kate nash v.v. brown scout niblett - V.V. Brown: Travelling like the Light / Kate Nash: My Best Friend Is You / Scout Niblett: The Calcination of Souct Niblett

Staat u ons toe op deze drukbezochte openbare plek een kwartetje te doen? 't Is te zeggen: wij met drie ravissante vrouwen?

Moet kunnen, want lectuur van het tekstboekje bij 'My Best Friend Is You' van Kate Nash leert ons dat vrankheid vandaag de dag bon ton is: 'I wanna be fucked and then rolled over / Cause I'm an independent woman of the 21st century / No time for knits, I want sex & debauchery' ('Mansion Song' , over het zielige lot van groupies).

Ook V.V. Brown (op 'Travelling like the Light' ) en Scout Niblett (op 'The Calcination of Scout Niblett' ) nemen geen blad voor de mond als het zo uitkomt. Vrouwen 2010!

Kate Nash zet met haar nieuwste, tweede cd een grote stap voorwaarts, maar die move werd haar door de recensenten in thuisland Engeland niet in dank afgenomen. Onbegrijpelijk. Het giechelkontje van drie jaar geleden heeft immers de touwtjes stevig in handen genomen en een plaat gemaakt die minder vrijblijvend is dan haar debuut.

Zie de grove schuttingtaal in 'Mansion Song', maar ook elders staat het potje vitriool nooit ver uit de buurt als er een ontrouwe vriend of een concurrente gekapitteld moet worden. Bovendien brengt Nash op 'My Best Friend Is You' het pittigste bijeen uit de drie stijlen die haar momenteel na aan het hart liggen: de girl groups uit de prille jaren zestig (maar dan eerder de ongepolijste Shangri-Las dan de snoezige Ronettes ), de punkrock waarmee ze opgroeide (zie het klauwende, door een nukkige riff gestutte 'I Just Love You More' , met een krijsende Kate en een tekst van nauwelijks een paar woorden) en de jonge Cat Power (in de slotsongs 'You Were So Far Away' en 'I Hate Seagulls' ).

Tweeëntwintig, en al zo'n volwassen plaat gemaakt! 'Ik heb vannacht gedronken en gezien, hoe geen vrouw ooit krijgt wat ze verdient': 't zijn bloody motherfuckin' assholes, die recensenten.


Ruim een halfjaar na de Britse release van 'Travelling like the Light' en meer dan een jaar na haar eerste interview in dit blad (voor iederéén toch een mijlpaal!) is de debuut-cd van V.V. Brown (26, Britse, Jamaicaanse moeder, Puerto Ricaanse vader) eindelijk ook tot in dit geteisterde apenland geraakt. Niks te vroeg.

Want met haar prikkelende, bruisende cocktail van hiphop, electropop, rockabilly, soul, doowop en regelrechte fifties-retro (hoor hoe in 'Cryin' Blood' schaamteloos 'Monster Mash' van Boris Pickett weerklinkt, en hoe elders de voormalige Atlantic-coryfee Ruth Brown duidelijk tot voorbeeld heeft gediend) barst de plaat van de opwindende en opgewekte zomerse radiodeuntjes.

Het zou ons hoegenaamd niet verbazen dat 'Travelling like the Light' de uitverkoren soundtrack wordt bij al uw verschroeid-vlees-feestjes. Maar houdt u aub rekening met de buren, als u & uw gezelschap het laat in de zwoele nacht op een luidkeels meezingen zetten? Zo'n plaat is het namelijk.


'Calcinatie', aldus nonkel Wiki die wij in zulke gevallen wel eens consulteren, 'is een scheikundig proces waarbij metalen onder verhitting worden gereduceerd tot kalk in poedervorm, as of stof. Tijdens deze verhitting wordt de te verkrijgen verbinding gezuiverd van opgesloten stoffen.'

Geen idee welke opgesloten stoffen Scout Niblett (36) uit haar lijf wilde - op de hoesfoto van 'The Calcination of Scout Niblett' heeft ze de bunsenbrander al aangestoken, laat u niet misleiden door haar Kim Clijsters -glimlach - maar het zijn demonen waar wij ons ver vandaan willen houden. Kaler, dreigender, verknipter en hakkeriger dan 'The Calcination of Scout Niblett' kan men zich een plaat nauwelijks voorstellen: elf songs, haar folkstem, haar elektrische gitaar (met truckladingen distortion) en nu en dan een paar primitieve hoefsmidmokers op de trommels (door haarzelf, nemen we aan): dat is alles waarmee Niblett en producer Steve Albini aan de slag zijn gegaan in de Electrical Audio-studio in Chicago.

Dat ze met die beperkte set-up toch weten te boeien: hoed af. 'The Calcination' is een plaat die de luisteraar niet meer loslaat, tegelijk kerft & heelt, zalft & slaat - dat laatste met dank aan de vettige, overstuurde gitaaruithalen. Het begint met de vuile distortion die een beluisterd man van Neil Young hoort te kennen, van 'Hey, Hey, My, My (into the Black)', en het eindigt een goeie vijftig minuten later met de slotakkoorden van het majestueuze, ruim negen minuten durende 'Meet and Greet' .

Onderweg hebben wij aan PJ Harvey gedacht, aan The Kills , Jack White , Neil Young, grunge, Shellac én Sandy Denny . En aan stomende kwartetjes met drie ravissante vrouwen, dat spreekt.

(Kate Nash speelt op 8 juni in de Botanique in Brussel; Scout Niblett speelt op 9 mei op Les Nuits Botanique in Brussel en op 12 mei in de Vooruit in Gent)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234