null Beeld

Killing Them Softly

De vorige magneto-elektrische fusie tussen superster Brad Pitt (de magneet) en supertalent Andrew Dominik (de elektriciteit) leverde één van de allermooiste films van 2007 op: de requiemwestern 'The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford' (noot: aangezien onze ruimte beperkt is zullen we het in de aankomende alinea’s hebben over 'The Ass').

Erik Stockman

En ook hun tweede eenwording is een absolute triomf: 'Killing Them Softly' is één van de allerbeste gangsterfilms van de voorbije jaren. Maar let op: hoewel we hier gemakshalve de term gangsterfilm gebruiken, heeft Dominik in realiteit de tijd en de ruimte genomen om veel méér te doen; om het genre majestueus te overstijgen.

Pitt, die hier opnieuw laat zien dat hij, mits je hem goed materiaal aanreikt, écht wel een goede acteur is, vertolkt een huurmoordenaar die zijn slachtoffers het liefst vanop afstand neerknalt ('killing them softly'), omdat hij nu eenmaal een hekel heeft aan de zielige smeekgebeden van mensen die beseffen dat ze gaan sterven.

Voorts maken we kennis met twee piteuze criminelen die een overval beramen op een illegaal pokerhol, een maffiaknecht (de immer briljante Ray Liotta) die aan het trillen van zijn linkerteen voelt dat zijn laatste uur heeft geslagen, een gebroken hitman (de schitterende James Gandolfini) die zó hard verslaafd is aan de drank en de hoeren dat hij niet langer in staat is om zijn job geconcentreerd uit te voeren, en een geciviliseerde maffiawoordvoerder (de onnavolgbare Richard Jenkins) die Pitt en Gandolfini vriendelijk tracht duidelijk te maken dat ze voortaan tegen lagere tarieven zullen moeten werken – hey, het is crisis voor iedereen.

Zoals wel vaker gebeurt wanneer de dialogen in een film boven de middelmaat uitstijgen, of wanneer er eens een blaffende revolver op het witte doek wordt waargenomen, trokken luie collega-recensenten onmiddellijk de vergelijking met het werk van Guy Ritchie, Martin Scorsese en Quentin Tarantino, maar 'Killing Them Softly' staat geheel op zichzelf. We weten zelfs niet helemaal zeker of we deze prent wel een gangsterfilm kunnen noemen: jazeker, de plot bevat twee of drie fantastische shoot-outs, maar net zoals Dominik in 'The Ass' het sjabloon van de western eigenlijk alleen maar gebruikte om een elegische atmosfeer te scheppen, zo gebruikt hij de misdaadplot van 'Killing Them Softly' in eerste instantie als een excuus om de toeschouwer naar een staat van melancholie te voeren en zijn eigen bittere mening te verkondigen over de lamentabele toestand waarin de Verdeelde Staten van Amerika zich momenteel bevinden – het is heus geen toeval dat we in de achtergrond voortdurend de holle retoriek van Bush en Obama horen weerklinken.

'Killing Them Softly' voert je mee naar een land dat zich in de donkerte bevindt – en niet alleen, zoals Raymond Chandler ooit treffend schreef, omdat het nacht is. En net als 'The Ass' drijft 'Killing Them Softly' op een huiveringwekkend mooie visuele stijl: Dominik laat zijn beelden drijven op trillende schaduwen en betoverend licht, en op een gewaagde combinatie van grauw realisme en zinderende poëzie.

Absoluut hoogtepunt is een shoot-out waarbij de kogels als dodelijke gedichten door de ruiten van een auto vlammen terwijl de prachtsong 'Love Letters Straight From Your Heart' (in de magische versie van Ketty Lester) op de soundtrack weerklinkt – of hoe schietpartijen ook een beetje lyrisch kunnen zijn. Magistrale prent.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234