null Beeld

Kate Nash - Made of Bricks

Wij krijgen zo langzaamaan betonnen kloten van de bromberen die vinden 'dat alles al eens eerder is gedaan', 'dat er geen goeie platen meer gemaakt worden' of 'dat er een minimum- dan wel maximumleeftijd op rock kleeft'. Als ze uitgeblust & uitgezakt zijn, dat ze dan ze in hun kot blijven hé, of op het tv-scherm naar drie pezewevers kijken die op hun 500 cc door Europa tuffen.

Charlie Poel

We zeggen maar wat, 't mag ook 'Sexcetera' of 'Thuis' zijn. We hadden het er onlangs ten TTT-kantore nog over met (kt): hoe moeilijk het zal zijn om dit jaar 30 (35, 40) favoriete cd's tot één schamel eindejaarslijstje te herleiden. Hoezo, er worden geen goeie platen meer gemaakt?

Kate Nash zal met 'Made of Bricks' níét in die top tien staan, maar toch is haar debuut een aangename verrassing. Iémand moet dit jaar de zon in huis brengen! Al is het dus allemaal al eens eerder gedaan. Niet door de in Kate Nash-verband vaak genoemde Lily Allen, die haar Londense vriendinnetje met lovende woorden in de MySpace-vaart opstuwde, maar door Björk toen die nog bij The Sugarcubes kweelde, door The Sundays van Harriet Wheeler ten tijde van het onweerstaanbare 'Can't Be Sure', door Tori Amos toen die nog niet zeurde of, vandaag, door de New Yorkse inwijkelinge Regina Spektor. Maar so what!
Een kort, toepasselijk en funky 'Play' ('I like to play/I play all day in my room/I like to play') opent de feestelijkheden en leidt naadloos naar de single 'Foundations', één van de hoogtepunten en een nummer dat we niet meer moeten voorstellen: u zong het in de overvolle Château-tent op Pukkelpop foutloos mee - wellicht óók last van een lief dat u te onpas vernedert en waar u dus van af wilt. Vergeleken met de vranke tik Allen is Nash het lieve kleine zusje: ze zingt over wat meisjes (en hun lieven, en hun vriendinnetjes) bezighoudt, maar niet zo vuilbekkend. Als ze dat al eens doet - in 'Dickhead' of 'Shit Song' bijvoorbeeld - klinkt het gemaakt. Elders zingt ze over haar uiterlijk ('This is my face/Covered in freckles/With the occasional spot and some veins'), over jongens die ze niet durft aan te spreken (zie ook de festival- en treinberichtjes in Uitlaat) of die haar verkeerd begrijpen ('I'm not in love/I just wanna be touched/Whoops I think I got too close/'Cause now he's telling me I'm the girl that he likes most,' klinkt het in 'Pumpkin Soup') of heeft ze het over good ol' liefdesverdriet/-jolijt. Of over haar kont: 'Don't tell me that you didn't try to check my bum/'Cause I know that you did/Your friend told me that you liked it' (in 'Merry Happy'). De ene keer poppy en onschuldig, de andere keer alsof ze late night een clubpubliek toefluistert, voorzichtig rappend of achter de piano, zoals op de buitelende girlgroup-song 'We Get On'. 't Is zelden baanbrekend, en misschien zal Kate Nash op het einde van het jaar niet méér geweest zijn dan het najaarssnoepje van 2007, maar hey, dit is een debuutplaat, ze is deze zomer nog maar net 20 geworden én 't zijn allemaal eigen songs. En u?
'Made of Bricks' is lichtvoetige meisjespop, maar zijn wij in het diepst van onze gedachten niet allemaal zo nu en dan een lichtvoetig meisje? Wij wél, en we wensen het de bromberen uit onze kennissenkring van harte toe. De oogschaduw niet vergeten!

(Kate Nash speelt op woensdagavond 28 november in de Botanique in Brussel.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234