null Beeld

Kevin Huypens zat acht maanden onschuldig in de cel voor de moord op zijn vader

Kevin was pas achttien toen hij achter de tralies vloog op verdenking van de moord op zijn vader, de Antwerpse autohandelaar Steven Huypens. Acht maanden later werd de echte moordenaar gevat door de Duitse politie, en werd Kevin zonder boe of ba weer vrijgelaten. Sorry, foutje.

Annemie Bulté

Ik was alles kwijt. Mijn vader, mijn reputatie, mijn leven en mijn toekomst,' vertelt Kevin, die de betrokken magistraten en justitieminister Annemie Turtelboom nu zelf voor de rechter wil slepen wegens het knoeiwerk dat hem onschuldig in de cel deed belanden. Met Humo keerde hij terug naar de plek waar het allemaal begon.

Kevin Huypens «Ik was die ochtend rond negen uur met mijn vader naar de kapper geweest, in Deurne. Nadien ging ik naar huis en hij naar de zaak. Daar hadden we, zoals elke dag, 's middags afgesproken om samen te eten.

»Die dag was ik per ongeluk een beetje te laat. Ik wist dat mijn vader helemaal niet tegen laatkomers kon en het verwonderde mij dat hij nog niet gebeld had. Ik fietste dus goed door en probeerde intussen mijn vader te bereiken op de gsm. Hij nam niet op. Normaal neemt hij zijn gsm altijd op, zelfs al staat hij met de koning te praten.

»Toen ik in de verte de blauwe zwaailichten aan P & S Cars zag staan, wist ik dat het mis was. De brandweer stond er, ik zag de chalet roken en Luc, een vriend van mijn vader, stond op de stoep met mijn hond. Het beest zag zo zwart als roet. Op het wagenterrein liepen wel twintig flikken rond. Ik zag Luc met een triestig gezicht nee schudden. 'Ik zou niet naar binnen gaan,' zei hij, maar ik negeerde hem, duwde een agent opzij en ging kijken of mijn vader er nog zat. Er was niemand.

»In het midden van het bureau stond een uitgebrande stofzuiger, één van de stoelen smeulde nog na. Ik ben ontploft en sjotte kwaad tegen een kast. Toen sleurde de politie mij weer buiten. Ze konden me niet vertellen wat er precies gebeurd was. Misschien was het zelfmoord, zei een van hen. 'Bullshit,' antwoordde ik. 'Dat zou mijn vader nooit doen.' Hij was in het hoofd geschoten, wist een ander te vertellen. Toen de ambulance hem wegvoerde, leefde hij nog.»

Steven Huypens overleed nog voor hij in het ziekenhuis aankwam. Voor zijn zoon was het meteen duidelijk dat de autohandelaar vermoord was. Een afrekening binnen het schimmige wereldje van de tweedehandsautoverkopers.

Steven Huypens wordt begraven op 11 december 2007. 's Anderendaags wordt zoon Kevin om zes uur 's ochtends door de politie van zijn bed gelicht, tien uur lang ondervraagd, en aangehouden op verdenking van de moord op zijn vader. Op de mouwen van zijn jas zijn kruitsporen gevonden.

HUMO Van waar kwamen de kruitsporen die op de mouwen van je jas en op je handen zijn teruggevonden?

Kevin «Dat heb ik me zelf ook afgevraagd. Ik heb nog nooit in mijn leven een vuurwapen afgeschoten. De enige verklaring die ik heb, is het feit dat ik na de moord een paar wapens in mijn handen gehad heb. Het waren wapens van mijn vader die nog thuis lagen, en die ik heb meegegeven aan een vriend van hem.

»Mijn vader had me gezegd: 'Als er ooit iets met mij gebeurt, zorg dan dat die wapens verdwijnen, anders krijg je daar misschien problemen mee.' Ik heb dat gedaan, zonder mij daar verder vragen bij te stellen. Misschien heb ik mij daarmee verdacht gemaakt, dat is dan maar zo. Het was de laatste wens van mijn vader, ik móést die inwilligen. De politie heeft een hele tijd gedacht dat ik het moordwapen heb meegegeven met die vriend. (De wapens werden achteraf teruggevonden en onderzocht en bleken niets met de moord te maken te hebben, red.)

»Wat me vooral stoorde, was dat ik niet de enige was met kruitsporen op mijn kledij, maar dat ik wel als enige daarop werd aangesproken. Twee autohandelaars die mijn vader goed kenden, hadden dezelfde kruitsporen op hun kleren, maar zij werden níét verdacht.»

Er waren nog wel meer interessante sporen die de speurders gewoon lieten liggen. Zo was er een getuige die op de ochtend van de moord twee kerels van het Slavische type opgemerkt had, in een witte Mercedes met een buitenlandse nummerplaat. Die twee vroegen in gebrekkig Engels naar de autohandelaar, maar die was er nog niet. De twee mannen werden nooit geïdentificeerd, en er werd ook nooit naar hen gezocht.

Een autohandelaar die nog een pak schulden bij Steven Huypens had, werd nooit aan de tand gevoeld. Een collega van hem die direct na de moord verse beton ging storten, werd ongemoeid gelaten.

HUMO Hoe ben je die maanden in de Begijnenstraat doorgekomen, Kevin?

