Katrin & Dries Mertens over 'Duivelse vrouwen'

Op de mentale ansichtkaart die ik mee heb uit Napels, staan Dries Mertens en Katrin Kerkhofs. Ze zijn jong en mooi en laten zich aaien door de ochtendzon. Hun geluk heeft de Italiaanse nationaliteit.

'Dries ging resoluut voor mij, maar ik kon mijn buurmeisje toch niet voor het hoofd stoten?'

Mertens (28) probeert zich met Napoli naar de Italiaanse titel te bluffen en gaat straks met de Rode Duivels naar het EK in Frankrijk. Kerkhofs (28), zijn vrouw, is vanaf donderdag het gezicht van ‘Duivelse vrouwen’, het programma op VIER waarin ze een aantal van haar collega-spelersvrouwen bij de nationale ploeg portretteert. Ik ging het echtpaar opzoeken in Italië.


Rauw en teder

We rijden door Napels, de stad die nooit heeft leren fluisteren. De regels zijn hier eenvoudig: op een Vespa sjees je, in een auto race je, als voetganger vrees je – voor je leven. Het warrig dansende stratenplan is het heerlijke speelterrein, de zon de milde scheidsrechter. Alles lijkt spel in deze stad.



Katrin Kerkhofs «Door ‘Duivelse vrouwen’ te maken ben ik erachter gekomen hoe cruciaal de plaats is waar je woont. Hoe je als speler én als spelersvrouw gevormd wordt door het land en de cultuur waarin je terechtgekomen bent. Voordien stond ik daar niet zo bij stil, maar nu besef ik dat ons leven er fundamenteel ánders had uitgezien als Dries niet voor Napels was gaan voetballen. En hoeveel chance we daarmee hebben.»



Want een stad is als een pak, zegt Kerkhofs: ze moet je als gegoten zitten.



Kerkhofs «Nicolas Lombaerts voetbalt nu al negen jaar in Sint-Petersburg. Dat doet hij niet in de eerste plaats omdat het daar goed geld verdienen is, wel omdat hij oprecht van Rusland houdt. Nicolas is iemand die vaak genoeg heeft aan zichzelf, hij heeft niet voortdurend nood aan mensen om zich heen. Dat sobere en ingetogene vindt hij in Rusland. Dries is anders: hij is oversociaal, en altijd op zoek naar de warmte van een groep. Een Italiaan, dus. (Tot Mertens) Ik denk niet dat jij in Rusland zou aarden.»

Dries Mertens «Nochtans heeft het niet veel gescheeld. In 2011 kon ik naar Lokomotiv Moskou. Ik heb dat toen overwogen. Als jonge voetballer zou je overal naartoe gaan, als het maar een sportieve verbetering is. Nu pas besef ik: de plek moet ook een beetje bij me passen. Als pakweg Wolfsburg me een interessant voorstel zou doen, zou ik er toch niet op ingaan: we zouden helemaal verpieteren in die desolate omgeving.»

Kerkhofs «Ik vond aanvankelijk dat we niet te lang in Napels moesten blijven. Er zijn nog zoveel plekken om te ontdekken, nog zoveel draaitjes die we aan ons leven kunnen geven. Maar nu denk ik dat we misschien beter gewoon hier blijven. (Wijst naar het stadsgewoel rond ons) Kijk hoe het hier leeft: dat is toch heerlijk?»

Daarmee doelt Kerkhofs niet alleen op het oude centrum waar de reisgidsen je naartoe duwen. In het Quartieri Spagnoli, de armste wijk van de stad, hebben criminelen een koninkrijkje gesticht. Kerkhofs loopt er argeloos een pizzeria binnen.

