'Kinderkopkes': het verdriet van Kristel Verbeke (ex-K3)

Ze vindt het helemaal niet erg dat ze voor altijd de zwarte van K3 zal zijn, ook al zingt Kristel Verbeke (40) tegenwoordig geen jolige refreintjes meer, maar praat ze met kinderen over Het Leven. En hoe.

''Ik ben bang van therapie. Ik heb het nu zo goed. Waarom zou ik beginnen te wroeten in het verleden?''

Kristel Verbeke «Ik wilde dat ‘Kinderkopkes’ echt over hén zou gaan. Dat gebeurt, behalve op Ketnet dan, nooit op televisie. Op Eén en Canvas zie ik alleen maar volwassen die over kinderen praten, in plaats van met. In het Kinderrechtencommissariaat, waar ik nu al een paar jaar in zetel, merk ik dat ook. Soms hoor ik mensen, die het nochtans goed bedoelen, boven de hoofden van kinderen bezig over oplossingen, en dan zeg ik: ‘Maar heb je het hun zelf al eens gevraagd?’

HUMO Je klinkt verontwaardigd, alsof je weet wat het is als er dingen boven je hoofd beslist worden.

Verbeke «Inderdaad (lacht). Ik zal nooit vergeten dat de wijkagent langskwam toen ik na de scheiding van mijn ouders bij mijn vader ging wonen. Ik zat naast mijn vader toen die agent vroeg: ‘Gaat alles goed hier in huis?’ ‘Ja,’ zei ik. Wat moet je anders zeggen als je vader naast je zit? Je wilt hem toch niet afvallen? Niet dat ik een slechte papa had, verre van. Maar als iemand me apart had genomen en de vraag echt aan míj had gesteld, had ik eerlijk geantwoord: ‘Mijn papa is van zes uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds weg, hoe red ik het in mijn eentje op mijn 13de? Kan er misschien eens iemand komen poetsen? Kan iemand mijn schoolboeken op voorhand betalen?’

»Er is in dertig jaar al veel veranderd – er zijn op scholen nu zorgleerkrachten, maar ik pleit toch nog heel hard voor vertrouwenspersonen bij wie kinderen in alle anonimiteit hun verhaal kwijt kunnen.»

HUMO Waarom ging jij bij je vader wonen terwijl je zus bij je moeder bleef?

Verbeke «Dat is ook boven mijn hoofd beslist. Ik denk dat het voor elk van mijn ouders financieel onmogelijk was om voor twee kinderen te zorgen. Ik was de oudste, dus leek het logisch dat ik met vader zou meegaan om in het huishouden te helpen.»

HUMO In ‘Kinderkopkes’ zijn er intermezzo’s waarin je het over jezelf hebt, met telefoongesprekken die je voert in de auto. Ik hoorde hoe je dochter je belde: ‘Mama, ben je straks thuis? We moeten het over mijn toets hebben.’ Praat je ook veel met je eigen kinderen?

Verbeke «Ja. Ik heb zelfs een truc bedacht om problemen op te lossen. Ik heb in de woonkamer een grote grijze mat gelegd. Als de oudste het niet eerlijk vindt dat ze op hetzelfde tijdstip naar bed moet als haar jongere zus, zeg ik niet: ‘Dat is zo omdat ik weet dat dat het beste is.’ Nee, dan gaan we met z’n allen op de mat zitten voor een serieus gesprek en vraag ik: ‘Wat vinden jullie? Begrijpen jullie dat wij het belangrijk vinden dat jullie regelmaat hebben?’ En dan maken we afspraken. Omdat we die samen maken, ontstaan er daarna geen discussies meer over.

'Ik laat niet snel mensen toe. Ik hou ze meestal op een afstand. De angst om hen te moeten missen, is te groot'

»Over Instagram hebben we afgesproken dat ze vriendschapsverzoeken eerst aan mij laten zien. Ik heb hun uitgelegd dat sommige mensen hen misschien alleen willen volgen omdat ze de kinderen van twee BV’s zijn, en dat die mensen in het begin misschien wel lief zijn, maar dat dat helemaal kan omslaan. Ze begrijpen dat: ze hebben al vaak gezien hoe mensen reageren op Gene (Thomas, haar man, red.) en mij.»

