Komieken over de vraag: Waar moet u mee lachen (2)

'Een beslissende proef om te zien of iemand over gevoel voor humor beschikt,' wist de grote Chinese stand-upper Wu Tsu al in de zesde eeuw voor Christus, 'bestaat erin om na te gaan of hij boos wordt wanneer men hem een gebrek aan humor verwijt.'

Geen direct verband overigens met het feit dat we u hieronder deel twee presenteren van onze serie waarin humoristen een antwoord trachten te formuleren op de vraag waar zij zoal om moeten lachen; we vonden het gewoon een goed citaat. Passeren in dit tweede deel de revue: struisvogels, sliertjes zure wortel, Marsrepen die in anussen worden gepropt en Ramsey Nasr. Start de lachband!

Henk Ryckaert

«In 'Not The Nine O'Clock News', een satirische Britse reeks uit de jaren 80, zit een geweldig voorbeeld van dat spelen met verwachtingen. Rowan Atkinson speelt een sul die over straat wandelt en in de mot krijgt dat ze 'm vanaf de overkant aan het filmen zijn. 'Waw,' zie je hem denken, 'ik kom op televisie!' Op het moment dat hij al voortwandelend naar de camera wuift, zie je dat hij een lantaarnpaal nadert. Als kijker denk je: 'Haha, hij gaat tegen die paal oplopen,' maar hij weet net op tijd nog te stoppen. Waarop hij met een zelfvoldane blik zijn tocht voortzet en recht in een openstaande rioolput valt. Geniaal.»

«Afijn, één van de meest hilarische sketches van Hans Teeuwen komt uit zijn tweede show 'Met een Breierdeck'. Hij begint een van de pot gerukt lulverhaal te vertellen over een meer in Zuid-Frankrijk waar hij ooit was gaan zwemmen nadat hij wat wijn had gedronken, en hoe hij naar beneden werd gezogen en een ruimteschip werd ingetrokken door onder water levende aliens. Het grappige is dat hij dan plots over een detail van de binnenhuisinrichting van dat ruimteschip begint: 'Die haakjes aan de muur, die stonden zó. Nou, dat had ik dan toch effe anders gedaan' (lacht). Toen ik die sketch zag, dacht ik: laat ik van nu af aan nooit meer bang zijn om niks te vertellen te hebben op een podium. Ik bedoel maar, Teeuwen heeft ooit een hele sketch gebouwd rond het in zijn anus proppen van een Mars. Waarop hij zijn moeder belt: 'Mam, jij raadt nóóit wat ik tussen mijn billetjes heb!'»

«Een paar maanden geleden was het nog eens goed raak. Een vriend had me een filmpje gemaild van Ramsey Nasr, waarin onze huidige Dichter des Vaderlands op gedragen toon een zelfgeschreven gedicht van wel een halfuur stond voor te dragen over een symfonie van Mahler. 'Voortsuizende noten' kan ik me herinneren, en 'lagen van gelukzaligheid', en op de achtergrond hoorde je continu die symfonie van Mahler spelen. Op een bepaald punt ging hij zo waanzinnig op in de muziek en zijn eigen galmende stemgeluid dat zijn ogen even helemaal wegdraaiden - één seconde zag je alleen maar wit. Dat vond ik zo godsgruwelijk pathetisch dat ik niet anders kon dan héél hard lachen (lacht). Ik dacht: 'Zo kan-ie wel weer, Ramsey!'



Bekijk het videofragment van Ramsey Nasr hier!

