Koppensneller Herman Brusselmans: 'In een notendop'

Als ikzelf al enige concurrentie heb te vrezen, is het van Hugo Claus. Maar ja, die is al tien jaar dood

In de woensdagse boekenbijlage van De Morgen is er de rubriek ‘In een notendop’, waarin op één bladzijde zes boeken worden gerecenseerd. Deze keer was m’n nieuwe roman ‘Feest bij de familie Van de Velde’ van de partij. In een woord of honderd wordt door de niet geïdentificeerde recensent de achterflap naverteld, met als bijkomende informatie ‘een nieuwe roman, waarin absurdisme en scabreuziteiten hoogtij vieren en de schrijver de lolligheid de pan uit laat swingen’. Dat is prima gekenschetst, want als je lolligheid wil, moet je bij mij zijn, met absurdisme smeer ik m’n boterham en zonder scabreuziteiten was ik me al lang gaan ophangen. Maar er is natuurlijk meer aan de hand met de betreffende roman, en daar wil ik bij dezen even m’n licht over laten schijnen.

Welnu, ‘Feest bij de familie Van de Velde’ is de beste roman die sinds ongeveer een jaar of tien is gepubliceerd, slechts op de hielen gezeten door onder andere ‘De fouten’, ‘Guggenheimer koopt een neger’ en ‘Hij schreef te weinig boeken’. Toevallig alle drie van dezelfde Vlaamse auteur als ‘Feest bij de familie Van de Velde’, dat overigens, zij het slechts terzijde vermeld, heel hoog staat in de diverse boekentoptienen. Nu is het zo dat, als je ‘Feest bij de familie Van de Velde’ vergelijkt met andere contemporaine romans, die andere romans een mal figuur slaan. Neem nu ‘Wil’ van Jeroen Olyslaegers. Nou, als je ‘Feest bij de familie Van de Velde’ tien op tien zou geven, wat niet overdreven is, dan zou ‘Wil’ twee of drie op tien krijgen. ‘Wil’ is namelijk een totaal ongeloofwaardig verhaal over twee politieagenten die in de Tweede Wereldoorlog het plan smeden om op hun luie kloten te blijven liggen, terwijl duizenden Joden worden weggevoerd naar onheilspellende plaatsen onder nazibewind. Het boek is geschreven in een schabouwelijke stijl, de hoofdfiguren zijn twee afstotelijke sulletjes en de plot is zodanig van de pot gerukt dat de lezer bij zichzelf denkt: ‘Godverdomme, zo’n plot had m’n tante Sonja ook kunnen verzinnen, en dat mens is suikerziek, blind en voor driekwart analfabeet.’

Nog een hedendaagse roman, ‘De mensengenezer’ van Koen Peeters, zou vier op tien krijgen, en is dus ook grandioos gebuisd. Peeters kreeg er één of andere belangrijke literaire prijs voor, mede omdat de jury bestond uit pipo’s die zoveel verstand hebben van literatuur als Theo Francken van het achterwaarts beffen van een onze grens overgestoken moslima. Tjonge, wat is ‘De mensengenezer’ een gedrocht uit de krochten van de letterkunde. Het speelt zich zo ongeveer allemaal af in Congo, waar een missionaris in z’n tamp wordt gebeten door een zombo-zomboslang. De plaatselijke medicijnman probeert de tamp te genezen door ermee in het rond te slingeren onder het uitroepen van ‘Koeli koeli mastiki bossi poffo’, wat betekent: ‘Komaan, lul, geen gezeik en wederom stijf rechtop.’ Doch de bezwering helpt niet en de missionaris zal nooit meer in staat zijn om te pissen zonder bloedklonters of een mokkel te penetreren zonder dat z’n ballen ontploffen. En dan is er de meest contemporaine roman van tegenwoordig, ‘Het beste wat we hebben’ van Griet Op de Beeck, die in dat vodje haar incestueuze verleden van zich af probeert te schrijven, en wel op zo’n wijze dat je er praktisch zeker van bent dat degenen met wie Griet ooit incest heeft gepleegd, er allemaal zo zot als een achterdeur van zijn geworden. Kortom, als lezer hebben we zeer weinig sympathie voor het autobiografische hoofdpersonage.

Er zijn wel meer romans van heden ten dage, maar die zijn de moeite van het vernoemen niet waard, en als ikzelf toch al enige concurrentie heb te vrezen in deze tijden, is het van Hugo Claus. Maar ja, die is al tien jaar dood, en alles goed en wel beschouwd zijn z’n postuum heruitgegeven prutswerkjes bij nader inzien toch ook niet meteen hoogvliegers. Ik vermag iedereen er zodoende van weten te overtuigen dat ‘Feest bij de familie Van de Velde’ in dit lopende kalenderjaar de enige roman van betekenis is, en er zijn inmiddels al lezers op de sociale media verschenen die melden dat ze de roman reeds drie keer kort na elkaar geconsumeerd hebben, zo fantastisch vinden ze dat boek. In alle deemoed wil ik hen, en m’n andere tienduizenden fans, met dank overladen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234