HUMO Wat vinden ze daarvan?

Verbeke «Meestal halen ze hun schouders op, maar vorige zomer zijn we op het strand in Nieuwpoort compleet overrompeld door een meute die om handtekeningen vroeg. Toen heeft mijn oudste gezegd: ‘Mama, lopen we nu alsjeblieft door? Zelfs de honden staren naar jou.’ Dat ze zich zo druk maakt, komt niet omdat het haar stoort, maar omdat ze zich bekommert om mij. Ouders onderschatten vaak hoe begaan kinderen zijn.»

HUMO Inderdaad: je hart breekt als je in ‘Kinderkopkes’ Emma hoort zeggen dat ze liever niet met haar moeder sprak over hoe ze haar vader miste, omdat ze haar niet wilde laten huilen.

Verbeke «Tegelijkertijd stemt me dat ook hoopvol. Het is toch prachtig dat kinderen zoveel empathie voelen? Er wordt hun tegenwoordig verweten dat ze alleen maar met sociale media, zichzelf en hun uiterlijk bezig zijn. De kinderen in het programma laten juist het omgekeerde zien. Vond je het niet mooi dat Ben – die meehelpt op de boerderij en zijn ouders vaak moet missen – zei dat hij het erg vond dat hij mama en papa zo weinig zag, maar dat hij wel wist hoe hard ze hun best deden? De loyaliteit van kinderen voor hun ouders gaat zo ver.»

HUMO Dragen kinderen daardoor soms niet te veel op hun schouders?

Verbeke «Er zijn gezinnen waarin kinderen verantwoordelijkheden krijgen die eigenlijk niet voor kinderen bedoeld zijn. Ik herinner me dat mijn papa tegen me zei: ‘Hier is 500 frank, daar kopen we voor de hele week eten mee.’ Hij was niet thuis, dus moest ik met die 500 frank boodschappen doen. Ik was 13 en liep in de winkel te rekenen: ‘Nee, een biefstuk gaat niet, dan hebben we vrijdag niks meer, laat ik maar koteletten nemen.’ Dat gaat te ver. Het was goed voor mijn prijsbewustzijn en het is helemaal goed gekomen met mij, maar de druk van die zware taak herinner ik me nog altijd.»

HUMO Nu snap ik waarom je Ben vroeg: ‘Zou je soms niet van je taakjes af willen?’ Dat is wat jíj voeger dacht.

Verbeke «Natuurlijk. Ik wilde helemaal niet koken en poetsen. Ik wilde gewoon thuiskomen en meteen kunnen studeren. Maar dat ging niet.»

HUMO Je zei daarnet dat je je schoolboeken niet kon betalen. Heb je niet ooit eens verteld dat je om die te bekostigen aardappelen moest gaan verkopen?

Verbeke «Dat klinkt nu heftig, maar ik heb altijd weekendjobs gedaan. Soms draaide ik dubbele shifts, en soms stond ik om zes uur ’s ochtends op de markt om patatten te verkopen. Ik deed dat graag, hoor, alleen zou het nog leuker zijn geweest als ik daar had mogen staan om gewoon iets bij te verdienen en niet omdat het moest.»

HUMO Je was eigenlijk graag Germaanse gaan studeren.

Verbeke «Ja, maar mijn vader was truckchauffeur en zag het nut van studeren niet in. Het kon ook niet, we hadden er de middelen niet voor. Ik heb regentaat Nederlands, Engels en economie gedaan. Dat was net haalbaar. Ik hield van taal, en zat uren in de bib. Ik moest er twintig minuten voor fietsen, maar ik was daar zo graag. Na elke les was er wel iets waarover ik meer wilde weten.»

HUMO Je trok je plan. Je gelooft erg in de kracht van kinderen, dat merk je aan alles in ‘Kinderkopkes’. Het was grappig dat je man je belde om te zeggen dat je dochter alleen weg was met de fiets en dat hij oma erachteraan wilde sturen. Jij vond dat totaal onnodig.

Verbeke (lacht) «Mijn man en ik komen uit heel verschillende gezinnen. Hij is wel net als ik zijn vader verloren aan kanker, toen hij 15 was – dat heeft ons trouwens ook bij elkaar gebracht. Maar hij is heel beschermd opgegroeid in een warm gezin met een mama die niet werkte en de kinderen elke dag naar school bracht. Terwijl ik op mijn 12de in mijn eentje op de fiets overal naartoe reed. Vandaar dat ik sneller denk: ‘Ze kunnen dat wel.’

