null Beeld

Kom Ier, dat ik u kus: Villagers

Conor O’Brien van Villagers heeft met z’n coming-out een hele prachtplaat heeft gevuld: ‘Darling Arithmetic’. Nu dat van de baan is, kunnen we het over iets anders hebben.

Frederick Vandromme

HUMO In de bio bij ‘Darling Arithmetic’ word je ‘een vastberaden kunstenaar op de absolute piek van zijn indrukwekkende krachten’ genoemd. Ik kan me moeilijk voorstellen dat een muzikant zich tijdens het schrijven van broze, breekbare liefdessongs ooit op de Olympus van zijn talent kan voelen.

undefined

Conor O’Brien «Nee, natuurlijk niet, het is werk. Het is worstelen. Het is: je eigen onzekerheden aan de kant schuiven, een deel van je hersenen uitschakelen. Vooral de song ‘Darling Arithmetic’ bleek een vreselijk karwei om op te nemen. Omdat het een erg emotionele song voor mij is, en als je zelf geraakt wordt door wat je zingt, is het gek genoeg moeilijker om dat ook zo te laten overkomen voor de luisteraar. Ik heb het bijvoorbeeld één keer ingezongen met tranen in de ogen; ik dacht dat dat onwaarschijnlijk intens zou gaan klinken, maar achteraf bleek het absolute bagger. Je moet als zanger afstand kunnen nemen van je eigen emoties.»

null Beeld

undefined

'Telkens als ik iets nieuws probeer te schrijven, denk ik: 'Shit, hoe dééd ik dat destijds ook weer?'

HUMO Heb je daar truken voor? Ongewenste erecties kunnen vermeden worden door snel aan je grootmoeder in badpak te denken: wat is daar het emotioneel-muzikale equivalent van?

O’Brien (lacht hard) «Ik heb toen in de eerste plaats mijn werkschema omgegooid. Meestal neem ik op van negen tot vijf, maar voor de song ‘Darling Arithmetic’ ben ik om vier uur ’s nachts opgestaan. Terwijl mijn huisgenoten boven sliepen, sloot ik mezelf beneden op in de bezemkast om mijn zinnetjes in te zingen. De vermoeidheid hielp: ik was te nuchter en te slaperig om me te laten pakken door de emoties, en er zat een kleine kras op mijn stem die me nu erg aanstaat. Het klinkt menselijk. En het leverde de perfecte take op, ook al zat ik tijdens het zingen de prut uit mijn ogen te wrijven.»

HUMO Denk je, als het moeilijk gaat, nooit: ‘Vroeg of laat word ik ontmaskerd. Dan weet iedereen dat ik geen talent heb en dus al die jaren maar deed alsof’?

O’Brien (verbaasd) «Like... totally! Een goede omschrijving van wat wellicht mijn diepste vrees is. Ik ben heel trots op nogal wat van mijn oude songs, en telkens als ik iets nieuws probeer te schrijven, denk ik: ‘Shit, hoe dééd ik dat destijds ook weer?’ Dan ga je vergelijken, en dat is nooit een goed idee. Maar: ’t is niet het grootste probleem in de wereld, dus ik klaag niet.»

HUMO We spreken elkaar enkele dagen na de Grammy Awards, waarop Kanye West zich uitsprak over de volgens hem onverdiende winst van Beck. Kom jij veel mensen tegen die je willen laten denken dat muziek een competitie is?

O’Brien «Ja. Op prijsuitreikingen is het vaste prik. Ik wil geen namen noemen, maar er zijn bekende muzikanten bij wie je, als je ermee praat, het gevoel krijgt dat je niet echt met een mens praat, maar met een imago. It’s like talking to an empty face. Je praat met hun zakenkant, het gezicht dat ze opzetten om cooler over te komen, weet ik veel. Ik vind dat vreemd, vooral omdat muzikanten onderling toch geen reden hebben om te strijden? We staan aan dezelfde kant. En verder heb ik het nog het meest met platenmaatschappijmensen. Heb je net je plaat afgeleverd, zeggen ze: ‘Ach, wat jammer nou. Als je dat zó had gedaan, en dit dáárin veranderd, hadden we die song misschien op de radio gekregen...’ En dan begin ik te twijfelen, wat ook onzin is, want: if you start writing for the machine, then the machine has won.»

