Koppensneller Herman Brusselmans: 'Eva Daeleman over masturberen en pijnlijke borsten'

Eva gaat er allicht van uit dat mannen niet per se hoeven te masturberen

Er verschijnen veel te veel boeken die in wezen overbodig zijn. De lezer heeft er niks aan. Ze zijn saai, slecht geschreven, inhoudelijk een lege huls en gericht op een publiek met een IQ van minder dan 65. Hierbij kunnen we ongeveer 90 procent van de romans rekenen, zeker in het Nederlandstalige gebied, waar alleen goeie romans worden afgeleverd door een drietal schrijvers, Tommy Wieringa, Christophe Van Gerrewey en mij. De recente roman van Tommy, ‘De heilige Rita’, is een meesterwerk, de nieuwe roman van Christophe, ‘Schiet niet onder m’n duiven’, is een openbaring, en de roman van mij die over twee weken verschijnt, ‘Achter een struik’, zal monden doen openvallen. Al de rest is bagger.

We moeten het leespleizier vooral zoeken in de non-fictie. Leen Dendievel schreef met ‘Asem’ een geweldig boek over angst en depressies, Pascale Naessens slaat wederom de nagel op de kop met haar gids om een feestmaaltijd te maken met slechts vier ingrediënten, waaronder varkenspaté en ongevilde paling, en ‘Omdat het kan’ van Eva Daeleman is een ware goudklomp.

We kennen Eva Daeleman als het meisje dat jarenlang radioprogramma’s presenteerde, geregeld op de televisie verscheen en zich opwierp als het ideale buurmeisje dat toch een beetje geilheid en hitsigheid uitstraalde. Daarna moest ze helaas door een zwarte periode, ze gaf haar werk in de media op en reisde naar India om daar haar chakra’s op te poetsen, haar vacuüm te heroriënteren en haar aura een beurt te laten geven door een paar Indiase kwakzalftovenaars. Toen ze was teruggekeerd, opende ze een eigen yogazaak, Studio Stil genaamd, waarin ze aan bewustzijnscoaching doet. Dat wil zeggen dat je bij Eva op consult gaat en zegt dat je het leven beu bent, en dan praat Eva zodanig op je in dat je, eenmaal weer buiten, op straat begint te dansen, iedereen knuffelt en eindelijk nog eens, een tuil bloemen in de hand, op bezoek gaat bij je oude grootmoeder, met wie je tien jaar ruzie had nadat dat krankzinnige wijf in je slaap een bos prei in je reet had gepropt.

Naast het runnen van dat lucratieve bedrijfje houdt Eva zich bezig met enige hobby’s, zoals in het bos op zoek gaan naar zeldzame mossen die, als je ervan eet, je bloedsomloop sneller laten stromen, je niervet diminueren en de jeuk tussen je tenen doen verdwijnen. Tevens sport Eva veel en doet ze onder andere aan polsstokspringen, paardrijden en pingpongen, waarbij ze na de wedstrijd een aantal pingpongballetjes mee naar huis neemt om ze in haar anus te proppen bij het masturberen, wat volgens Eva heel lekker is. En hier komen we tot de kern van haar boek: masturberen is ongelofelijk belangrijk in het dagelijkse leven van een vrouw. Over masturberen voor mannen zegt Eva niks, ze gaat er allicht van uit dat mannen niet per se hoeven te masturberen, omdat ze geregeld wel één of ander mokkel kunnen opscharrelen dat ze kunnen neuken, zodat aan het eigen pietje snokken niet aan de orde is.

Eva geeft vrouwen een aantal leuke tips om te gebruiken bij de zelfbevrediging. Niet alleen, als je daar gein in vindt, een pingpongbal in je gat steken, maar ook en vooral een prettige omstandigheid creëren, waarin het knijpen in de eigen spons nog prettiger wordt. Ze raadt vrouwen aan om een tof muziekje te spelen, iets van Stef Bos, Céline Dion of Julio Iglesias, dan een paar kaarsen aan te steken en de rest van het licht te dimmen, een goed glas wijn uit te schenken, je uit te kleden en op de vloermat te gaan liggen met je benen achter je oren. Je wrijft een glijdende substantie aan je vingers, in de trant van choco van Nutella, een zeste van citroenschillen of een beetje van je eigen fecaliën, en vervolgens kun je beginnen met vingeren.

Terwijl je ene hand daarmee bezig is, kun je met je andere hand je borsten strelen tot ze aangenaam pijn doen. Bovendien kun je je geest stimuleren, alsmede de masturbatie zelf, door in je gedachten een blote vent op te roepen à la Niels Destadsbader, Wim De Vilder of mij. Ja, de vrouwtjes die over mij fantaseren terwijl ze hun clitoris aan gort wrijven, die zijn moeilijk te tellen. Enfin, je gaat helemaal loos tot je een orgasme krijgt, en daarna houdt het niet op: verder aan die kut foefelen tot je een tweede keer, een derde tot en met een tiende keer klaarkomt. Eva Daeleman doet dat iedere dag. Wat een dekselse meid!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234