»Nu, mijn dochter stuurt me altijd een duimpje omhoog als ze veilig op school is aangekomen, en daar zit ik wel op te wachten. Ik weet dat er risico’s zijn, maar ik wil niet toegeven aan angst. Dat is een belangrijk onderdeel van mijn overlevingsstrategie geweest. Ik wil mezelf niet laten afremmen door voorzichtigheid. En medelijden wil ik ook niet. Dat heb ik nooit gewild.»


Twee keer drama

HUMO Eerst scheidden je ouders, even later verloor je je oudste zus in een auto-ongeluk en daarna stierf je jongste zus in de douche aan CO-vergiftiging.

Verbeke «Vandaag zie je tijdens het weerbericht een waarschuwing als er CO-gevaar dreigt. Toen niet. We wisten niet eens dat het bestond.»

HUMO Was je thuis toen het gebeurde?

Verbeke «Gelukkig wel. Ik ben bang dat ik het mijn mama anders heel kwalijk had genomen. Ik had waarschijnlijk over niks anders meer gepraat: ‘En hoe lang stond ze al onder die douche? Waarom heb je niks gehoord? Hoe kan dat nu?’ Ik weet dat mijn zus hooguit tien minuten onder de douche stond. Mijn moeder ging een handdoek brengen en het was gebeurd. Tien minuten maar. Ik kon het eerst niet geloven. Zelfs in de ziekenwagen dacht ik nog: dit kan niet waar zijn. Toch niet twee keer in hetzelfde gezin?

'Soms heb ik het gevoel dat ik de porties geluk heb gekregen die mijn zussen nog tegoed hadden. Daarom doe ik zo mijn best en werk ik voor drie ''

»Als ik het nu van op een afstand bekijk, denk ik: ‘Hoe kan dat? Dat ik toch naar school bleef gaan en eigenlijk nog vrij gelukkig was. Ik denk dat het komt omdat je nog zoveel dromen hebt als je jong bent. Een diploma halen, een lief vinden, een gezin stichten, je eerste auto kopen. Die doelen drijven je ondanks de ellende toch vooruit.

»En ik zong. Daar heb ik me altijd enorm aan opgetrokken. Eerst deed ik, met dank aan Henny Huisman, aan veel playbackshows mee. Tijdens de hype van de ‘Soundmixshow’ begon ik live te zingen en op mijn 15de zong ik al mee in een bandje met oudere mannen. Het repertoire van Bob Dylan, en zo.»

HUMO Kreeg je zangles, of kon je het gewoon?

VERBEKE «Ik heb nooit lessen gevolgd. Ik zong gewoon graag en kreeg er positieve reacties op. Toen ik later met een funkband Aretha Franklin coverde, vielen er waarschijnlijk wel wat valse noten, maar dat maakte me niet uit. Ik voelde nooit gêne. Ik genoot gewoon, ik had die muziek nodig.»

HUMO Wie waren je idolen?

VERBEKE (meteen) «Danny de Munk, de jongen die ‘Ciske de rat’ speelde! Ik had posters op mijn kamer, alles erop en eraan. Logisch: een kind van de straat dat het door te zingen helemaal voor elkaar had gekregen, dat vond ik geweldig.»

HUMO Ik kan me voorstellen waarom je je tijdens de audities voor de nieuwe K3 zo ergerde aan de kandidaten die niet de moeite hadden gedaan om een show van jullie te bekijken. Voor jou was het benutten van elke kans die je kreeg bijna van levensbelang.

VERBEKE «Dat is de nagel op de kop! Weinig mensen hebben toen begrepen dat dát het gevoel was dat achter mijn tirades schuilging. Die kandidaten hadden zelfs niet naar de dvd gekeken! Als je bij de laatste twintig finalisten zit van 6.000 kandidaten, dan zet je toch alles op alles? Bovendien kies je door mee te doen voor een K3-leven, dan moet je toch weten wat dat leven inhoudt? Je moet wel op een podium met paddenstoelen babbelen, hè. Stel dat je daar helemaal niet blij van wordt?»