Kerkhofs «Ik vind het fijn dat Napels zo’n rauwe stad is. Ik heb Latijn gestudeerd op de middelbare school, en dus was Rome mijn referentiestad. Maar daar rondlopen voelt toch een beetje artificieel: ’t blijft een toeristenstad, hè. Het echte Italië voel ik in Napels. La mamma die luid staat te kijven, de spaghetti die in industriële hoeveelheden op tafel komt, het luide en het zonnige... Ik vind dat zo mooi allemaal. En ik hou van de brutaliteit van Napels, van dat ongelikte. (Denkt na) Maar dat is misschien iets te makkelijk gezegd vanuit ons palazzo aan de kust. Als je werkloos bent, in een klein kamertje woont en nooit eens uit de drukte weg kunt, zul je die ruwheid misschien net vervloeken.»

In ‘Duivelse vrouwen’ heeft Napels een bijrol: in elke aflevering kijkt Katrin Kerkhofs ook naar zichzelf en haar leven met Dries Mertens.

Kerkhofs «Ik had niet verwacht dat Dries zo goed zou pakken op het scherm. En dat hij zo spontaan en zo leuk zou zijn – doorgaans houdt hij zich wat op de vlakte als er journalisten bij zijn.»

Mertens «Maar deze keer was het een wel érg goeie journalist (lacht).»

Kerkhofs «Daar ben ik toch in moeten groeien. In de eerste aflevering volg ik Kevin De Bruyne en zijn vriendin Michèle. Bij onze eerste ontmoeting, toen De Bruyne nog bij Wolfsburg zat, ben ik all over the place, en maak ik hyperkinetische opmerkingen. Bij onze tweede ontmoeting, al bij Manchester City, ben ik rustiger, en zie je...»

Mertens «...dat je journalist bent geworden.»

In het grote geschiedenisboek van het feminisme vind je voetbalvrouwen hoogstens terug in een rancuneuze voetnoot. Ook in 2016 lijken de liefjes en vrouwen van de grote voetbalveldheren zich te moeten beperken tot ‘Sois belle en kook de pasta al dente’.

Kerkhofs «Het klopt wel dat bij het merendeel van de Rode Duivels de vrouw haar man naar het buitenland is gevolgd, en niet uit werken gaat. En er zijn er inderdaad die hun identiteit helemaal in functie van hun man geboetseerd hebben. Maar dat maakt hen nog niet per definitie tot willoze, tuttige aanhangsels: iedereen in ‘Duivelse vrouwen’ vertelt met veel inzicht over het eigen leven en de keuzes die daarbij horen.»

Mertens «En kijk naar Katrin: ze is hier aangekomen en volgde meteen lessen Italiaans, om zo snel mogelijk de stad te kunnen doorgronden. En daarna begon ze aan ‘Duivelse vrouwen’. Ik hou van ondernemingszin, niet van slaafse volgzaamheid.»

Toch geeft Mertens toe dat hij het wel praktisch vindt, een vrouw die het eten op het afgesproken uur klaar heeft.

Mertens «Maar dat heeft niets te maken met een gedateerde kijk op man-vrouwrelaties, wel met de aard van mijn beroep. Als je ongelofelijk goed bent in iets, moet je je op dat talent concentreren. Dat monomane is je levensverzekering. Je duwt de buitenwereld een beetje weg en leeft erg naar binnen gericht. En ja, dan heb je iemand nodig die voor continuïteit in je leven zorgt, die een routine installeert. Eigenlijk moet een topsporter een beetje autistisch zijn.»

Kerkhofs «Maar jij bent toch niet zo’n extreem geval als Cristiano Ronaldo? Ik vind je één van de meest vrijgevochten gasten in de wereld van het voetbal – je staat net ver weg van de stereotypen. Maar het is waar: tegelijk hou je er ook wel van om verzorgd te worden.»


Freud, Hitler en Haemers

De volgende ochtend eet ik een bordje cornflakes met uitzicht op de Vesuvius. Het bordje cornflakes wordt geserveerd door Kerkhofs, de vulkaan door de in Italië nog vaak aangeroepen Begenadigde Panoramamaker van hierboven. We zitten op het terras van de vijftiende-eeuwse flat die Mertens en Kerkhofs bewonen: het Palazzo Donn’Anna. Een prachtig gebouw dat zee en hemel kust, trots geschiedenis uitademt en een eigen Wikipediapagina heeft.

