null Beeld

Killer Joe

In deze ultraconformistische tijden waarin zowel de cinema als de televisie slaafs gehoorzamen aan het dictaat dat alles licht en leuk en gemakkelijk verteerbaar moet zijn, komt 'Killer Joe' als geroepen: een schokkende, extreem ontregelende, duivels grappige, alle entertainmentwetten aan z'n laars lappende thriller die heerlijk uit de band springt, de grenzen van de goede smaak niet aftast maar wégblaast, en u met een satanisch genoegen uit uw lethargie komt mokeren.

Een mens heeft slechts twee opties: méégaan in de waanzin, of heel hard de zaal uitrennen.

De regisseur van 'Killer Joe' is iemand die één en ander afweet van shock cinema: William Friedkin.

De nu achtenzeventigjarige Friedkin, beste vriendinnen en vriendinnen, was één van de vaandeldragers van het New Hollywood uit de seventies, de nooit teruggevonden gouden era van de Amerikaanse cinema, toen The Doors, Vietnam en de hippiecultuur een opeenvolging van seismische schokken veroorzaakten in Tinseltown, het oude studiosysteem begon te daveren op zijn grondvesten en de Amerikaanse platcommerciële cinema (zij het heel kortstondig) het veld moest ruimen voor films die sprankelden van lef en originaliteit, de conventies omverbliezen en zich niet bekommerden om happy ends.

Films die zich met andere woorden geen moer aantrokken van 'wat het publiek wil zien', maar echt boeiende personages en verhalen naar voren schoven ('Taxi Driver', 'Five Easy Pieces', 'Easy Rider', 'The Last Detail', 'The Last Picture Show', 'M*A*S*H', 'Badlands', 'Mean Streets', 'Nashville' – de lijst is lang en indrukwekkend). Friedkin, die samen met Coppola, Altman en Scorsese dat New Hollywood mee vormgaf, schreef geschiedenis met 'The French Connection' en 'The Exorcist', twee meesterwerken die de tand des tijds grandioos hebben doorstaan, maar na 'Sorcerer', zijn zwaar geflopte remake van de Franse klassieker 'Le salaire de la peur', knalde zijn ster uiteen en verdween hij in de marge.

De lang gekoesterde hoop dat Friedkin ooit nog eens de grote vorm zou terugvinden en opnieuw brokken zou maken, wordt nu realiteit met 'Killer Joe', een ijzersterke, heerlijk ziekelijke, gitzwarte prent die zichtbaar voortspruit uit het anti-establishment-DNA van de seventies, u meesleurt naar de diepste krochten van de morele hel en aldoor herinneringen oproept aan het allerbeste en het allerbrutaalste van David Lynch ('Blue Velvet', 'Wild at Heart').

In het begin maken we kennis met de triestigste boerenkinkelfamilie die ooit op het witte doek was te zien: de Smiths. Vader Ansel (Thomas Haden Church) zuipt de godganse dag bier en spuwt zijn fluimen op het tapijt, stiefmoeder Sharla (Gina Gershon) loopt zonder gêne rond in haar blote poes, en buiten blaft de pitbull aan de ketting – trailertrash van het ellendigste soort.

Zoon Chris (Emile Hirsch), die voor zesduizend dollar in het krijt staat bij een drugsdealer, wil zijn moeder laten omleggen voor de levensverzekering en gaat aankloppen bij Joe (Matthew McConaughey), een met een zoetgevooisde stem babbelende rechercheur die er een bijbaantje als huurmoordenaar op nahoudt.

'Prima idee,' vindt ook dochter Dottie (Juno Temple), 'niemand heeft iets aan ons moeder.' En dit is nog maar de ouverture van een bezopen, verwilderde, steeds uitzinniger wordende en grotesker vormen aannemende thriller die culmineert in een verbijsterende, onwaarschijnlijk zedenbedervende climax die u van uw leven nooit meer zal vergeten (één hint: kippenpootje).

Trouwens: ook Joe, de meest markante booswicht van het afgelopen decennium, zal vanaf nu altijd in uw geheugen zitten, met dank aan de schitterende vertolking van Matthew McConaughey, die voor de gelegenheid de Dennis Hopper in zichzelf naar boven heeft gehaald en voorgoed komaf maakt met zijn imago van posterboy.

Genoeg geluld: u moet nu onmiddellijk gaan kijken, subiet, ogenblikkelijk, zonder weifelen, effective immediately.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234