HUMO Gert Verhulst vatte je optreden toen samen met: ‘Hoe word ik impopulair in drie weken.’ Stond je niet verbaasd van jezelf? Op school was je een meisje dat geen grote mond durfde op te zetten uit angst dat anderen je niet meer aardig zouden vinden.

VERBEKE «Dat is waar. Ik wilde er op school zó graag bij horen, maar het was de tijd van de merkkledij en die had ik niet. Eén keer heeft mijn moeder zo’n trui voor me gekocht – mijn vader mocht dat toen absoluut niet weten. Het was een Chippie-trui met twee herten erop. Trots dat ik was! Ik deed mijn best om opgenomen te worden in de groep maar het is me nooit echt gelukt. Maar als je een achterban hebt als Studio 100, en als je hebt ontdekt dat je wel ergens voor staat, is het niet meer eng om voor je mening uit te komen. Het heeft ook met ouder worden te maken.»


Bij Gert in bed

HUMO Ik snap je drang naar perfectie. Als je aardappelen moet verkopen om je schoolboeken te kunnen betalen, telt elke aardappel, elk detail.

VERBEKE «Dat is zo. Dat perfectionisme is mijn kracht – ik ben er trots op dat iedereen met wie ik heb gewerkt, zegt dat ik professioneel ben, en altijd goed voorbereid. Dat was al zo in de tijd van mijn soundmixoptredens. Ik was toen altijd Whitney Houston en had potten professionele bruine schmink en op maat gemaakte kopieën van haar jurken. Ook toen al ging ik all the way.

»Die drang naar perfectie is ook mijn zwakte. Ik kan dingen moeilijk loslaten. Ik verlies me in details en word soms nijdig als anderen niet even nauwgezet zijn als ik. Terwijl ik gewoon moet accepteren dat ze anders zijn.

HUMO Jij was bij K3 de regelaar: degene die alles tien keer checkte en ervoor zorgde dat er niks verkeerd kon gaan.

VERBEKE «Ik denk dat ik soms echt een pain in the ass was voor die andere twee (schatert). En tegelijk weet ik ook dat ze het prettig vonden dat ik zorgde voor ideale omstandigheden, ik zorgde voor de zetel waarin ze alleen maar hoefden neer te ploffen. Iedereen had zo zijn rol. Als ik stijf stond van de zenuwen, was er Karen die me aan het lachen bracht en zei: ‘Hey, ontspan je! Denk toch even niet zoveel na.’»

HUMO Karen is jouw tegenpool, hè. Heb je weleens gedacht: was ik maar meer zoals zij?

VERBEKE «Zeker, maar Karen dacht dat omgekeerd ook. Daarom hebben we elkaar altijd gevonden. Ze stuurde me tijdens de eerste uitzending zo’n lief bericht (pakt haar telefoon). Kijk: ‘Ben nog niet gestopt met huilen.’ Zo lief. Ik word er weer emotioneel van, zoveel hou ik van haar. We hebben ook zoveel meegemaakt met z’n allen. Al die uren samen in de bus, twaalf keer Ahoy uitverkopen, elke keer zo’n reusachtige zaal vol mensen die voor jou komen, kippenvel tot op je billen. Het zal ons altijd verbinden.»

HUMO Je mag ook met hen lachen. Zoals die keer toen je in bed lag op de boot van Gert Verhulst tijdens ’Gert Late Night’. Je zei toen subtiel: ‘Ik geloof dat mijn K3-zussen hier ook al geweest zijn.’

VERBEKE « Ja, dat was een goeie, hè? Ik denk dat iederéén dat toen dacht: eindelijk mag zij ook eens in zijn bed slapen.»

HUMO Jij hebt, in tegenstelling tot je K3-zussen, die ambitie nooit gehad?

VERBEKE «Nee, daarvoor was ik te gelukkig met mijn eigen man. Het is wel een heel fijne man, Gert. Ik heb veel bewondering voor de weg die hij heeft afgelegd. Voor de start van een première zei hij bijvoorbeeld nooit: ‘Zie dat het goed is!’ Nee, hij zei: ‘Kristel, geniet ervan, hè.’ (Zucht) Het voelde als familie! Nu, ik heb de indruk dat ik dat familiegevoel hier bij Eén ook wel weer kan opbouwen.»