HUMO Noem eens een situatie waarin je besefte dat songs méér doen dan de machine voeden, dat ze ook echt mensen kunnen raken, levens veranderen?

O’Brien «Een vrouw kwam ooit naar me toe in Dublin om me te vertellen dat zij en haar echtgenoot mij het jaar ervoor hadden zien optreden. En dat ze tijdens één van mijn songs, ‘That Day’, ineens beseft had dat ze van haar man moest scheiden – wat ik zong had haar het licht doen zien. Ik wist niet of ik ‘bedankt’ of ‘sorry’ moest zeggen, maar volgens haar was die beslissing wel degelijk het beste wat haar – en vreemd genoeg ook haar man – had kunnen overkomen. Ze heeft me daarna nog minutenlang geknuffeld.»

undefined

null Beeld

HUMO We bevinden ons nu in een hotel in Brussel, een stad waar je al vaak was voor optredens en interviews, maar één keer ben je hier tegen je wil moeten blijven: toen de vulkaan Eyjafjallajökull uitbarstte en het internationale vliegverkeer was stilgelegd. Ironisch: het was wellicht je enige bezoek aan Brussel waarbij je ook daadwerkelijk iets van de stad te zien kreeg.

O’Brien «Ja! En het was geweldig. Ken je de band The Unthanks? Een Noord-Engelse familie die samen een fantastische folkband vormt: zij zaten hier toen ook vast, en we hebben elkaar een nacht lang onder tafel proberen te drinken. Legendarische avond. Als ik sindsdien niet gestopt was met drinken, zou ik het meteen opnieuw doen.»

HUMO Voel jij je, behalve een muzikant, ook een Ierse muzikant? Een onderdeel van de rijke, langlopende Ierse muziektraditie?

O’Brien «Steeds meer. De laatste jaren ben ik me bewuster geworden van de erfenis die je als Ierse muzikant sowieso meekrijgt. Ik ontmoet meer traditionele oude folkbands, en ik waardeer hen ook meer dan vroeger – maar als suburban indie kid had ik geen interesse in die roots. Ik was fan van Radiohead, The Velvet Underground, weirde stuff in het algemeen.

»Ik ben ook te jong om U2 ooit écht cool gevonden te hebben – ’t was toen al meer iets voor oudere mensen – maar het idee dat de grootste band ter wereld van ons kleine eilandje komt, is wel indrukwekkend, I suppose.»

»Ik had onlangs trouwens het geluk om samen met Sinéad O’Connor te mogen zingen, in Dublin, en achteraf heb ik een beetje met haar gepraat. Grappig: ze vertelde me over hoe ze er altijd in slaagt de domste dingen eerst te zeggen – she’s always putting her foot in it, zeggen ze bij ons – en daar altijd spijt van krijgt. Ze is zéér verstandig, maar blijkbaar dus ook behoorlijk impulsief. Dat had ik niet verwacht, ik dacht dat ze die uitgesproken meningen van haar bewust uitte, maar zij zegt: ‘Ik kan het niet helpen. Als iemand een microfoon voor mijn neus zet, ga ik vanzelf onzin spuien.’»

HUMO Herken je dat? Zeg je op een podium, tussen twee songs door, soms iets waar je onmiddellijk spijt van hebt? En waarvan je achteraf hoopt dat niemand het op YouTube zal zetten?

O’Brien «Is al een paar keer gebeurd. Ik heb, tijdens een optreden in Duitsland, ooit eens een mop over de oorlog gemaakt. Ik dacht dat het grappig was, maar het werd onmiddellijk heel stil in de zaal. Ik wist niet hoe ik de situatie moest redden, dus ik ben maar gewoon aan een nieuwe song begonnen (lacht). En vier dagen geleden stond ik nog op een podium in Clonakilty: een zeer mooi stadje in Ierland, maar één waarvan veel mensen zeggen dat het een populaire ontmoetingsplek is voor swingers. En dus maakte ik tussen twee songs ineens een mop over mannen die elkaars vrouwen neuken, en opnieuw lachte niemand. Ik vrees dat het niet eens aan de mensen in het publiek ligt: telkens als ik een poging tot humor waag, komt er een ongemakkelijke situatie van.»

HUMO Op 17 mei sta je in het Koninklijk Circus: ken je goede Belgenmoppen?

O’Brien «Ik mag hopen van niet.»


Bekijk de video voor 'Courage' van de nieuwe plaat 'Darling Arithmetic':

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234