King Arthur: Legend of the Sword

Liever een stuk zwoerd dan dit doffe zwaard.

De eerste beelden: een legermacht beukt als een tsunami in op de ringmuren van Camelot - geen kasteeltje zoals je ze hier en daar in het Pajottenland aantreft, maar een bijna tot aan de wolken reikend bouwwerk dat vergroeid lijkt met de inktzwarte rotsen waaruit het oprijst. Gigantische, zich als AT-AT Walkers voortbewegende olifanten herleiden een majestueus viaduct tot gruis.

Koning Uther Pendragon (Eric Bana), met een verbeten blik de stormloop overschouwend vanop de kantelen, trekt zijn zwaard, neemt een aanloop, springt als een middeleeuwse superheld over de ophaalbrug en rekent met amper twee of drie houwslagen af met de olifant – ziedaar de kracht van het zwaard Excalibur! ‘Zet je erover heen, jongen,’ zo spraken wij onszelf toe. ‘Leg je er maar bij neer dat ‘King Arthur: Legend of the Sword’ géén tweede ‘Excalibur’ wordt.’

De versie van Guy Ritchie, zo maakt die beginscène onmiddellijk duidelijk, leunt meer aan bij de epische grandeur van ‘Lord of the Rings’ dan bij de toverachtige atmosfeer van de uit 1981 daterende, nooit overtroffen klassieker van regisseur John Boorman; die rammende olifanten lijken zelfs verdacht goed op de vierpotige mastodonten die in 'The Return of the King' door de Vijand worden ingezet in de slag om Minas Tirith.

En – ziet u wel dat u ons niet van misplaatste nostalgie kunt beschuldigen? - we hébben ons eroverheengezet: tegen dat de begintitels invielen - op exáct het juiste moment - verlangde geen vezeltje in ons lijf nog terug naar de Arthur, de Lancelot en de Merlijn van Boorman. Ons enthousiasme was, helaas ridderkaas, evenwel van héél korte duur: uit wat volgt blijkt immers dat Ritchie de eeuwenoude legende van koning Arthur heeft gereduceerd tot een chaotische, volstrekt onpersoonlijke en fantasieloze actiefilm waarin geen vonkje magie valt waar te nemen.

Neem bijvoorbeeld het verblijf in Duisterland, waar de jonge Arthur (Charlie Hunman) zogezegd zijn lotsbestemming zal vinden en de kracht van Excalibur zal leren beheersen; zeg maar zijn Dagobah. De als ‘angstaanjagend’ aangekondigde doortocht door dit naargeestige oord wordt door Ritchie verfilmd als een nauwelijks door het menselijk oog te volgen, één minuut durende flitserige beeldenstroom waarin Arthur achtereenvolgens ontsnapt aan een reuzenslang, een gigavleermuis en een wolfbeest en waarin hij wordt opgeschept door, als we het goed hebben gezien, een reusachtig dino-achtig vogelwezen.

Oké, misschien dat twee of drie toeschouwers het geweldig zullen vinden om één van de meest mythische personages uit de wereldliteratuur gedurende een halve nanoseconde onder de bilspier van een digitaal vogelwezen te zien hangen, maar voor de rest: wie heeft hier wat aan? ‘Heb je gezien wat je wilde zien?’ zo vraagt iemand nadat Arthur uit Duisterland is teruggekeerd. Nou, nee dus: geen opwinding, geen spanning, geen humor - laat staan magie.

Maar dit is natuurlijk wat er van komt wanneer je de hopeloos over het paard getilde Guy Ritchie op de saga van koning Arthur loslaat: toonde Ritchie in de tijd van ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’ nog een splintertje van talent (hoewel: wij vonden hem toen eigenlijk al een schaamteloze Tarantino-imitator), dan is hij sinds zijn peperdure ‘Sherlock’-films verworden tot een groot-industriële inblikker die zijn computergestuurde camera wel vakkundig boven legerscharen kan laten zweven, maar geen greintje échte inventiviteit meer in zich lijkt te hebben.

En Charlie Hunman als Arthur? Mooie bicepsen, maar geen sprankeltje charisma. Het is wachten op een film waarin de ridders van de ronde tafel nog eens in volle glorie mogen uitrijden...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234