'Een topsporter moet autistisch zijn, en dan heb je iemand nodig die routine installeert'

We praten over de opvoeding die ze kregen. Mertens groeide met twee oudere broers op in een beschermde omgeving waar doorzettingsvermorgen zalig en discipline heilig was. Kerkhofs leerde met haar zus Lyn het leven in een gezin waar rock-’n-roll, passie en onvoorspelbaarheid een entente waren aangegaan.

Mertens «Eenvoudig, dat is het woord: ik heb een degelijke, duidelijke, eenvoudige opvoeding gekregen. Ik heb het in mijn leven maar één keer meegemaakt dat mijn ouders tegen elkaar aan het schreeuwen waren. Ze gingen heel zacht en zorgzaam met elkaar om. Ik ben zelf ook zo geworden. Katrin is een prater: als wij ruzie hebben, wil ze dat alles op tafel gegooid wordt. Terwijl ik dan denk: ‘Wachten we niet beter tot morgen? Tot het grote, kwaaie sentiment wat afgekoeld is en we er rustig over kunnen praten?’»

Kerkhofs «Misschien is dat wel het punt waarop we fundamenteel verschillen. Ik ben héél passioneel opgevoed. Als iets je niet lekker zit, dan schreeuw je dat uit. En als je gelukkig bent, als je iemand graag ziet, dan schreeuw je dat óók uit. In de familie van Dries zien ze elkaar ook doodgraag, maar hoeft dat niet per se met schreeuwen. Daar zoeken ze meer naar evenwicht, naar de constante lijn.»

Mertens «En er waren duidelijke regels. Ik herinner me nog hoe Katrin ooit bij mij thuis om een Dafalgan vroeg. Maar wij hadden principieel nooit pijnstillers in huis! ‘Als je je wat flauwtjes voelt, dan ziek je dat maar uit, en morgen beter’ – dat idee.»

Kerkhofs «Terwijl mijn ouders bij wijze van spreken een Dafalgan onder mijn hoofdkussen legden als ik uitging (lacht). Trouwens, Dries heeft dat ook overgenomen van zijn ouders. Als ik ziek ben en onder een dekentje zielig wil liggen doodgaan, zegt hij gewoon: ‘Doe niet zo flauw.’

»Voor mij was het een ontdekking, die manier waarop Dries is opgevoed. Soms ben ik een beetje jaloers op de familie Mertens. Het was daar allemaal zo duidelijk, en dat heeft zijn vruchten afgeworpen: ze zijn allemaal zó goed in wat ze doen. Terwijl de drie broers toch heel verschillende richtingen zijn uitgegaan. Dat is zo interessant: Dries is een geweldige voetballer, Jeroen heeft net ‘De mol’ gemaakt, het beste televisieprogramma ter wereld – enfin, na het mijne (lacht) – en Bram heeft op de Oude Markt in Leuven drie horecazaken uit de grond gestampt.»

Mertens «Dat heeft alles met die opvoeding te maken. Als ons iets opgedragen werd, argumenteerden we daar niet tegen. Waarom ook: vader was vijf keer Belgisch kampioen turnen geweest. Hij was zélf een toonbeeld van discipline en beheersing. Op school – hij was een sportleraar – werd hij Hitler genoemd omdat hij zo hard was. En zijn snorretje hielp de zaak ook niet vooruit (lacht). Maar thuis was hij een heel lieve papa. Alleen als we slechte punten haalden, was hij hard.»

Kerkhofs «Bij ons was er eigenlijk maar één regel: we mochten doen wat we wilden, zolang we er maar eerlijk over vertelden. Liegen was de enige doodzonde. Al onze vriendinnen kwamen bij Lyn en mij slapen omdat ze wisten dat we naar de Oude Markt zouden gaan. En die vriendinnen moesten daar dan thuis over liegen, maar wij niet. Mijn zus en ik hebben dat vertrouwen van onze ouders nooit misbruikt.»