HUMO Jij had het echt moeilijk, hè, tijdens het afscheid van K3?

VERBEKE «Het was voor mij een zware oefening in loslaten. Dat is niet mijn sterkste kant. Je moet ook begrijpen: mijn hele leven is sinds K3 alleen maar goed gegaan. Het voelde alsof mijn lot en mijn geluk aan K3 zaten vastgeklonken. Ik was bang: ‘Als K3 er niet meer is, gaat dat geluk misschien ook weg?’ Het heeft even geduurd voor ik kon geloven dat het zonder K3 ook wel goed zou komen.

»Dat ik eerst nog even de nieuwe K3 heb kunnen managen, is goed geweest. Voor de nieuwe meisjes ook, hoop ik. Zingen en dansen kun je leren van iedereen. Maar niemand weet hoe het voelt om negen keer per weekend op een podium te staan, om daarna alleen in je koude auto naar huis te rijden en te denken: ‘Morgen weet iedereen in de supermarkt wie ik ben. Ik ben van het volk nu.’ Ik wilde hen graag helpen daarmee om te gaan.»

HUMO Je zag dat managen in eerste instantie toch niet zitten?

VERBEKE «Dat is waar. Ik dacht: ik ga het niet fijn vinden om iemand anders op mijn plek te zien staan. Ik zal misschien zelfs jaloers zijn. Maar gaandeweg wilde ik vooral dat ze die plek goed zouden invullen, en deed ik alles om hen daarbij te helpen.»

HUMO Wat is, denk je, de belangrijkste boodschap die je hun hebt meegegeven?

VERBEKE «Wees wie je bent en stap niet in een rol. Hanne is wel ‘de rosse’, maar ze is iemand anders dan Karen. Ze moet Karens gedrag dus niet kopiëren. Kinderen zien dat, ze hebben meteen door dat je niet echt zo bent.»

HUMO Je zei bij de start van de nieuwe K3 dat het belangrijk was dat de meisjes écht zouden zijn, dat het in deze tijden van sociale media niet meer kon om hen als prinsesjes neer te zetten.

VERBEKE «Toen Kathleen, Karen en ik K3 werden, is er bewust voor gekozen om niks over ons privéleven te vertellen. We waren een soort stripfiguren: drie meisjes in regenboogjurken die samen in een huis woonden. Die ballon mocht niemand doorprikken. Journalisten die ons interviewden, werden er gek van dat ze nooit verder kwamen dan ons gegibber. Dat gaat nu niet meer. Ook wij hebben dat niet tot het einde kunnen volhouden.»

HUMO Wat vond jij daarvan?

VERBEKE «Ik had het er moeilijk mee, ik vond het prettig om me achter de façade te verschuilen. Maar misschien is het wel beter dat iedereen mag weten dat Hanne, zoals een normaal meisje, een lief heeft en niet met de twee anderen in een huis woont. Dat K3 nu meisjes zijn van vlees en bloed. Al blijf ik erbij dat een bepaalde mate van sprookjesachtige naïviteit ook zijn waarde heeft.»

HUMO Zoals het idee van Emma in ‘Kinderkopkes’ om haar pijn om haar overleden vader operatief te laten verwijderen.

VERBEKE «Terwijl je in haar ogen ziet dat ze zelf ook wel weet dat het best een origineel idee is, maar dat zoiets gewoon niet kan. Een beetje dromen en wat humor helpen je vooruit als je in de miserie zit.

»Als Lily, mijn jongste dochter die nu in het zesde leerjaar zit, een toets heeft, vraagt ze ook nog altijd zachtjes: ‘Mama, wat elfenstof.’ Die moet ik dan over haar rugzak strooien. Ze weet dat elfjes niet bestaan, en ze vraagt het ook met lichte spot, maar toch weet ik zeker dat ze dankzij die symboliek nog net een beetje rustiger aan haar toets begint.

»Weet je, elke keer als ik een regenboog zie, denk ik ook nog steeds: kijk, mijn zussen zijn aan het kleuren. Ik wil op dat moment niet denken aan hoe een regenboog eigenlijk ontstaat, door zonlicht dat op regendruppels valt.

