Koppensneller Herman Brusselmans: 'Bavo Dhooge'

De oude Dhooge was lid geweest van de kaartersclub De Blote Maniller, bestaande uit mannen die het spel manillen geheel naakt speelden

Bavo Dhooge is 45 jaar en heeft meer dan honderd boeken geschreven. Dat is toch wel wat overdreven. Als een schrijver een boek heeft geschreven, moet hij het laten rijpen door het een tijdje in een kastje te bewaren, het er na een paar jaar weder uit te halen, het meermaals te herlezen en te redigeren, en het pas dan naar de uitgeverij te sturen. Zo doe ik het althans, en aldus heb ik nog maar 78 boeken gepubliceerd, wat een hoop minder is dan Bavo Dhooge. Hij is vooral bekend als thrillerauteur, wiens romans titels dragen die iedere keer beginnen met de letter s – bijvoorbeeld ‘Sofa’, ‘Suffragette’, ‘Salopette’, ‘Salapalenko’, ‘Scheve lavabo’, ‘Slettenbak’, et cetera.

Er zijn weinig mensen die het weten, maar de thrillers van Bavo Dhooge krijgen nu en dan wat weerklank, tot in Amerika toe, waar de recensent van The New York Times over ‘Salopette’ schreef: ‘What a nice novel. It’s great. I like it. Never read a novel so pleasant. Read this novel. Bavo Dhooge is a fine novelist. Is this really a fantastic novel? Yes, it is. Oh yes, it certainly is, isn’t it?’ Die juichende kritiek zorgde er helaas niet voor dat ‘Salopette’ goed verkocht in de States, want inderdaad, 271 exemplaren de deur uit tussen New York en Los Angeles, tussen Boston en Cincinnati, tussen Alaska en Florida, dat is geen vetpot.

Omdat ook in België en Nederland zelfs de straatstenen Dhooges romans van de hand wijzen, dient hij z’n baantje als sierschrijnwerker aan te houden. En eerlijk is eerlijk, hij kan heel mooie houten paraplubakken, dampkappen in eik en snuifdozen gesneden uit populierenhout maken.

Toen kwam er plots een wending. Bavo Dhooge kreeg een writer’s block, werd depressief, at bijna niet meer, kreeg dubbel zicht telkens als hij z’n rechteroog dichtdeed en kon niet meer kakken zonder eerst een halve fles olijfolie te drinken. En daar kwamen godverdomme nog impotentieverschijnselen bij: Dhooges pisseloe weigerde dienst, ook als z’n echtgenote, slechts gekleed in een minimonokini en rubberen laarzen met hoge hakken door de kamer paradeerde.

Er moest iets gebeuren, maar wat? Eerst overwoog Bavo Dhooge om te emigreren naar Australië en daar een schapenboerderij op te starten, maar omdat hij allergisch is voor wol, ging dat niet door. En voor een schrijver is het toch altijd de beste methode om z’n problemen op te lossen middels de literatuur zelve. Dientengevolge besloot hij om dat onnozele thrillergedoe eraan te geven en eens een serieus boek te schrijven.

Bij het lezen van mijn werk, waarvan Bavo Dhooge een enorme fan is, merkte hij dat ik vaak schrijf over m’n vader, de veehandelaar uit Hamme, een robuuste kerel die een koe kon melken met z’n voeten, die kon jongleren met doodgeboren kalfjes, en die op de koop toe bekendstond als Guitige Gust, omdat hij ten eerste Gust heette, en ten tweede heel guitig uit de hoek kon komen, bijvoorbeeld door het vertellen van de mop over de pastoor die een kangoeroe in z’n sacristie vond.

Dusdoende vatte Dhooge het plan op om ook eens wat over z’n vader te gaan schrijven. Die man was een jammer genoeg vroeggestorven kinesist en had als hobby’s tennis, prei planten en swingen op muziek van Edith Piaf, La Esterella en Tino Rossi. Voor wie Tino Rossi niet kent: dat was een Italiaanse crooner die het in z’n lyrics vooral had over hoe je een vrouw kunt bevredigen door haar te leren masturberen, zij het uiteraard tussen de regels, want in het katholieke Italië van de jaren 50 moest je met seksuele expliciteit niet komen aankakken, of ze gooiden je in de petoet.

Hoe dan ook, Bavo Dhooge overwon z’n writer’s block, ging aan de schrijfmachine zitten en begon aan z’n vaderboek, nadat hij eerst maanden- en maandenlang opzoekingswerk had verricht, en daardoor vele dingen had vernomen die nieuw voor hem waren, waaruit mede bleek dat z’n vader een paar geheimen had gehad. Zo was de oude Dhooge lid geweest van de kaartersclub De Blote Maniller, bestaande uit mannen die het spel manillen geheel naakt speelden. Terwijl ze kaartten, vertelden ze elkaar verhalen over wijven met tetten en flamoezen. En zo had vader Dhooge nog wel meer geheimen, die z’n zoon Bavo zowel verrasten als totaal in verwarring brachten. Doch de zoon ging door met schrijven, en aldus ligt hier thans voor ons de schitterende vaderroman ‘Sr.’, en als dat boek Dhooge niet naar de hoogste regionen der Vlaamse letteren katapulteert, dan weet ik het ook niet meer. Goed gedaan, Bavo.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234