Komiek, dat ik u kus: Jacques Vermeire

Gezien de bijna onwaarschijnlijke hoeveelheid rampspoed die hij de laatste jaren te slikken heeft gekregen, zou men het nochtans wel mogen verwachten, maar Jacques Vermeire komt bepaald niet over als een gebroken man. Quite the contrary.

Toegegeven, er zijn redenen tot optimisme: Vermeire zit midden in ‘Tussen 5 en 6’, de nu al tot en met half juni grotendeels uitverkochte minitournee die in de herfst moet uitmonden in ‘Veel vijven en zessen’, de voorstelling waarmee hij ’s lands grotere zalen zal aandoen. ‘En die mensen hebben allemaal betááld om mij te zien, hè.’ Klap op de vuurpijl: komende maandag staan Jacques en de zijnen centraal in ‘Kroost’.

Jacques Vermeire «Eric Goens en zijn cameraploeg hebben mij in totaal een maand of drie gevolgd, vanaf het moment dat ik thuis aan mijn nieuwe show begon te werken, over de eerste try-outs in een aantal cafés, tot en met de avant-première in het cultureel centrum van mijn woonplaats Keerbergen. Dat streelt de ijdelheid, moet ik toegeven, dat ik nu in ‘Kroost’ zit op VIER. Hetzelfde met ‘Helden van de lach’, vorig jaar op Canvas: formidabel vond ik dat. In de loop van mijn carrière ben ik eigenlijk nooit voor vol aanzien door de ‘serieuze’ mensen, maar met ouder te worden – enfin: vintage, zoals ze tegenwoordig zeggen – begin ik wat meer credibility te krijgen, à la Will Tura

HUMO Je bent altijd erg gevoelig geweest voor wat de ‘serieuze’ mensen over je zeiden en schreven, hè?

Vermeire «Dat is zo, ja. Ik heb altijd grif toegegeven dat ik een volkskomiek ben en dat ik kaka-pipihumor bedrijf, en vooral vroeger werd ik daar serieus op afgerekend. In Humo zijn er in de loop der jaren veel grote interviews met mij verschenen, maar in Dwarskijker was het altijd weer op mijn bakkes. Maar dat was tenminste nog leuk geschreven en nooit écht kwetsend. De emmers stront die ik over mij heen heb gekregen van mensen als Louis De Lentdecker, Johan Anthierens en Jacky Huys, de bekendste critici van de jaren 80, dat was andere koek. Die kritiek heeft mij serieus pijn gedaan, ik wil dat graag toegeven. Maar inmiddels ben ik oud en wijs genoeg om me niet meer zo snel uit het lood te laten slaan; om te beseffen dat je niet voor iedereen goed kunt doen. Ik heb op mijn 63ste nog altijd een publiek, en voor mij is dat het belangrijkste. Vergeet niet: voordat ik in 2012 aan mijn comebacktournee begon, met ‘5 voor 12’, wist ik echt niet of er überhaupt nog volk op mijn shows zou afkomen. Ik vreesde dat ik passé was; een bejaarde smoelentrekker uit een andere tijd. Precies om die reden hadden mijn manager en ik die comebackshow aanvankelijk nogal kleinschalig opgevat: ’t was de oorspronkelijke bedoeling om in totaal twaalf keer op te treden, in vijf steden. Wij dachten: als we die twaalf zalen vol krijgen, dan mogen we onze twee handjes kussen. Maar het overtrof alle verwachtingen: alles was in geen tijd uitverkocht. We hebben er dus nog enkele datums aan vastgeplakt, en daarna nog wat, en uiteindelijk hebben we 135 optredens gedaan, voor 75.000 man. En ja, dat onverwachte succes heeft me zin gegeven om nog een volgende tournee te doen. Waarom niet, hè? Ik voel me fysiek nog sterk, en Thomas en ik spelen graag winkeltje.»

HUMO De drie dames op leeftijd die tijdens de première achter me zaten, kwamen net niet klaar toen jij het op een gegeven moment op een dansen zette: ‘Amai, hij is nog soepel!’

Vermeire (grijnst) «Jaja, dat dansen gaat mij nog goed af. Mocht ik nog veel haar hebben, ik zou nog bijzonder mooi zijn.»

Thomas Lowette «Niet overdrijven, Jacques, niet overdrijven.»

'Voor mij is het altijd een probleem geweest, hè, om stijlvol met iemand te lachen'

HUMO Hoe hebben jij en je onafscheidelijke manager Thomas elkaar leren kennen?

Vermeire «Thuis bij Piet Roelen.