'Elke keer als ik een regenboog zie, denk ik nog steeds: kijk, mijn zussen zijn aan het kleuren'

»Een paar jaar geleden ben ik mijn allerbeste vriend verloren. Zie je nu wel, dacht ik toen, hoeveel pijn het doet als iemand die je echt in je hart hebt binnengelaten weer weggaat. Ik doe dat niet snel, mensen toelaten. Ik hou ze meestal op een zekere afstand. De angst om hen te moeten missen, is te groot.»

HUMO In de aflevering met Ben zeg je tijdens de nabeschouwing in je auto: ‘Iedereen heeft tegenwoordig yogalessen of een therapeut nodig, maar Ben vindt rust in…’

VERBEKE «Koeien melken! Ik vond dat zo’n eyeopener. Ik doe wekelijks aan yoga. In therapie ben ik nooit geweest, al heb ik er wel over nagedacht: ‘Moet ik die rugzak van mij niet eens openen?’ Maar ik ben daar bang voor. Ik heb het nu zo goed. Waarom zou ik beginnen te wroeten in het verleden?

»Met een lifecoach heb ik wel gewerkt – om mijn gedachten te ordenen toen ik aan het tobben was over hoe ik na K3 de juiste weg moest vinden. Eigenlijk heb ik na K3 pas voor het eerst gedacht: wat wil ik? Daarvoor werd alles voor mij uitgespeld: een show, een plaat, een film. De eerste keer dat ik zelf een beslissing heb genomen, is toen ik bij Studio 100 ging zeggen dat ik stopte als manager van K3, dat ik klaar was om het verhaal helemaal los te laten.»


Glamour

HUMO Je hebt nu een vast contract bij Eén, je nieuwe familie, zei je.

VERBEKE «Drie jaar geleden hebben ze me al eens gevraagd om te komen praten. Maar in K3 zitten én iets doen als volwassen vrouw vond ik moeilijk. Pas toen ze met het voorstel kwamen om bij Ketnet ‘Generatie K’ (een programma over kinderrechten, red.) te presenteren, dacht ik: yes! En daaruit is ‘Kinderkopkes’ gegroeid. Allebei programma’s die ik mee mocht helpen ontwikkelen.»

HUMO Heb je dat als voorwaarde gesteld bij je contract, dat je zelf programma’s mocht maken?

VERBEKE «Neen, joh. In de jury zitten van ‘Steracteur, sterartiest’ doe ik ook graag. Een programma maken is een hele verantwoordelijkheid: je moet een héél goed idee hebben en een juist verhaal vertellen. Ik wil tussendoor graag gewoon op een podium een beetje entertainen. Ik hou wel van een beetje glamour om even in te verdwijnen.»

HUMO Mis je het zingen niet? Dat was toch je passie.

VERBEKE «Weet je wat het is? We hebben met K3 altijd in de beste omstandigheden kunnen optreden – we hadden de beste technici en de beste muzikanten om ons heen. Dat is zo’n verwennerij. De omstandigheden waarin mijn man optreedt, zijn van een andere orde: de techniek staat niet altijd op punt, en het volk komt niet altijd speciaal voor hem. Hij moet echt knokken. Ik zie dat niet zitten.

'Ik hou wel van een beetje glamour om in te verdwijnen.'

»Ik zie mezelf ook niet alleen op een podium staan. Ze hebben over K3 zo vaak gezegd dat niemand van ons kon zingen. Ik zei daarnet dat ik vroeger zong zonder gêne, maar ik denk dat ik na al die kritiek op K3 me niet meer helemaal zou kunnen geven op een podium, zoals vroeger.»

HUMO Ik moet nu denken aan een uitspraak van Christ, het voetballertje met wie je sprak: ‘When talent does not work hard, hard work wins from talent.’

VERBEKE «Dat is een goeie, hè. Maar behalve hard werken moet je ook het geluk hebben om op het juiste moment op de juiste plek te zijn, om de juiste mensen tegen te komen. Wat dat laatste betreft, heb ik heel veel geluk gehad.»

HUMO De kosmos heeft je veel afgepakt, maar ook veel gegeven?

VERBEKE «Dat heb ik al vaak gedacht. Soms heb ik het gevoel dat ik de porties geluk heb gekregen die mijn zussen nog tegoed hadden. Vandaar dat ik altijd en overal zo mijn best doe. Ik werk voor drie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234