null Beeld

Koppensneller Herman Brusselmans: 'Holebi's zijn niet raar en niet bijzonder, we zijn gewoon onszelf'

Ik denk dat er voor mensen die enigszins afwijkend blijken, geen veilige havens te vinden zijn

undefined

null Beeld

Ik lag in het Sint Lucas-ziekenhuis. Er was een behoorlijk groot gezwel, gelukkig niet meteen kwaadaardig, uit m’n endeldarm weggesneden. Zo’n ingreep is niet echt een pretje. Er wordt in je onderste regionen gerommeld via openingen waarmee je niet elke dag te koop loopt. Infuzen, sondes, anesthesie, operatie, nazorg, pijn, ongemak, vrees, moedeloosheid, hoop, ze zijn allemaal van de partij. Op je zestigste gaat je gezondheid je klaarblijkelijk hoe dan ook enige parten spelen. Maar goed, ik klaag niet. Er zijn mensen die ergere dingen meemaken, en voorlopig leef ik nog, al kan ik niet zitten of stappen zonder dat m’n kont protesteert; en excuseer mij dat ik het woord kont gebruik, zoals u weet probeer ik dergelijke geladen woorden zoveel mogelijk te vermijden.

Wat alleszins fantastisch was, is dat m’n verloofde Lena VH de hele tijd aan m’n zijde bleef, mee heeft overnacht, me hielp schuifelen naar het toilet waar ik met heel veel moeite aan ontlasting kon doen, me moed insprak, en voor de zoveelste keer bewees dat de liefde de angels uit het bestaan haalt in goeie en kwade tijden. Zonder die liefde ben je vaak een sukkeltje dat zomaar in een ziekenhuisbed ligt af te zien, en verder ben je niet zoveel.

Samen met Lena keek ik op het Philips-scherm naar het nieuws van de dag. Het ging over de opwarming van de aarde, bosbranden, warmterecords, de zomer van 2018 die we ons allemaal zullen blijven herinneren, en er was naast de hitte nog enig ander nieuws, waarbij Lena en ik verbijsterd keken naar de foto van twee mannen, wier gezichten en lichamen in elkaar waren geramd. Het ging om een homokoppel uit m’n thuisstad Gent, dat door bovenburen met een ijzeren stang was aangepakt, puur en alleen omdat ze homo zijn, echtgenoten zijn, minnaars zijn, en mensen zijn die iedereen met rust laten maar zelf niet door iedereen met rust gelaten worden. Het is toch niet te geloven dat het in dat opmerkelijke 2018 nog steeds mogelijk is dat iemand wordt aangevallen, gewoonweg omdat hij of zij homoseksueel is. Je moet op z’n minst een debiel, een psychopaat of een fascist zijn om je ermee te bemoeien dat iemand niet is zoals jijzelf.

Ik weet een beetje waarover ik spreek. M’n vriendin Lena is 34 jaar jonger dan ik, en dat kun je natuurlijk aan ons zien. We zijn aldus niet het doorsnee koppel van alledag, en we kunnen de verwensingen die naar ons hoofd worden gegooid al niet meer tellen. Jonge vrouw en oude man, zwarte man en witte vrouw of omgekeerd, homo en homo, lesbienne en lesbienne, moslim en geen moslim, als je als koppel uit de toon valt, dan kun je verwachten dat je wordt beschimpt, belaagd, vervloekt, en zelfs fysiek aangevallen.

De man in het tv-nieuws, die zelf verschillende wonden had en wiens echtgenoot twee gebroken rugwervels was geslagen, zei in een Nederlands dat buitenlandse roots verried, maar dat zeer op peil stond, dat België een fantastisch land is, en dat homo’s het hier in de regel goed getroffen hebben, inclusief de mogelijkheid tot trouwen en kinderen krijgen, maar dat er in België ook nog genoeg mensen rondlopen die de ontvoogding van homo’s verschrikkelijk vinden, en die regelrecht terugwillen naar de middeleeuwen, of die de behandeling van homo’s in landen als Saudi-Arabië, waar ze de doodstraf krijgen, toejuichen. De man zei dat hij en z’n echtgenoot zich niet meer op hun gemak voelen, zeker niet na de aanslag, en dat ze vrezen dat de volgende stap erger zal zijn dan een rammeling, namelijk vermoord worden.

Als je kijkt naar de Gay Pride in Amsterdam, zie je duizenden homo’s, lesbiennes, transgenders, travestieten, en genderneutralen zingen en dansen op boten. Velen zijn uitgedost met pluimen, in helle kleuren, en kleren alsof ze Lady Gaga in een frivole bui zijn, maar hoeveel leed gaat er schuil achter die tijdelijke vreugde en jolijt? Het echtpaar in Gent zal allicht overwegen om te verhuizen, en ik wens hun een vriendelijke omgeving toe, waar alles peis en vree lijkt, maar ik houd m’n hart vast: ik denk dat er voor mensen die op welke manier ook enigszins afwijkend blijken, geen veilige havens te vinden zijn. Alles wat je kunt doen, is bidden dat klootzakken en kutwijven die voor een ander de zon niet in het water kunnen laten schijnen, ofwel ter plekke doodvallen, ofwel door rechters gestraft worden tot ze krijsend om hun mammie schreeuwen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234