»Om even kort de geschiedenis te schetsen: halverwege de jaren 2000 zat mijn carrière bij VTM in het slop. ’t Was afgelopen met ‘Verschoten & zoon’ en mijn Vermeire-shows, en ik werd presentator van ‘Sterren op de dansvloer’: boeiend, maar niet helemaal mijn cup of tea. Ik bén geen presentator, om te beginnen. En daarbij moest ik ook enorm opletten wat ik zei. Als ik ook maar een hálf gewaagd grapje maakte – over de man van Dina Tersago die precies nog stront aan z’n botten had, bijvoorbeeld – steeg er vanuit de coulissen al meteen een paniekerig gejammer op: ‘Oeioeioei, Jacques!’ Ik mocht de mensen uitlachen, zeiden ze me achteraf, maar dan wel stijlvol. Ja, zie, voor mij is dat altijd een probleem geweest, hè, om stijlvol met iemand te lachen.»

Lowette «Hahaha!»

Vermeire «Enfin, toen kreeg ik een aanbod van Piet Roelen, de grote goeroe van de Vlaamse showbizz: hij wilde met mij in zee. Ik ben in die periode vaak bij hem in zijn kasteel in Vosselaar geweest, om te eten en te drinken en te lachen: heel gezellig allemaal, en vooral ook uitstekende wijnen, maar iets concreets is er nooit uit voortgekomen.

»Maar de man die ik daar altijd zag, was Thomas: hij werkte voornamelijk met Helmut Lotti, één van de grootste vissen van Piet Roelen. Op een gegeven moment is-ie eens naar een speech komen kijken die ik gaf voor een firma in West-Vlaanderen. Dat heeft hem er blijkbaar van overtuigd dat ik het nog had.»

Lowette «’t Was puur op metier dat Jacques daar bezig was. Eén en al improvisatie: fantastisch.»

Vermeire «Toen Lotti zijn eigen weg ging en ook Thomas bij Piet Roelen vertrok, begin 2011, belde hij me op: ‘Zouden wij misschien iets voor elkaar kunnen betekenen?’ Ik zeg: ‘Ja, waarom niet?’ Zodoende hebben we samen die comebackshow op poten gezet: ik de inhoud, hij de organisatie. Ik heb hem wel op voorhand gezegd dat ik het beste van het beste wilde, en dat we dus niet op een cent zouden kijken. Ja, kijk: vroeger, toen ik nog met Luc Verschueren tourde, had ik het kot voor mij alleen. Anderhalf jaar op voorhand was alles al volzet, want ik had geen concurrentie in Vlaanderen. Nu zijn die tijden voorbij: dat wist ik, dus ik wilde niks aan het toeval overlaten. Zowel qua podiumtechniek als qua grappenmateriaal moest ik het beste van het beste hebben. En ’t heeft duidelijk gewerkt met mijn comebackshow, dus met deze show heb ik hetzelfde gedaan.»

HUMO Je maakt er geen geheim van dat je voor ‘Tussen vijven en zessen’ van de diensten van Raf Coppens gebruik hebt gemaakt.

Vermeire «Raf heeft enkele straffe oneliners geleverd, ja. Hij is de koning van de oneliner; dat is onlangs zelfs officieel door Guinness World Records bevestigd.»

HUMO Hoe werkt zoiets in de praktijk? Jij geeft hem het ruwe scenario en hij gaat daarmee aan de slag?

Vermeire «Neenee, hij weet niks van het scenario. Raf levert me gewoon een partij lukrake oneliners, en ik kies er diegene uit die ik denk te kunnen gebruiken. Ik werk thuis met fichebakjes in verschillende kleuren, één kleur per typetje: ik kijk eerst welke oneliner het best bij welk typetje zou passen, en vervolgens gooi ik ’m in het juiste bakje. En daarna probeer ik alles in te passen in de structuur van het verhaal, dat op zijn beurt is opgebouwd uit hoofdlijnen, tweede lijnen en derde lijnen. Mijn shows zijn eigenlijk pure wiskunde.

»Zelf kom ik met het verhaal en met de rest van de oneliners. Ik heb het bijvoorbeeld ergens in de show over een lesbienne die uit Olen komt: dat is dan de pot van Olen, wier geadopteerde kinderen haar ’s avonds komen vragen wat de pot schaft. En ze draaien net zo lang rond de pot tot ze het antwoord prijsgeeft. Zoiets verzin je simpelweg door een woordenboek vast te pakken en eens te kijken welke uitdrukkingen en zegswijzen met het woord ‘pot’ er zoal bestaan.»

