Kings Of Leon: 'Darts en bier, daarmee hebben we deze groep gered'

Acht jaar na de doorbraak met ‘Sex on Fire’ en vijf jaar na de breakdown is Kings Of Leon terug met ‘WALLS’, hun broeierige zevende.

'De laatste jaren zei iedereen ons hoe geweldig we waren. Het werd allemaal wat te comfortabel'

Vijf jaar en vier platen: zolang duurde het voor Kings Of Leon om van rommelig rockgroepje uit te groeien tot één van de grootste groepen van de planeet. Ten tijde van debuut ‘Youth & Young Manhood’ (2003) werden ze nog ‘The Southern Strokes’ genoemd, maar sinds van ‘Only by the Night’ in het zog van ‘Sex on Fire’ niet minder dan 9,5 miljoen exemplaren werden verkocht, staan de vier telgen Followill, afkomstig uit een excentrieke familie uit Tennessee, helemaal op eigen benen. Zij het dat ze niet altijd een rechte lijn bewandelden: in juli 2011 liep zanger Caleb Followill tijdens een concert in Dallas in benevelde toestand van het podium met de woorden: ‘Ik ga even kotsen en een pintje drinken, dan kom ik terug en spelen we nog drie songs.’ Hij kwam níét terug, en even leek het er voor Kings Of Leon niet goed uit te zien. Hadden drank en intern gekrakeel de jongens genekt?

Het antwoord luidt: net niet. Kings Of Leon keerde in 2013 terug met het weliswaar tegenvallende ‘Mechanical Bull’, en nu moet er met ‘WALLS’ een nieuwe episode beginnen – in kapitalen, welja. De groep trok producer Markus Dravs aan, die de laatste jaren grote successen kende met Arcade Fire, Coldplay en Florence + The Machine, en maakte wellicht de meest broeierige plaat uit hun carrière. Als Caleb (34) en Jared (29) de interview-ruimte inlopen, zien ze er dan ook erg goedgemutst uit.

HUMO Veranderen van producer lijkt in bij de grote Amerikaanse bands. De Red Hot Chili Peppers deden het onlangs, jullie nu ook. Wat was bij jullie de redenering?

Caleb «We vonden het allemaal wat te comfortabel worden. De laatste jaren zei iedereen ons hoe geweldig we waren, we kregen nauwelijks kritiek. Markus daarentegen neemt geen blad voor de mond. Soms kwam ik met een nieuwe song binnen en zei hij: ‘Dit lijkt nergens op.’ Dat waren we niet gewoon. Soms scheelde het niet veel of ik had hem op zijn gezicht geslagen (lacht). Maar hij daagde ons constant uit om beter te worden. Hij is gepassioneerd door wat hij doet, net als ik.»

HUMO Voor ‘WALLS’ zijn jullie ook teruggekeerd naar Los Angeles, waar jullie eerste twee platen zijn gemaakt. Is dat jullie stad?

Caleb «Absoluut niet. Ik zeg weleens dat die stad maar één goed ding heeft voortgebracht: mijn vrouw (fotomodel Lily Aldridge, red.). Maar het is een uitdagende plek. In Los Angeles ben je nooit de grootste of de beroemdste. Er is altijd wel iemand die meer platen heeft verkocht, rijker is en voorrang krijgt op restaurant.

We hebben ook mooie herinneringen aan die eerste twee platen. Het waren prachtige tijden. Vier jonge knullen uit Tennessee die naar de grote stad gaan om hun liedjes op te nemen, om een ster te worden! Dat gevoel wilden we opnieuw oproepen.»

HUMO Bands die al jaren bestaan, hebben vaak hun eigen trucjes. Prikte Markus daar doorheen?

Caleb «Het eerste wat hij deed, was alle pedalen en andere zaken die we bij ons hadden, weghalen. Hij zei: ‘Schrijf eerst maar eens een goede song en dan zullen we kijken wat we nodig hebben.’»