Mertens «Bij ons ging het toch lichtjes anders.»

Kerkhofs «Jij had een herexamen biologie, en je kreeg huisarrest om te studeren. En dus ben je eens uit het raam geklommen om met mij uit te gaan (lacht).»

Katrin is de dochter van Jos ‘Jokke’ Kerkhofs, de legendarische programmator van Marktrock die in 2004 stierf. Een beau mec in z’n gestreepte Patrick Haemers-pull, een charmante boef, een lieve wildebras. Een man die van de storm hield.

Kerkhofs «Bij ons thuis waren de dingen altijd groots. Minstens twee keer per week was het klinkende ambras, en minstens twee keer per week de innigste liefde die je ooit gezien had. Lyn en ik beslisten ook over alles mee: met z’n vieren vormden we een kleine, liefdevolle cocon.

»Een normaal gezin kon je het niet noemen. Ik zat op Paridaens, de school van de seuten, van de goeie meisjes – dat strookte toch niet helemaal met wat ik thuis zag (lacht). Mijn vader was vaak weg: het was de tijd dat netwerken nog gewoon uitgaan heette. En Lyn en ik mochten als pubers mee op café, en naar de festivals. Mijn eerste keer dronken was met mijn vader, mijn eerste sigaret met mijn moeder. Als ik na de zomer een opstelletje moest schrijven over wat ik in de grote vakantie had gedaan, liet ik de helft eruit, omdat ik wist dat niemand het zou begrijpen. Begrijp me niet verkeerd, we hebben een degelijke opvoeding gekregen, maar misschien wat meer rock-’n-roll dan in een doorsneegezin.»

'Een voetballer, en dan nog van Anderlecht! Terwijl de familie Kerkhofs vol supporters van Standard zat'


Soms leek de familie Kerkhofs een proefopstelling van Sigmund Freud, grinnikt Katrin, terwijl de zon nog wat bijschenkt.

Kerkhofs «Ik had wel een beetje een oedipuscomplex, ja (lacht). Op mijn achtste stond één ding vast: ik zou met mijn vader trouwen. En ongeveer op die leeftijd vroeg ik hem ook wat seks nu eigenlijk precies was, want dat woord had ik ergens opgevangen. Hij legde het mooi uit: ‘Seks is iets dat je alleen doet met iemand die je heel, héél graag ziet. Iemand die je goed behandelt, en van wie je heel veel houdt.’ Ik dacht na, en kwam tot een plechtige conclusie: ‘Papa, dan zou ik dat graag met jou doen.’ (hilariteit)»

Mertens «Ik vergeet nooit het moment waarop ik bij Katrin thuiskwam, en ze zei dat haar papa er was. Haar mama had ik al ontmoet – die was heel lief en chill. Maar voor de kennismaking met haar papa was ik bang, en ik voelde ook bij Katrin de zenuwen. Ik kwam binnen, hij keek me strak aan, en zei dan gedecideerd: ‘Een voetballer, dus?’»

Kerkhofs «En dan nog van Anderlecht, waar je op dat moment bij de jeugd speelde. Terwijl de familie Kerkhofs vol supporters van Standard zit.»

Mertens «Ik heb de film van die eerste ontmoeting nog vaak op mijn netvlies afgedraaid. Nu besef ik dat hij helemaal niets kwaads in de zin had. Hij wilde me gewoon wat laten sudderen.»

Kerkhofs «Mijn papa was een lieve, vlotte gast, door iedereen graag gezien. Maar soms kreeg hij plots iets hards in zich. Vooral als het over zijn dochters ging, eigenlijk: Lyn en ik waren...»

Mertens «...zijn prinsesjes. (Peinzend) Ik heb hem uiteindelijk maar één keer ontmoet.»

