null Beeld

Kinderen aan de leiband (slot): de dood van de bosbengel

Je hoeft de laatste jaren maar de tv-kraan open te draaien en het avontuur gutst van het scherm, maar anderzijds zie je nog nauwelijks kinderen spelen in de natuur. In het slotstuk van de reeks enkele tips voor ouders die met hun kind opnieuw willen buiten spelen.

Redactie

Jeroen (11), Arne (13) en Dylan (11) hebben een spookhuis ontdekt: 'We trokken de kelderdeur open en onderaan de trap was donker water en daarin zagen we skeletten liggen. Van mensen!' Je hoeft de laatste jaren maar de tv-kraan open te draaien en het avontuur gutst van het scherm: 'Tomtesterom', 'Expeditie Robinson', 'Peking Express', 'Stanley's Route', 'Outback Luke', 'Toast Kannibaal', '71° Noord'. Je ziet nog nauwelijks kinderen spelen in de natuur, en tegelijk is er een overaanbod van avontuurlijke programma's waar twintigplussers de natuur intrekken. Alsof spel en uitdaging plots exclusief in handen zijn gekomen van de volwassenen.

Het zijn ook de volwassenen die met gretigheid over hún kindertijd vertellen. Dat ondervond ik tijdens m'n zoektocht naar de laatste boskinderen: haast iedereen die ik aansprak, besefte dat er iets wezenlijks verloren gaat, en begon dan spontaan te vertellen over de eigen wondere kinderjaren. 'Als je vroeger buiten speelde, was iedereen daar, al de kinderen van het dorp. Nu zit ieder kind in zijn eigen huis.' - 'Wij waren altijd ver van huis aan het spelen. Als we moesten eten, belde moeder ons uit het bos. Ze had daarvoor een schoolbel, die drie kilometer ver te horen was.' - 'Begin jaren negentig was ik zo'n tien jaar. Wij woonden in een provinciestadje, maar om te spelen trokken we de polder in. Kampen bouwen, kikkervisjes vangen, 'per ongeluk' op een vogeltje schieten met een katapult, zelf pijl en boog maken. Wij waren toen ook al 'geëngageerd': toen er een stukje natuur-met-vijver vol woningen gebouwd worden, hebben wij de eenden op die vijver nog proberen te vangen om ze over te brengen naar een ander water. We waren ook tegen de auto's: met onze blaaspijp schoten we 'plofbommetjes' naar passerende wagens en die knalden hárd tegen die zijkanten. Echt goeie herinneringen zijn het, en als ik erop terugkijk: die vrijheid is nooit meer teruggekomen.'

Eén studiegenoot zei me dat ik dat buiten spelen van vroeger nu ook weer niet te veel moest idealiseren: 'Ik was een kind van de geweldige sixties, maar eigenlijk had je toen niet zoveel keuze. Als je niet bij het voetbal of de jeugdbeweging was, dan was er niks. Je ging van verveling den bos in. Het had toch ook iets doelloos, dat lummelen met die fiets, dat eeuwig rondjes rijden tussen die bomen, duizend keer hetzelfde.'

U vindt het slot van 'Kinderen aan de leiband' vanaf dinsdag 10 juni in Humo 3536

undefined

Kinderen van de leiband: de 15 beste tips

Ouders die de breuk tussen hun kinderen en de natuur willen herstellen, vinden bij Richard Louv (meer bepaald in de nieuwe en aangevulde versie van 'Last Child in the Woods' een aantal tips. Jan Hertoghs maakte een bloemlezing van de avontuurlijkste tips uit het boek. We geven u er al enkele mee!

1. Vertel uw kinderen over uw favoriete natuurplekje van toen u zelf kind was. Help hen een eigen plek te vinden. Zoek naar 'grensgebiedjes', waar een bosje overgaat in een veld, waar een wei uitloopt op een bosje: dát zijn levendige plekken.
2. Laat ze een dagboek bijhouden van wat ze gezien of gehoord hebben. Geef ze de digitale camera mee om wormen, insecten, bloemen en bijzondere stronken te fotograferen.
3. Zoek de natuur op in weekends en op vakantie. Ga kamperen, zeilen, langlaufen, skiën, sleeën, schaatsen op natuurijs, rotsklimmen. Laat uw kinderen in een rivier van rots tot rots springen. Keil steentjes over een glad wateroppervlak.

undefined

Kinderen van de leiband: enkele links

Zoals u in de artikelreeks kon lezen, komt er stilaan een beweging - of tegenbeweging, zo u wil - op gang van ouders die hun kinderen opnieuw de speelruimte willen geven die ze als kind zelf hadden.


FreeRangeKids is een blog van ouders van 'scharrelkinderen'.
Playborhood wil een platform zijn (in de States, maar ook wereldwijd) voor ouders die vinden dat er meer plaats moet zijn voor 'ongestructureerd spelen'.
Bill Bryson: 'Het wonderbaarlijke leven van de Thunderbolt Kid'. De jeugdherinneringen van Bill Bryson zijn eigenlijk ook een pleidooi voor het 'buiten spelen':
'Kids were always outdoors - I knew kids who were pushed out the door at eight in the morning and not allowed back in until five unless they were on fire or actively bleeding - and they were always looking for something to do. If you stood on any corner with a bike - any corner anywhere - more than a hundred children, many of whom you had never seen before, would appear and ask you where you were going.'

undefined

Bekijk ook het Bryson-filmpje over de Thunderbolt Kid:

undefined

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234