»Misplaatste sentimentaliteit, nog zoiets waar ik me om kan bescheuren. Onlangs liet iemand me een filmpje op YouTube zien van de allerlaatste aflevering van De Lama's, dat vreselijk geestige Nederlandse comedygezelschap. Om zijn vriendschap te betuigen aan z'n mede-Lama's zette één van die gasten plots zonder een spoortje van ironie 'Bridge Over Troubled Water' in, van Simon & Garfunkel. Dat was zó verschrikkelijk pijnlijk, zó buitengewoon gênant, dat ik eerst niet wist of ik nou moest huilen of keihard lachen, en na een halve seconde twijfelen toch maar voor het laatste gegaan ben. Je kon zien dat die jongen een mooi emotioneel moment in gedachten had gehad, maar toen-ie één keer dat nummer ingezet had, was het heel duidelijk voor geen van de betrokkenen aangenaam. Behalve voor mij dan, want ik heb me werkelijk kóstelijk geamuseerd. Wel een passend afscheid eigenlijk: na al die jaren heb ik dan tóch een keer met 'De Lama's' moeten lachen.»

«Het zal je misschien verbazen, maar in wezen ben ik een heel serieuze mens die zelden lacht. Eigenlijk zijn er in het leven maar twee dingen waar ik wél mee kan lachen: 'De hond' en 'De struisvogel'. 'De hond', dat is een kort filmpje op YouTube waarin een patrouille flikkenauto's met loeiende sirenes een 4x4 aan het achtervolgen is op een Amerikaanse snelweg. De grap is nu - naast het feit dat die 4x4 één van zijn voorwielen kwijt is, en dus gedeeltelijk op zijn as aan het rijden is - dat het raampje aan de passagierskant openstaat, en dat er daar een heel blije hond met zijn kop uit het raam hangt. Het hilarische zit 'm in de combinatie van die bloedserieuze highway chase en die uitgelaten hond met zijn tong uit zijn muil, die simpelweg gelukkig is dat hij met het baasje mag meerijden. Tweehonderd keer heb ik dat filmpje nu al gezien - mínstens - en ik vind het nog altijd even schreeuwend hilarisch.

»En 'De struisvogel' is een filmpje waarin een kind dat op een pony door een wei rijdt plots wordt aangevallen door een struisvogel, en dan van die pony valt. De filmende papa zet zijn camera op een statief, rent richting zijn zoontje en die struisvogel en stampt dat beest vervolgens keihard onder zijn kloten met van die zware bruine wandelschoenen (lacht). Filmpjes met struisvogels zijn uiteraard altijd grappig - dat is een comedywet - maar dit filmpje zit ook nog eens prachtig in mekaar qua compositie en timing. Zo komt er nog een andere pony voorbijgehuppeld, wat op één of andere manier krankzinnig geestig is. En het onder zijn kloten stampen van die struisvogel gebeurt nét buiten beeld - pas een tel later komt dat beest weer het shot ingerold.

»Als je me dus ergens op een feestje ziet lachen, dan kun je er zeker van zijn dat het ofwel om de hond, ofwel om de struisvogel is. (Denkt na) Nee, ik lieg: ik zou ook om een joke uit 'Police Squad!' aan het lachen kunnen zijn. 'Police Squad!' is die jarentachtigserie van mijn helden de Zucker-broeders, met in de hoofdrol lieutenant Frank Drebin (rol van Leslie Nielsen, red.), die later bekend werd met de 'Naked Gun'-films. Voor mij is dat de heilige humorgraal: zo goed vind ik het dat iedereen die hier mijn atelier binnenwandelt, inbreker of bezoeker, van mij verplicht een aflevering van 'Police Squad!' moet bekijken. Alleen al de epilogen vind ik briljant. Je weet, op het einde van klassieke detectiveseries als 'Murder, She Wrote' en 'Matlock' zie je steevast een scène waarin de detectives elkaar feliciteren met het oplossen van de zaak, en nog eens klinken op het voorbeeldige speurwerk. Op het moment van het klinken volgt een freezeshot, waarover de aftiteling begint te lopen. Dat gebeurt in 'Police Squad!' ook, maar dan nét dat tikje anders: in plaats van dat het beeld stilgezet wordt, blijven de acteurs gewoon minútenlang stokstijf staan (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234