Kerkhofs «Ik vind dat zo spijtig. Had hij dit maar kunnen meemaken... Ik ben er echt, écht van overtuigd dat hij en Dries twee handen op één buik geweest zouden zijn. Blijkbaar ben ik toch een beetje op zoek gegaan naar mijn vader, want ik vind heel veel van hem in Dries terug. Heel joviaal en lief zijn, bijvoorbeeld, maar tegelijkertijd een koppige geldingsdrang hebben: als het zo moet, dan moet het zo. IJdel zijn, maar op een onschuldige, grappige manier. Graag willen dat mensen hun best doen voor je, dat ze je de man in huis doen voelen.

»Als je mensen vraagt om Dries kort te typeren, zal het altijd zijn: ‘Zo charmant! Die jongen wordt nooit boos.’ Terwijl hij dus wél geregeld boos wordt, maar dan tegen mij. Dat is helemaal mijn papa: voor het grote publiek gul en sympathiek, en zich achter gesloten deuren laten gelden. Maar ik vind dat niet zo onlogisch. Als iemand zich tegen jou op z’n nukkigst laat zien, wil dat zeggen dat hij je vertrouwt. Misschien is dat wel wat liefde is: weten dat er iemand is bij wie je niet de hele tijd de beste versie van jezelf moet zijn.»


Wildverliefd en diepbedroefd

Op kerstavond 2004 vergat het hart van Jokke Kerkhofs verder te tikken. Hij was pas 48.

Kerkhofs «Ik was 16, ik ging zachtjes aan een eigen leven beginnen. En toen gebeurde dát. Na de dood van mijn papa heb ik me heel erg op mijn vriendenkring gericht. Mijn mama snapte dat en liet me begaan. Bleef ik voor het eerst bij Dries slapen, dan was dat geen probleem. Mijn zus ging er op een andere manier mee om: Lyn wilde dat verdriet heel erg samen met mama en mij beleven, terwijl ik net afstand wilde nemen. Dat is een mechaniekje dat blijft terugkomen: als het even tegenzit, als de dingen niet lopen zoals ik het zou willen, dan neem ik liever afstand en praat ik er niet over. Terwijl mijn zus net het omgekeerde doet.

»Ik was in die periode wildverliefd op Dries, en dat heeft me toen enorm geholpen. Ik kon mijn concentratie naar iets anders verleggen. (Tot Dries) Maar het was wel moeilijk, hè? Je bent een paar maanden samen met een meisje, en haar papa sterft.»

'Mijn eerste keer dronken was met mijn vader, mijn eerste sigaret met mijn moeder'


Mertens «Vooral omdat hij niet zomaar een papa was: hij was jullie held, hè, en die werd afgepakt. En je benadrukt altijd hoe erg je zus ervan heeft afgezien, maar jij had het even zwaar, hoor.»

Kerkhofs «Ik veruiterlijk de dingen gewoon niet zo erg. Ik ben altijd dominant aanwezig, altijd vrolijk, altijd eerlijk – maar mijn verdriet hou ik binnen.»

Mertens «Ik wist toen nog niet goed wat troosten is. Het was allemaal heel onwennig. Als het nu zou gebeuren, zou ik er ook proberen te zijn voor je familie. Toen was ik er alleen voor jou.»

Kerkhofs «Je was 17, Dries. Dat is lógisch. Het was bovendien precies wat ik nodig had: een beetje fun. Thuis was er zwaarte, bij jou vond ik lichtheid.»

Mertens «Die reflex heb ik nog altijd: als iemand het moeilijk heeft, kies ik voor de vlucht vooruit en probeer ik voor entertainment te zorgen.»

Kerkhofs «Ik kreeg toen vaak te horen dat ik niet zo mocht weglopen, want dat de grote klap dan later zou komen. Maar het verdriet heeft me nooit ingehaald. En nu ben ik heel trots dat ik in het televisiewereldje voortdurend mensen tegenkom die nog met mijn papa gewerkt hebben – hij was opnameleider. Aan de hand van de verhalen wordt mijn beeld van hem vervolledigd. Want op mijn 16de was dat uiteraard nog kinds. Ik vind het fijn om te weten dat ik mijn papa nog altijd beter aan het leren kennen ben. En dat ik nu iets kan betekenen in het wereldje waarin hij zo geliefd was.»


