King Krule - The OOZ

Even tellen: als Archy Marshall, beter bekend als King Krule, vandaag 23 jaar oud is, was hij amper 15 toen in juli 2010 zijn signature song ‘Out Getting Ribs’ verscheen – hij is van augustus. In de video stond hij met zijn rosse kuif in een lege exporuimte, vlakbij een hond. Een oma speelde voor suppoost. Er zat een knoert van een vetvlek op zijn witte trui. In de muziek leken flarden Chet Baker, Ronny Jordan, Gang Starr en The Streets te ontbinden. Zoals hij klonk, klonk niemand.

Fast forward naar ‘The OOZ’, Krules tweede plaat, waarop het vier jaar wachten was. Er zijn wellicht oorzakelijke verbanden tussen die wachttijd en zijn writer’s block, depressies, twijfels en weedgebruik. In 2016 heeft hij zelfs een maand lang samen met Earl Sweatshirt in een studio gezeten; die Sweatshirt blowt er ook niet naast.

Er hangt bij Krule als vanouds van alles uit het lood. In de vooruitgeschoven single ‘Dum Surfer’ trekt hij stoutmoedig gebieden binnen waar Tricky niet meer geraakt. Hij heeft hier zijn hele groep ladderzat gekregen. Als metafoor om het einde van een relatie te bezingen gebruikt hij een pendeltrein die crasht. Na behoorlijk wat gehallucineer is de landing hard: ‘I’m a step from madness as I puke on pavement slabs’. Tegelijk komt de lage croonerstem nu uit de comedyafdeling, en is de gitaarsolo lichtvoetig. Tune!

In ‘The Locomotive’ is Krule ‘alone / in deep isolation / in the dead of night’, aan het eind van de song staat een gedesillusioneerde jongeman met een korte lont kwaad op de laatste metro te wachten.

In ‘Logos’ is de bus vol, dus moet er naar moeders flat gewandeld worden, en wordt onderweg over een afgesprongen relatie de volgende zin opgetekend: ‘We were soup together / But now it’s cold’. ‘Sublunary’ is een zanger die gek wordt in diepblauw. In ‘Lonely Blue’ huilt hij nog harder naar de maan, bij elke ‘so lonely’ hoort een schreeuw die van diep komt. ‘Cadet Limbo’ is ziel over been, en heerlijk gerammel uit een eeuwig schemerland. ‘Slush Puppy’ gaat over niks voor mekaar krijgen, maar komt in die mate recht uit het hart dat de maker ervan plots heel veel voor mekaar krijgt.

In ‘Half Man Half Shark’ klinkt veel Captain Beefheart door. ‘Vidual’ is gemuteerde rockabilly: Krule lijkt hier even de zoon van Joe Strummer. De indie-rocker ‘Emergency Blimp’ is nog zo’n lijflied voor de rusteloze depressieveling. Na elk uptempo gevecht met zichzelf neemt Krule zijn tijd om triest te zijn, zoals in ‘Czech One’: gewoon wat piano en sax, zoveel gebeurt er niet, maar het is de ambachtelijkheid die charmeert. In de titeltrack strijkt Krules gitaartje de rest van de instrumenten tegen de haren in: een contrast dat rust en troost brengt.

King Krule is romantisch en kan om zichzelf lachen. Hij blijft de beste Londense nachtburgemeester sinds Burial, maar we begrijpen dat niet iedereen voor zijn deep space lullabies gaat vallen: sommige ondergrondse aantekeningen zijn te onaf, te eigenzinnig, te traag en te druggy.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234