles dan ook vanop hún ooghoogte.»

HUMO Ergens vond ik je keuze verrassend. Jouw reportages staan heel erg in de werkelijkheid, terwijl Wes Anderson aldoor door zijn eigen universum fladdert.

Steppe (denkt na) «Er wordt mij nochtans ook weleens aangewreven dat ik te gestileerd en afstandelijk werk. Maar ik wil net laten zien dat ik niet heb ingegrepen. Voor mij is dat dus net een héél betrokken aanpak.

»Bij Wes Anderson krijg je soms een shot, zoals dat ene beeld uit ‘Moonrise Kingdom’ waarin een koppel in twee aparte bedden ligt, van bovenaf gefilmd. Dat ga je in een documentaire nooit zien, zo’n ingewikkelde cameraopstelling. Maar ondertussen voeren die twee daar wel een conversatie die je hart langzaam in stukken scheurt. Omdat het zo apart gefilmd is en omdat ik de emotie daardoor niet zie aankomen, raakt het mij méér dan de meest realistische Ken Loach-film, waarbij je meteen aan alles ziet dat je naar ultragetormenteerde personages aan ’t kijken bent. Wes Andersons cameravoering verandert níét als een scène emotioneel wordt, maar door zijn acteursregie en door zijn dialogen bereikt hij een des te groter effect. Dat vind ik kunst.»

HUMO Als je zijn oeuvre bekijkt, lijkt het wel alsof hij niks fout kan doen.

Steppe «Nee. Zelfs dat kortfilmpje, ‘Hotel Chevalier’, met Natalie Portman en Jason Schwartzman, destijds: fenomenaal, terwijl het over bijna niks gaat. Langs de andere kant doet hij álles fout (lacht). In ‘The Darjeeling Limited’ gebruikt hij bijvoorbeeld van die lelijke zooms waarvan je denkt: ‘Daar kun je toch niet mee afkomen?’ Hij doet alles wat ons in de filmschool werd afgeraden. Maar het werkt! Ik weet echt niet hoe hij het doet: wraakróépend, eigenlijk, hoe goed hij is.»

HUMO Ik noteer: Kat is fan.

Steppe (lacht) «Je mag ’m gerust een verslaving noemen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234