Basketsloefkes

Mertens moet naar de training, maar ’s avonds zien we elkaar weer. Ik vergezel het koppel op een etentje met ‘de taximannen’. Samen met een aantal andere spelers van Napoli heeft Mertens een taxibedrijf dat permanent voor hen werkt. De drie vaste chauffeurs kunnen op elk moment van de dag gebeld worden, en dan komen ze Mertens of zijn entourage meteen oppikken. ‘Ze helpen ook bij praktische klussen, en ze zijn een grote morele steun,’ zegt Mertens. ‘In de loop van de jaren zijn de chauffeurs echt vrienden geworden. En ik trakteer ze geregeld op een uitgebreid diner.’

Dat is dus wat vanavond gebeurt: we rijden de stad uit, naar een restaurant dat Mertens is aangeraden. Het wordt een formidabele avond. Giulio, Pedro en Alfonso vertellen honderduit en ontsteken elke halve minuut in een bulderlach, Mertens en Kerkhofs laten vol zelfvertrouwen hun Italiaans rinkelen, en ondertussen draven obers aan met het verrukkelijkste uit de Italiaanse keuken en wijngaarden.

De chauffeurs tonen me op hun iPhone de foto’s van het huwelijksfeest van Mertens en Kerkhofs, in juni van vorig jaar. Ze waren er speciaal voor naar België gevlogen.

Kerkhofs «Het was een feest van drie dagen. Eigenlijk was ik er nooit zo erg mee bezig geweest, maar in het jaar ervoor was ik dan toch de vrouw geworden die de perfecte trouw wil.»

De grootste verrassing voor Dries: zijn vrouw die voor hem zingt.

Kerkhofs «‘At Last’ van Etta James, en ‘Son of a Preacher Man’ – ik had er ‘Son of a Teacher Man’ van gemaakt.»

Mertens «En mijn pa maar glunderen!»

Kerkhofs «Er was ook een verrassingsoptreden van Sam Gooris

Mertens «Ik had altijd gezegd dat als ik ooit trouwde, ik Sam Gooris op mijn feest wilde – vandaar. Ik vond het echt vet, dat huwelijk. Drie dagen feest!»

Kerkhofs «Op zaterdag zelfs tot acht uur ’s ochtends. Om zes uur was het kaarsje van Dries uit. Toen heb ik hem vastgepakt en diep in de ogen gekeken: ‘Blijven gaan, Dries! Tot het licht wordt!’»

Het is een jeugdliefde die bekroond wordt: Mertens en Kerkhofs zijn al een koppel sinds hun 16de. En eigenlijk had het al op hun 12de gekund.

Kerkhofs «Mijn buurmeisje zat bij Dries in de klas, en ze kon niet zwijgen over hem. Op haar verjaardagsfeestje heb ik onze casanova voor het eerst gezien. Op het einde moest je aangeven wie je het leukst vond op het feestje. En als twee kinderen elkaar noemden, moesten ze slowen. Dries ging resoluut voor mij, maar ik kon onmogelijk voor hem kiezen – ik kon mijn buurmeisje toch niet voor het hoofd stoten?»

Mertens «Dus daar stond ik... Later bleek haar neef bij me in de klas te zitten. Ik informeerde of hij geen foto had van haar, en hij zei me dat ik ’s avonds naar ‘Thuis’ moest kijken.»

Kerkhofs «Ik had een bijrolletje in een paar afleveringen.»

Mertens «Je moet weten dat ik vooral verliefd was op haar haren: ze had van die prachtige vlechtjes. Dus toen ik ’s avonds in ‘Thuis’ zag dat ze een jommekeskapsel had, was de verliefdheid meteen over. Zo lelijk!»

Drie jaar later zijn ze 16 en komen ze elkaar weer tegen op de Oude Markt.

Kerkhofs «Hij trakteerde me op kebab, en de rest is romantische geschiedenis.»

Eén van de chauffeurs wil weten waar ze precies op gevallen zijn bij elkaar.