HUMO In de gedaante van Fonske Verzele verzuchtte je: ‘Alles is zuurder geworden. Je mag geen scheet meer laten, of je krijgt een GAS-boete.’ Kwam die van jou?

Vermeire «Die is van Raf, denk ik. Maar hij had in principe ook van mij kunnen komen: ik heb zelf namelijk ook het gevoel dat alles zuurder is geworden.»

HUMO Vertel?

Vermeire «Je merkt dat toch aan alles? Alleen al de agressie waarmee parkeerwachters je tegenwoordig benaderen: nog net niet met het schuim op de lippen. En tegenwoordig kun je ook niks meer flikken, hè? Als ik vroeger onderweg was en ik werd tegengehouden door de rijkswacht, ging dat van: ‘Hier zie, de Jacques, hoe is ’t, jong? Ja, rij maar door, zenne.’ Ik wil dat hier niet goedpraten, maar ik vind het toch frappant dat we in nog geen tien jaar tijd van het ene uiterste in het andere zijn beland. Houden ze je nu tegen, dan doen ze alsof ze je niet kennen: ‘Goedendag, meneer, wilt u uw motor uitzetten, alstublieft?’ Pas op, die mannen kunnen daar zelf niets aan doen. Ze mógen gewoon niet meer tof doen tegen mij, want het systeem laat dat niet meer toe.»

'In wezen ben ik niet meer dan een bonte-avondgast, maar dan met een schoon decorke in mijn gat'

HUMO Bekruipt je nooit de zin om zoiets op het podium aan te klagen?

Vermeire «Nee, aan het verbeteren van de wereld doe ik niet op het podium. Mijn voorstellingen moeten om te lachen zijn, punt. In wezen ben ik niet meer dan een bonte-avondgast, maar dan met een schoon decorke achter mijn gat. Ik zeg het: we hebben niet op een cent gekeken.»


Bloot en spelen

HUMO Op je website las ik dat je nog altijd presentaties doet op bedrijfs- en verenigingsfeesten: dat verbaasde me enigszins.

Vermeire «’t Wordt me niet vaak meer gevraagd, hoor, maar ik sta er wel voor open. Ik sta voor álles open, mocht je het nog niet weten. D’office antwoord ik op iedere vraag ‘ja’. Vragen ze me voor een reclamespot? ‘Ja.’ Een presentatie? ‘Ja.’ Een nieuwe comedyreeks? ‘Ja.’ En dat mag voor om het even welke zender zijn: VRT, VTM, VIER... Wat dat betreft, discrimineer ik niet.»

HUMO Veel van je collega’s zouden bang zijn om voor zakkenvuller versleten te worden.

Vermeire «Dat moeten zij weten. Ik ben niet vies van werk, en ik verdien graag mijn boterham.»

HUMO Je hebt al meerdere eroticabeurzen gepresenteerd.

Vermeire «In Hasselt en in Mechelen, ja. Waarom niet, hè? Ik vond dat boeiend om te doen, en ik heb er veel oneliners voor het eerst uitgetest. Grappen verkopen terwijl in de sm-stand even verderop een schaars geklede dame zwiepen op haar billen krijgt: ’t is toch iets wat je meegemaakt moet hebben, vind ik. Ja, ik heb me daar altijd goed geamuseerd.»

HUMO Maakte je van de gelegenheid gebruik om na afloop de fijne vleeswaren te keuren?

Vermeire «Nee. Ik zal je zeggen: je ziet daar zo veel blote mensen, ook venten, dat je er op den duur niet meer mee bezig bent. Eén keer heb ik het meegemaakt dat ik backstage mijn teksten zat na te lezen op een diepvriezer, een paar minuten voor ik op moest, en dat er ineens een kerel naast me komt staan die een seksboekske op die diepvriezer neerlegt, de Playboy of zo. En wat doet die charel: hij trekt zijn broekje af en begint zich daar open en bloot af te trekken (lacht luid). Niet om een stijve te krijgen, hè – hij wilde enkel wat volume hebben, want zijn spel zag er wat verrimpeld uit door de kou. Toch fantastisch om zoiets eens mee te maken? Niet dat ik zélf ooit mijn broek zou uittrekken, hè: daar trek ik de grens. Ooit was ik een presentatie in een nachtclub aan het geven, toen plots twee vrouwen vanuit de coulissen op me afstapten en me begonnen uit te kleden. Ja, dat zie je van hier, hè? (lacht) Tegen dat ze aan mijn tirette zaten, heb ik toch even duidelijk gemaakt dat ik daar niet van gediend was.»

