null Beeld

Keith Richards - Crosseyed Heart

‘Crosseyed Heart’, de derde soloplaat van Keith Richards nog maar, begint met de titeltrack. Een portie authentieke cottonfield-folkblues met fingerpickin’ gitaar, en Keith die kreunt dat zijn hart scheel ziet. ’t Was maar een ideetje blijkbaar, want na amper anderhalve minuut stopt hij abrupt en zegt hij: ‘All right, that’s all I got.’ Nonchalance die enkel de eerste keer gimmicky overkomt, en daarna gewoon een mooi bluesliedje wordt dat eindigt zoals het eindigt. Wat volgt, is misschien wel de beste plaat van Keith Richards.

Wat een fantastische rock-’n-rollsong is ‘Heartstopper’: heerlijk rechtdoor, snedig, uplifting, een geweldige melodie, en Waddy Wachtel en Keith Richards die met een hitsig dubbelspel aan riffs de ritmesectie op sleeptouw nemen. ‘Amnesia’ swingt op een beat die Dire Straits niet slecht zou hebben gezeten, of ZZ Top, maar die niemand zo sleazy had kunnen verbuigen als Keith Richards.

‘Trouble’, de single die sinds hij enigszins mak binnenkwam al vele maten is gegroeid, valt hier als no-nonsenserocksong helemaal op zijn plaats. Geen tekst om lang over na te kaarten. ‘Trouble is my middle name’, en daarmee basta.

Dit is Keith Richards, lover of Jah, en dus krijgen we ook een portie reggae. ‘Love Overdue’, in 1971 bloedmooi gezongen door Gregory Isaacs, hier door Richards nog mooier overgedaan. Een aanrader voor alle rare mensen die vinden dat Keith Richards geen goeie zanger is.

Aaron Neville (zoon Ivan zit de hele plaat aan de toetsen) komt backings zingen in ‘Nothing on Me’, de wonderbaarlijke Norah Jones in ‘Suspicous’. In ‘Illusion’ heeft Jones een hoofdrol, een duet dat ze samen schreef met Richards. Mooi hoe de schone en het oude beest vocaal en tekstueel om elkaar heen fladderen, Richards flirtend en beschermend, Jones zwoel en plagend. Keith: ‘It’s an illusion, baby, but it’s not the one you need, no conclusion baby’. Norah: ‘So you say’.

Hebben we het al over het gitaarspel van Keith Richards gehad? Vuil: verschrikkelijk. Rommelig: nooit. Onnavolgbaar: altijd. ‘Crosseyed Heart’ is een masterclass. Neem ‘Blues in the Morning’: niet veel meer dan een bluesrockjam die klinkt alsof-ie live in een café werd opgenomen, maar zó goed gespeeld! Zoveel stoom, zoveel zweet, zoveel góésting dat het voelt alsof je er middenin staat. Of ‘Substantial Damage’: funk zoals-ie alleen in handen van Keith punk kan worden, en een slideguitar hoeft daarbij niet in de weg te zitten. Afgesloten wordt er met ‘Lover’s Plea’, een soulvolle ballade met Stax-legende en bovenste beste keyboardspeler Spooner Oldham in een grote bijrol, en Keith in een openhartig samenvattende bui: ‘Nothing turns to silver, nothing ever turns to gold / But baby, baby, this is my lover’s plea to you’.

‘Crosseyed Heart’ telt vijftien songs waarvan er misschien een stuk of drie in de kast hadden mogen blijven voor een eventuele toekomstige box of reissue. Was het dan een echte klassieker geweest? Blablabla, laat maar lullen. Mooie plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234