Kim Gevaert: 'Nog altijd nét iets sneller dan de doorsnee huisvrouw'

In de eerste ‘Belga sport’ van dit seizoen wordt de jarenlange aanloop geschetst naar het moment van glorie, waarop Kim Gevaert, Elodie Ouedraogo, Hanna Mariën en Olivia Borlée alsnog de gouden medaille kregen die ze eigenlijk al in 2008 verdiend hadden

Kim Gevaert «Ik weet niet of die medailleuitreiking op de Memorial Van Damme het mooiste moment in mijn carrière was, maar het was in ieder geval wel een pracht van een afsluiter. Want ja, mijn eigen 100 meter op de Spelen in Peking was niet goed, en de 200 meter heb ik niet gelopen door problemen met mijn achillespees. Zonder die estafettewedstrijd was het voor mij toch maar een bitter afscheid van de atletiek geweest.»

HUMO Eerlijk is eerlijk: als de Jamaicaanse meisjes hun stok niet hadden laten vallen, hadden jullie niet gewonnen.

Gevaert «Misschien niet. Maar wij waren wel veruit de besten in die stokwissels, veel beter dan de Amerikanen en de Jamaicanen. We trainden er veel op, omdat we wisten dat we niet de vier snelste loopsters hadden: dan moet je de wedstrijd op een andere manier proberen te winnen. Als je die race nu nog eens bekijkt, zul je zien dat onze stokwissels telkens de snelste zijn.»

HUMO Loop je die wedstrijd nog weleens in je dromen?

Gevaert «Die specifieke race niet, nee. Maar ik droom soms nog wel van wedstrijden in het algemeen. Meestal zijn dat nogal stresserende dromen, over dat ik mijn spikes vergeten ben of zo. En tijdens mijn laatste zwangerschap heb ik een paar keer een droom gehad waarin ik vlak voor een belangrijke wedstrijd vaststelde dat ik niet meer in mijn looppakje paste (lacht).»

HUMO Waar ligt je gouden medaille nu?

Gevaert «Thuis, in een vitrinekast. Ik neem hem wel vrij vaak mee als ik ergens moet spreken, op een teambuilding of zo, want ik geniet enorm van het plezier dat ik er mensen mee doe. Pas wanneer ik iemand anders dat ding zie omhangen en er een trotse selfie mee zie maken, besef ik ineens weer: ‘Ja Kim, jij hebt een Olympische gouden medaille gewonnen’.»

HUMO Silly slotvraagje: wanneer heb jij voor het laatst nog eens een sprintje getrokken?

Gevaert «Vorig weekend. Nora, onze jongste dochter, was in de tuin aan het rondkruipen, en mijn oudste zoontje riep plots: ‘Mama, Nora is iets wits aan het eten.’ Ik sprintte zo snel ik kon naar haar toe, en was nog net op tijd om een witte paddenstoel uit haar mond te halen. ‘Oef,’ dacht ik. ‘Toch een geluk dat ik nét iets sneller ben dan de doorsnee huisvrouw.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234