HUMO Doe je dat nog altijd, eroticabeurzen presenteren?

Vermeire «Nee, al jaren niet meer. Ik heb lange tijd meegespeeld in ‘Hallo K3!’, een kinderreeks: dan past dat niet meer, vind ik. Alles staat tegenwoordig ook meteen op internet, hè? Ik heb me op de eroticabeurs eens in een loge laten fotograferen met twee poedelnaakte dames naast me: doe ik dat nu, dan gaat die foto in twee seconden het hele land rond.

»Nee, nu doe ik enkel nog een bedrijfsfeest hier en daar. Op dat van Dominique Strauss-Kahn ben ik ook geweest (grijnst). Dominique is mijn vriend, hè?»

Lowette «Hahaha!»

HUMO In 2002 zei je in Humo: ‘Over tien jaar ben ik zeker gestopt met werken. Ik wil dan heel veel tijd met mijn kinderen doorbrengen.’

Vermeire «Tja, een mens kan zich al eens vergissen, zeker? Maar pas op, ik breng wel degelijk veel tijd met hen door. Ik doe nu zeventig optredens per jaar; voor de rest ben ik praktisch altijd thuis. Om kwart voor zeven maak ik ze wakker, en daarna ontbijten we gezamenlijk. Ze gaan naar school op 200 meter van mijn deur, dus tijdens de middagpauze komen ze thuis hun boterhammen opeten, samen met mij. En wanneer ze ’s avonds van school thuiskomen, ben ik er altijd.»

HUMO Wat studeren je kinderen?

Vermeire «Euh... Da’s een goeie vraag. Iets met wetenschappen en economie geloof ik, maar heel precies weet ik het niet. ’t Is mijn dochter Julie die dat allemaal bijhoudt: zij is de champetter thuis. ‘Papa,’ zegt ze dan, ‘wij moeten eens naar het oudercontact, want onze Maxime heeft weer z’n best niet gedaan.’ En als we dan over onze kleine in gesprek zijn met de directeur of met een leerkracht, dan is het precies of onze Julie ook een leerkracht is. En ze is nog maar 17, hè.»

'Niemand is erbij gebaat dat ik een stukske ga zitten blèten'

HUMO Je hebt veel meegemaakt de laatste jaren: in januari 2013 overleed je ex-vrouw Martine; in april vorig jaar je vriendin Muriel. Heb je troost gezocht bij je kinderen?

Vermeire «Nee, niet echt. En ik troost hen ook niet; ze hebben dat precies niet zo nodig. Maar we hangen wel heel goed aan elkaar.»

HUMO Aan wie kon je je problemen dan wel kwijt? Vrienden?

Vermeire «Nee. Vrienden kun je één avond lastigvallen met je gezaag en geklaag, maar geen twee. Althans: ik doe dat niet.»

HUMO Je hebt alles dus in je eentje moeten zien te verwerken?

Vermeire «’t Is te zeggen, ik had Thomas. Bij Thomas mag ik desnoods iedere dag klagen: hij wordt ervoor betaald (grijnst).»

HUMO Je had ook reden om iedere dag te klagen.

Vermeire «Ja, mijn privéleven heeft zo’n beetje de tegenovergestelde curve van die van mijn succes op het podium gevolgd – ’t zijn communicerende vaten, heb ik de indruk. Ik heb de laatste jaren zo veel in mijn bak gekregen, dat het nu wel eens mag stoppen.»

HUMO De dag voor de dvd-opname van ‘5 voor 12’ vernam je dat je een kwaadaardige vorm van darmkanker had.

Vermeire «Ik heb dat op een maandag vernomen, en de avond erop stond ik op de planken – tot en met de zaterdag heb ik iedere avond opgetreden. Ik denk niet dat iemand er iets van gemerkt heeft tijdens mijn optredens, ook al voelde ik me erg zwak. Pas op het einde van die week heb ik het aan de ploeg laten weten. Op zondagochtend ben ik dan binnengegaan voor de operatie, en op maandag ben ik geopereerd. Op dinsdag wist ik dat er geen uitzaaiingen waren, maar dat mijn klieren wel zo goed als zeker aangetast zouden zijn – bij een tumor van die grootte is dat bijna onvermijdelijk. Maar de week erop kreeg ik de blijde mededeling dat dat niet het geval was. Bon, ik moet nu drie keer per jaar op controle, en dat is dat.»


Oude man, nog zeer potent

HUMO Had je het tijdens die zware periodes niet verschrikkelijk moeilijk om aan het werk te blijven?

