Koen De Bouw tast de grens af in 'Grenslanders' : 'Mijn vrouw spelt me te pas en te onpas de les'

Grimmige tableaus in de nieuwe misdaadreeks ‘Grenslanders’ op Eén: in het niemandsland tussen België en Nederland worden achtereenvolgens een getraumatiseerd Afrikaans meisje en een met bloedspatten besmeurd bootje gevonden, terwijl de locals – hier wordt het pas écht gruwelijk – zich bedienen van een tongval à la Sergio Herman. Ook de gebeitelde kop van Koen De Bouw is intussen een landschap op zich, maar wel één waarin het immer aangenaam verdwalen is: hij speelt de gerechtspsychiater die samen met een Rotterdamse rechercheur de zaak onderzoekt.

Koen De Bouw «De reeks bevat enkele kleurrijke figuren, maar mijn personage, Bert Dewulf, is een grijze muis. Het heeft vooral tijd gekost om het woord ‘gerechtspsychiater’ vijf keer na elkaar correct uit te spreken: geen evidentie.»

HUMO Jouw echtgenote is in het echte leven therapeute. Ga je soms bij haar te rade voor inzichten in je personages?

De Bouw «Zeker en vast. Ik heb thuis iemand op de zetel zitten die mij te pas en te onpas de les spelt over mijn gedrag, wie ik ben en wie ik zou kunnen zijn. Niet anders dus dan in een doorsnee huwelijk (lacht).»

HUMO Ze geeft commentaar op jóú?

De Bouw «Uiteraard! De rollen die ik speel, zijn een deel van mijzelf. Als acteur heb ik dus de plícht om mezelf te kennen. Niet dat ik dezelfde dingen hoef mee te maken als mijn personages, maar ik moet ze wel in mij herkennen. Binnenin heb ik allerlei schuifjes: sommige trek ik dagelijks open, andere laat ik net op slot. Maar ik kén ze wel: ik wéét dat ik in staat ben tot het beste en tot het meest verachtelijke. Tussen ‘actie’ en ‘cut’ is een acteur ontoerekeningsvatbaar, hè.

»(Kijkt op) Ik zie dat jij nu niet, zoals vele andere journalisten, zúlke ogen trekt: ‘Waar hééft die het over?’ Daar ben ik blij om (lacht).»

HUMO Vind je het lastig om een ‘grijze muis’ te spelen? De meeste acteurs lijken op zoek naar die grote, schitterende rol.

De Bouw «Dat is een vergissing die constant gemaakt wordt, ook ik moet opletten dat ik niet in die val trap.

»Mijn ouders gingen vroeger met de hele familie op vakantie naar een chalet in de bergen. Er was geen televisie, en we dachten: wat als we nu eens elke avond toneel spelen, liedjes zingen en sketches van Gaston & Leo brengen. Waarom vertel ik dit? Omdat ik als kind tussen volwassenen zat die misschien niet zoveel voeling hadden met de kinderwereld. Maar als ik hen ’s avonds entertainde, hadden zij wél plots aandacht voor mij. Dat vond ik bijzonder. Het heeft lang geduurd voor ik besefte dat het omgekeerd was: acteren draait niet om aandacht krijgen, maar om aandacht géven. Het gaat om: ‘Kijk eens wat voor iets moois deze mens geschreven heeft.’ Níét om: ‘Kijk eens hoe lang ik op mijn hoofd kan staan.’

»Acteren is eigenlijk betrekkelijk simpel: zo weinig mogelijk doen, en – als het even kan – op gezette tijden je punt maken.»

HUMO Om het met ‘Debation Island’ te zeggen: punt gemaakt, doei!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234