Kerkhofs «Allicht klinkt dit wat arrogant, maar: ik wist al op jonge leeftijd hoe je jongens snel om je vinger windt. En vervolgens raakte ik ze beu: ik verloor meteen mijn interesse. Dries is de enige jongen bij wie ik dat nooit heb gevoeld. Het is vooral zijn zelfstandigheid die ik bewonder – die maakt hem hard to get. Je kunt niet over Dries heen lopen. Hoe hard ik ook probeer (lacht).»

Mertens «Ik ben op hetzelfde verliefd geworden, denk ik. Op een heel naturelle manier overheerste ze de groep vriendinnen waarmee ze uitging. En dat was wat ik wilde: geen duts in een hoekje, wel iemand met persoonlijkheid.»

Mertens bouwt aan zijn voetbalcarrière en vertrekt uiteindelijk naar Nederland, Kerkhofs studeert in Leuven communicatiewetenschappen en economie – moeiteloos en met knappe punten.

Kerkhofs «Niet dat ik zo enorm slim ben, maar ik deed gewoon erg m’n best. Net door die vrije opvoeding die ik gekregen had, heb ik ook de verantwoordelijkheid meegekregen om de dingen goed te doen.

»Toen ik 23 was, werd ik toegelaten aan een universiteit in San Francisco. Ik kreeg ook een beurs. Ik stond op het punt om het te doen, maar in laatste instantie heb ik me bedacht: ik wilde Dries niet achterlaten.»

Mertens «Voor mij was dat heel moeilijk. Ik wilde geen rem zijn op de droom van mijn vriendin. Maar ondanks de beurs moest ze toch nog een lening van 20.000 euro aangaan. Dan begin je met een 2-0 achterstand aan het leven, hè. Bovendien voetbalde ik toen in Nederland. We zouden elkaar niet meer zien, en uiteindelijk zou de relatie sneuvelen. Enfin, ik heb haar toen gezegd dat ik het zelf niet zag zitten, maar dat zij moest doen wat zij wilde.»

Kerkhofs «Ik besloot om niet te gaan, en veel mensen verklaarden me gek. ‘Zo’n kans laten liggen? Voor een jongen nog wel?’ Maar je moet in je leven voor je geluk kiezen, en ik wist dat mijn geluk bij Dries lag. Ik was pas 23, maar ik was daar heel zeker van. Ik heb nog nooit een jongen ontmoet die zo’n effect op mij had als Dries. Ik denk niet dat ik dat ooit nog ergens anders zal vinden. Meer nog: ik wíl dat ook nergens anders vinden.

»Als je op je 16de voor iemand kiest, is dat per definitie een beslissing op wankele gronden. Want je bent nog niemand: je moet nog zoveel leren, je moet nog gevormd worden. De kans dat je beiden iemand anders wordt en niet meer met elkaar verder kunt, is reëel. Maar bij ons is het op een wonderlijke manier wél gelukt. Omdat we echt samen gegroeid zijn.»

Mertens «Jeroen, mijn broer, zei in zijn speech op ons huwelijk dat Katrin mij door de jaren heen erg gevormd heeft. Dat zij me geopend heeft, en dat ik daardoor een veel diepere band met mijn twee broers gekregen heb. Hij heeft gelijk.»

En als om die openbaring te onderstrepen, scoort op datzelfde moment ene Kevin De Bruyne de goal die Manchester City naar de halve finales van de Champions League brengt. Mertens ziet het gebeuren op het televisiescherm in het restaurant, en juicht luid: ‘Wie anders?’»


Zomerbaantje

Wanneer we de volgende dag langs de kustlijn wandelen, vertelt Mertens dat hij gisteren na de training nog in een textielfabriek is geweest. ‘Katrin en ik werken aan een eigen kledinglijn, en ik ben de eerste ontwerpen gaan bekijken.’

Mertens «Dat is één van de manieren om mijn leven niet te reduceren tot voetbal alleen. Want als je echt alléén maar de wereld van de bal kent, dreig je afgestompt te raken.»