Jared «Ik moest m’n baspartijen in de studio zelf schrijven, en dat maakte me vreselijk nerveus. Ik ben nogal een tobber en werd bijna depressief. Ik hou van zekerheden, maar Markus trok die allemaal weg. Ik heb zelfs nog geprobeerd de jongens om te praten om toch maar naar Nashville terug te keren.»

Caleb «In Nashville gebruiken we onze studio ook heel vaak als hang-out. Dan komen we gezellig bij elkaar om wat te drinken en te dartsen, zonder dat er per se nieuwe dingen moeten worden opgenomen. Dat hebben we de laatste jaren vaker gedaan, om de kameraadschap weer te herstellen. Darts en bier, daarmee hebben we de groep gered.»

HUMO Rare uitschieters zoals die keer in Dallas hoeven we dus niet meer te verwachten?

Caleb «Ach, het was allemaal wat overdreven. De mensen beseffen niet hoe snel we de zaakjes achteraf weer rechtgetrokken hebben. Ons leven is erg veranderd. We zijn allemaal familiemensen, we hebben kinderen die in dezelfde school of zelfs dezelfde klas zitten. Ons normale leven staat heel ver van de showbizz af.»

HUMO Jullie wonen nog altijd in countrystad Nashville. Voor een buitenstaander lijkt dat een muzikantenparadijs, met al die clubs, pubs, opnamestudio’s en podia.

Jared «Nashville heeft zoveel verschillende elementen. Op een maandagavond kun je naar een oude kroeg gaan waar de violist van George Jones of de lapsteelgitarist van Merle Haggard klassieke cowboysongs spelen. Dan zitten wij daar samen met Jack White en nog wat collega’s tussen allemaal mensen van 80 jaar en ouder. Maar je wordt wel weggeblazen door die muzikanten. Dan voel je je heel klein. En een dag later ga je naar de club Exit In om naar een punkband te kijken. Dat kan volgens mij alleen in Nashville. Als ik nieuwe songs wil uitproberen, bel ik een kroeg op en ga met mijn gitaar op het podium zitten. Een betere test is er niet.»

Caleb «Ook de beste songschrijvers wonen in Nashville. Dan loop je ’s avonds een kroeg binnen, zie je in een hoek een kerel zitten met een fles whisky voor zijn neus en blijkt dat een geweldige songschrijver te zijn. Naast Merle Haggard, Hank Williams en Johnny Cash is ook Townes Van Zandt een held van mij. Hij was die man in de hoek van de kroeg. Op het moment dat hij succes kreeg, vluchtte Townes in drank en drugs. En als hij weer even was vergeten, schreef hij een paar liedjes die beter waren dan alles wat hij daarvoor had gedaan. Door iemand als Townes besef ik elke dag dat ik nog nooit een echt goede compositie heb geschreven. Ik zit nog mijlenver onder zijn niveau.»

HUMO En dan sterft Merle Haggard en blijft het stil in de media...

Caleb «Dat heb jij hier in Europa dus ook geconstateerd? Schandalig! Die man heeft zoveel betekend voor de huidige muziek, en niet alleen voor de country. Bij ons thuis werden er altijd Merle-songs gedraaid. Voor ons was hij een grotere inspiratie dan bijvoorbeeld Prince. Natuurlijk snap ik de aandacht voor die grootheden, maar dat de dood van Merle zo weinig respons kreeg, heeft me erg geraakt.»

HUMO Jullie spelen binnenkort in het Mexicaanse Monterrey. Amerikanen, Mexicanen en een plaat die ‘WALLS’ heet: met Donald Trump in de coulissen krijgt dat opeens een nare bijsmaak.

Jared «Wij wisten heel goed dat het een issue zou kunnen worden. Maar politiek hoort niet bij Kings Of Leon. Dat thema houden we bewust buiten de band. Er zijn te veel artiesten in Amerika die hun zegje willen doen over politiek, Kings Of Leon moet een soort veilige haven zijn. Wij hebben fans die links, rechts en in het midden zitten, of totaal niet in politiek zijn geïnteresseerd.»

Caleb «Ik zie het gedoe rond Trump en Clinton als entertainment. We gaan door een rare periode. Voor een niet-Amerikaan moet het echt een freakshow lijken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234