Kevin Coyne (1944-2004)

Een carrière van vijfendertig jaar en bijna evenveel platen, maar amper een voetnoot in de muziekgeschiedenis: in een rechtvaardiger oord zouden veel méér mensen dan Police-gitarist Andy Summers, John Peel, Arno, Patrick Riguelle en enkelen van Humo's finest Kevin Coyne liefdevol aan de boezem drukken.

Helaas: in de échte wereld schopt een excentriekeling het niet altijd ver met zonderlinge blues en folkrock, scherpe en vaak geestige lyrics en een stem die beurtelings van misthoorn en smurf doet. Zou Coyne wél wereldberoemd zijn geworden mocht hij ja gezegd hebben toen men hem vroeg om wijlen Jim Morrison te vervangen bij The Doors? Misschien, maar hey: de man 'hield nu eenmaal niet van leren broeken'. Kevin Coyne stierf in 2004 aan een gemene longziekte, maar dat zal ons niet beletten 's mans 65ste verjaardag - op 27 januari - te vieren.











Marlene ('Marjory Razorblade', 1973)

Nooit is Coyne dichter bij een stek in de hitparade geraakt dan met dit jubelende liefdeslied. Rauw en ongepolijst, maar mind er maniakaal dan de rest van het materiaal op het magistraal waanzinnige 'Marjory Razorblade'.


House on the Hill ('Marjory Razorblade', 1973)

Pakkende song over een gekkenhuis ('A place where they give you pills, the rooms are always chill, they're never cosy') en de schier eindeloze sliert identieke dagen waaruit het leven van zowat elke geesteszieke, drugsverslaafde of alcoholicus bestaat. Eén van onze favoriete songs aller tijden.


Eastbourne Ladies ('Marjory Razorblade', 1973)

Venijnige rocksong waarin de kakmadammen van deze wereld al swingend en stampend te, euh, kakken gezet worden.


Talking to No One ('Marjory Razorblade', 1973)


'Talking to no one is strange, talking to someone is stranger, being on your own is odd, being with someone is odder': misschien is gek zijn zo gek nog niet...


Lunatic ('Dynamite Daze', 1978)

Bezwerende zang over een eenvoudig pianoriedeltje: meer heeft Coyne niet nodig om zijn - en misschien ook wel uw - geestelijke gezondheid ter discussie te stellen.


Sunday Morning Sunrise ('Matching Head And Feet', 1975)

Omdat het ook al eens huisje-tuintje-boompje mag zijn: een ongewoon tedere sleper over wakker worden naast je wederhelft en roerloos blijven liggen in de hoop dat de kinderen niet wakker worden. Gewéldig gezongen, gitarist Andy Summers vult vlekkeloos de gaatjes op.


Tulip ('Matching Head And Feet', 1975)

Wrange maar geestige song over ouder worden. Bewijst dat Coyne - de 'slightly fat Casanova' met 'the hairdo that no one admired' uit de tekst - weleens in de spiegel keek.


Saviour (Matching Head And Feet, 1975)

Anglo-Ierse trol (check YouTube en u zult zien dat wij niet overdrijven) met paranoïde trekjes swingt als een tiet. IJzersterke intro.


Lovers And Friends (met The Paradise Band, 'Romance - Romance', 1990)

Na een inzinking halverwege de jaren tachtig, mede te wijten aan overmatig alcoholgebruik, vestigde Coyne zich definitief in Duitsland en kregen we af en toe een nuchtere, mildere singer-songwriter te horen.


Totally Naked ('Tough And Sweet', 1993)


'Totally naked, that's how we came into the world they say, Totally naked, bouncing up and down upon the bathroom scales': de essentie van het leven ('Life sometimes stinks') in één song.

KevinCoyne.deDownload de Kevin Coyne-selectie via iTunes

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234