Kerkhofs «Dries zegt soms dat je dommer wordt van topvoetbal.»

Mertens «Daarmee bedoel ik niet dat je IQ plots de dieperik induikelt. Wel: dat het voor een voetballer aan de top niet zo evident is om zijn wereld groot te houden. Ik ben bijvoorbeeld heel nieuwsgierig naar Zuid-Amerika. Ik wil dat continent ontdekken. Maar om dat goed te doen, moet je daar minstens een maand gaan rondtrekken. En dat lukt niet. Let op: dat is geen klaagzang. Ik heb het mooist denkbare leven. Maar het enige nadeel is dus dat ik me als mens niet altijd kan ontwikkelen zoals ik zou willen. Even kort door de bocht: als je fundamenteel nieuwsgierig bent, word je misschien beter geen topvoetballer.»

Kerkhofs «Je mentale manoeuvreerruimte is klein. En bij de Rode Duivels heb je dan nog geluk: daar zitten een paar gasten tussen die echt heel slim zijn, met wie je ook over iets anders dan over de bal kunt praten.»

Mertens «Simon Mignolet bijvoorbeeld: ik geloof écht dat dat de slimste mens ter wereld is.»

'Als ik zie hoe mijn ouders zich hier zonder remmingen overgeven aan het geluk, besef ik: ik mag dat wonderlijke Napels wel heel dankbaar zijn'


We hebben het over het EK in Frankrijk, het WK in Brazilië, en dat het betekent om voor de nationale ploeg te spelen.

Kerkhofs «Als de hele natie de naam van je man staat te scanderen, doet dat je wat. Ik was zó geëmotioneerd toen Dries in Brazilië scoorde tegen Algerije – ik had dat nooit verwacht van mezelf.»

Mertens «Ik vind het een ongelooflijke eer om dat truitje van de Duivels aan te trekken. Niet omdat ik zo lyrisch word als het over België gaat, en ik het een verheven taak vind om het land te vertegenwoordigen. Het is een mooi en moeilijk land waarvan de inwoners zélf niet met de vlag vooroplopen – dan kun je ook niet van de spelers van de nationale ploeg verwachten dat ze de Brabançonne als ringtone hebben. Nee, ik vind het zo’n eer om voor de nationale ploeg te spelen omdat het telkens weer een subtiele bevestiging is: ‘Jij behoort tot de 25 beste spelers van het land.’»

We wandelen weer naar het palazzo. Net voor we afscheid nemen – hij moet naar Milaan voor de competitiewedstrijd tegen Inter – mijmert Mertens over het bezoek van zijn vader, een poos geleden.

Mertens «Hij is hier met drie vrienden op vakantie geweest. Het was de eerste keer dat ik hem nonchalant plezier zag maken. Tripjes gedaan, wijntje erbij... Voor mijn moeder heb ik hetzelfde gedaan, en binnenkort komen ze samen. Zo heb ik mijn ouders op een heel andere manier leren kennen. Er is een dimensie bij gekomen: ik zie ze nu ook als mensen die losjes van het leven genieten.»

Kerkhofs «Ik denk dat ze gewoon heel opgelucht zijn dat het allemaal gelukt is.»

Mertens «Ja: voorheen waren ze erg gefixeerd op mijn toekomst. Ik moest goed presteren op school, voluit gaan in mijn sport, zorgen dat ik niet in de problemen kwam. En hard werken: zomaar een maand niksen, dat kon niet. Toen ik bij Eendracht Aalst speelde, moest ik in de zomer een baantje nemen van mijn ouders. Pas toen ik bij Utrecht ging voetballen, zagen ze: ‘Het komt in orde.’ Er is toen een zware last van hun schouders gevallen. En als ik hier zie hoe ze zich zonder remmingen overgeven aan het geluk, en hoe we elkaar de afgelopen jaren almaar dichter genaderd zijn, besef ik: ik mag dat wonderlijke Napels wel heel dankbaar zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234