Kevin «De clichés over de gevangenis kloppen: het is een jungle waar het recht van de sterkste heerst. Als iemand je op één of andere manier benadeelt, moet je direct reageren, direct tonen dat er met jou niet te spotten valt. Anders blijf je het mikpunt van pesterijen en erger. Dankzij mijn harde opvoeding heb ik daar stand gehouden.

»Ik heb eerst vijf maanden alleen op cel gezeten. Iets saaiers kan je je moeilijk inbeelden. De eerste drie maanden had ik niet eens een televisie. Ik werd echt zot. Je kan niks doen, alleen een beetje pompen. Ik zat er door. Een cipier die sympathie voor mij had, heeft me toen een job bezorgd in de keuken. Ik deed het gewoon om uit dat kleine donkere hol weg te geraken. Daarna ben ik door een stom incident naar een cel in vleugel B gevlogen, de vleugel waar al het uitschot bij elkaar zat. Ik deelde de cel met een heroïnejunk. Olé!»

Op maandag 19 mei 2008 werd in het Duitse Krefeld de Turkse autohandelaar Askin Uludag vermoord in zijn handelszaak. Op de handboeien waarmee het slachtoffer was vastgemaakt, vond de politie een minuscuul, voor hen onbekend DNA-spoor – niet groter dan een stipje, maar voor Kevin Huypens zou het zijn hele leven veranderen.

Het DNA-spoor bleek niet in de Duitse databank te zitten van gekende misdadigers, maar er kwamen wel andere interessante feiten naar boven: hetzelfde DNA was in 1990 en in 1995 teruggevonden op de misdaadscène van vier bankovervallen in Duitsland – twee in Wuppertal en twee in Schleswig-Holstein.

De politie van Krefeld verspreidde daarop een opsporingsbericht met een behoorlijk nauwkeurige, computergetekende robotfoto en loofde een beloning uit van 21.500 euro.

Op 6 juli 2008 komt er een vreemd telefoontje binnen bij de politie van Turnhout. Het is de broer van Lidwina S., die zegt dat zijn zus compleet overstuur is omdat ze iets verschrikkelijks vernomen heeft van haar ex-man, een zekere Fred Wittig. Wittig is een Duitser uit Schleswig-Holstein die al enkele jaren in Mallorca woont met zijn nieuwe vriendin. Af en toe komt hij nog naar Turnhout om zijn vier kinderen te bezoeken, en dan logeert hij bij zijn ex-vrouw Lidwina. Vrijdagavond had hij haar na een feestje in een dronken bui opgebiecht dat hij iets stoms gedaan had. 'Nu hebben ze mij, want ze hebben mijn DNA,' zei hij. 'Ik heb een grote fout gemaakt. Ik heb iemand doodgeschoten in Krefeld.'

Op 21 juli 2008, terwijl koning Albert de troepen schouwde op het nationaal défilé in Brussel in de gietende regen – de drasj nationale – werd Kevin Huypens uit de Antwerpse gevangenis vrijgelaten, als een dief in de nacht.

Kevin «Ik zat in mijn cel – er werd die dag niet gewerkt. Plots stond er een cipier in het deurgat. 'Huypens, meekomen. Je wordt gelost.' Ik was natuurlijk verbaasd, maar die cipier wist er ook het fijne niet van. Ik wilde mijn spullen inpakken, maar ik mocht niet. 'Geen tijd. Direct meekomen.'

»Aan de uitgang kreeg ik zelfs mijn paspoort en mijn portefeuille niet terug, die moest ik 's anderendaags maar komen halen. Ik kon niet rap genoeg buiten zijn. 'Mag ik tenminste iemand bellen?' vroeg ik. 'Ga maar bellen in het café op de hoek,' was hun antwoord. Ik zeg: 'Jongens, even serieus. Ik krijg mijn geld niet terug en jullie zetten me zomaar op straat?' Uiteindelijk mocht ik toch één telefoontje doen.»

HUMO Veranderde de houding van de politie tegenover jou nadien?

Kevin «Als je vraagt of ze zich verontschuldigd hebben: nee dus. Geen excuses voor het ongemak, niets. Een paar agenten van de politie van Schilde – die niets met het onderzoek te maken hadden – hebben me wel opgebeld om zich te verontschuldigen in de plaats van de speurders. Ze vonden het een schande.»

Na zijn vrijlating stond Kevin op straat. Het huis waar hij met zijn vader had gewoond, was intussen al lang weer aan anderen verhuurd. Hij was werkloos, had geen dak boven zijn hoofd en totaal ontredderd. Met zijn moeder was het niet meer goed gekomen. Bij zijn grootmoeder was het te klein. Zijn advocate ontfermde zich over hem.

Kevin Huypens «Het ergste vind ik dat ik intussen nog altijd niet buiten verdenking ben gesteld. Voor het gerecht ben ik nog altijd een verdachte. Ik heb er echt genoeg van. Mijn advocate heeft een verzoekschrift ingediend om me buiten vervolging te stellen, zodat ik eindelijk mijn leven kan hervatten.

»We willen ook de magistraten in dit dossier dagvaarden, ik wil een schadevergoeding van de Belgische Staat én van het gerecht. Mijn leven is kapot gemaakt. Ik eis gerechtheid, en daarvoor wil ik tot het uiterste gaan.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234