Vermeire «Nee, juist niet: mijn werk is mijn redding geweest. Ik ben 63: stel je voor dat ik geen klop meer deed en geen doel meer had in het leven. Dan was het met mij toch gewoon gedáán?

»Maar ik wil hier geen compassie opwekken, hoor. Iedereen maakt in zijn leven wel eens iets mee. Er zijn mannen wier vrouw ervandoor gaat met een ander: dat is ook een drama, hè?»

HUMO Je relativeert het nu wel heel erg.

Vermeire «Maar het is toch zo? Muriel is gestorven in een periode dat ik niet optrad; ik heb zeker drie maanden de tijd gehad om haar dood te verwerken. Een bediende die op een bureau zit, moet na drie dágen terug gaan werken. Je zult mij dus niet horen zeuren.»

HUMO Het cliché van de huilende clown gaat voor jou niet op?

Vermeire (wegwuivend gebaar) «Niks huilende clown, ik bén geen huilende clown! Daarbij: niemand is er toch bij gebaat als ik hier een stukske ga zitten blèten?

'Ik heb nooit een slecht woord over Eva gezegd, en ik zal het ook nooit doen'

»Onlangs deed ik een interview met een populair blad dat altijd heel geïnteresseerd is in het privéleven van BV’s. ‘Allee,’ zegt die dame me, ‘dat je nu weer kunt optreden na het overlijden van Muriel!’ Ik geef haar zo’n beetje het antwoord dat ik jou nu heb gegeven, waarop zij: ‘Ja maar, is het dan niet heel érg dat ze gestorven is?’ – ‘Ah ja, maar natuurlijk is dat erg. Dat begrijpt toch iedereen?’ En dan begon het pas echt goed: ‘Ween jij dan nooit, Jacques? En grijp je dan nooit naar de fles? En als je ’s nachts in je bed ligt, hóé lig je dan precies in je bed? Wéén je ook ’s nachts in je bed, Jacques?’ Het begon me daar na een tijdje geweldig de keel uit te hangen, want ik wist wat de bedoeling was: ze wilde me koste wat het kost afschilderen als een man die op de rand van de afgrond staat. Ik was al op voorhand die man in haar ogen; het interview diende enkel om haar mening bevestigd te zien. En dan probeerde ze me natuurlijk ook nog iets kwetsends over Eva (Pauwels, zijn ex-vrouw, en de moeder van zijn kinderen, red.) te ontlokken, maar daar ging ik niet in mee. Ik heb nooit een slecht woord over Eva gezegd, en ik zal het ook nooit doen. Hoe vaak ze ook negatief in de media mag komen. Ik zie haar nog af en toe, en dat verloopt altijd zeer goed.

»Kijk, ik heb er op zich geen probleem mee om vragen over mijn privéleven te beantwoorden. Maar het is wat het is, en je moet er ook niet meer van willen maken.»

HUMO Als ik toch nog even mag: onlangs wist Het Laatste Nieuws te melden dat jij in je DDT-jaren een relatie hebt gehad met An Swartenbroekx – Bieke uit ‘F.C. De Kampioenen’. Ben je uit jezelf met die bekentenis gekomen, of hebben ze je voor het blok gezet?

Vermeire «’t Is te zeggen: ze wisten dat. En toen de vraag mij gesteld werd, heb ik bevestigend geantwoord. Achteraf bekeken had ik het misschien beter ontkend, of geen commentaar gegeven: ik had totaal niet verwacht dat het wereldnieuws zou worden. Bon, het zij zo.»

HUMO Zie je jezelf nog ooit een nieuwe relatie beginnen?

Vermeire «Ah, laat ons hopen, hè? Ik sta open voor alles, dat heb ik daarnet al gezegd.»

HUMO Er speelt nog niks?

Vermeire «Nee, op dit moment ben ik te veel met mijn werk bezig. En wat ik heb meegemaakt, moet eerst nog een beetje slijten.»

HUMO Zou je ooit actief op zoek gaan naar de liefde?

Vermeire «Nee. Stel je voor dat ik mij op een datingsite inschrijf: wat moet ik in godsnaam over mezelf zeggen? Oude man, nog zeer potent, vriend van Dominique Strauss-Kahn. Op zoek naar iemand die het zeer graag doet: zeven keer is bij mij het minimum. En achteraf niet komen blèten dat je beestachtig langs achteren gepakt bent (lacht luid).

»Serieus: ik laat het gewoon gebeuren. En mocht er ooit iets in de lucht hangen, dan lees je er ongetwijfeld alles over in de boekskes.»

[FOTOSPECIAL_32105]

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234