Khalid - Free Spirit

‘American Teen’, de eerste plaat van Khalid, was een dromerige, met cocktailjazz overgoten future classic. Een gekke mix tussen r&b, pop, emo en urban soul om vingers, tenen en eksterogen bij af te likken. Khalid zong over zijn eenzaamheid, over zatte Uberritjes en over zijn bezorgdheid de wietgeur niet tijdig uit de zetels van moeders auto te krijgen.

Daar kwamen Grammy’s, hits (‘Location’, ‘Young Dumb & Broke’) en Spotifyrecords van. Khalid was toen 18 en een verademing in de r&b-wereld, want voor de verandering eens níét omringd door tien ho’s met tepelpiercings tot aan hun navel.

Maar hoe ga je op die leeftijd om met plotse wereldwijde roem en een hysterische fanbasis? In Khalids geval: door een grote voorraad extra straffe marijuana in te slaan en onverwijld verder te ploegen. Hij begon aan een forse reeks duetten en featurings: van ‘Lovely’ (met Billie Eilish) over ‘Eastside’ (Benny Blanco en Halsey) tot ‘Love Lies’ (Normani). Hij loste tussendoor een behoorlijk voldragen ep en trok de wereld rond. Gevolg: tegen dat hij aan zijn tweede plaat begon, was hij helaas moe genoeg om de automatische piloot de vrije loop te laten.

De scherpe lyriek van ‘American Teen’ is hier te vaak vervangen door lamme slaapkamerraadselen van het slag ‘There’s nothing wrong with me, is there something wrong with you?’

De diehards zeggen: ‘Het is niet de bedoeling dat de nieuwe songs met de oude vergeleken worden. Hij is duidelijk een andere richting ingeslagen.’ Fair enough. Hij werpt zich inderdaad minder op tot woordvoerder van een generatie hologige tieners. Hij heeft nu hulp gekregen van dure producers en van Disclosure en John Mayer. En hij knipoogt muzikaal vaker naar oude helden: van Janet Jackson tot zelfs Luther Vandross. Maar dat is maar half de essentie, want er staan minstens vijf onderling inwisselbare, geur- en smaakloze slow jams te veel op deze plaat.

Daartegenover staat ‘Hundred’, een goede indiesong met The Cure-gitaren. Ook prima: de zatte funk van ‘Paradise’, die onbehouwen richting Thundercat knipoogt. De titeltrack is te pruimen voor al wie een boon heeft voor kitsch. ‘Talk’ is zo smooth als het groot is. En in ‘Outta My Head’ ruikt het plots naar classic rock. ‘Heaven’ – geschreven door zijn idool Father John Misty – is een powerballad, maar geen hoogvlieger. Wel een lekker lome afsluiter voor een plaat waar eigenlijk geen enkele regelrechte miskleun opstaat, maar helaas ook veel te weinig dat verrast of verrukt.

Free spirit mijn gat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234