null Beeld

Koppensneller Herman Brusselmans: 'Kunstenaars in de knoei'

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Herman Brusselmans

'Iedere keer staan ze op een podium alsof ze veel meer zijn dan een dertienderangsensemble van bijzonder matige muzikanten'

‘Dat hele Rock Werchter is zichzelf al decennialang aan het overleven. Vroeger ja, toen het een dubbelfestival was met Torhout, en toen er artiesten op het gammele podium stonden als De Kreuners, Arno, Noordkaap, Twee Belgen, Nacht und Nebel, Gorki, The Scabs, Junkie XL, Jan De Wilde, het groot orkest van Waarschoot, Julien and his Peperkooks, de Freddy Sunder Big Band en uit Nederland Nico Haak en de Paniekzaaiers, toen was het godverdomme nog plezierig en kon je genieten van de muziek terwijl je een pintje dronk dat 6 frank kostte, en bij de ingang werd je niet gefouilleerd tot aan de bruine streep in je onderbroek, en Herman Schueremans was ook maar een boerenzoon die van toeten noch blazen wist. Ik herinner me dat ik bij een fantastisch concert van De Kreuners in Torhout een meisje leerde kennen, Sylvia uit Kortenberg, en het Torhoutse festivalterrein was indertijd omzoomd met simpele, alledaagse struiken, en ik trok me met Sylvia terug achter één ervan, en ik zei tegen haar: ‘O, wat ben jij een mooi meisje, maar mag ik eerst eens achter deze struik schijten?’ Wc’s waren er nog niet op festivals, en pissen en kakken moest je maar doen waar je er goesting in had, en ik scheet dus achter die struik, veegde m’n gat af met het zomermutsje van Sylvia, en terwijl Walter Grootaers z’n bek openzette om te zingen over couscous, naaide ik Sylvia voorwaarts in de poes, en naderhand schudden we elkaar vriendelijk de hand, en gingen we weer het terrein op, zonder dat we gsm-nummers, whatsappcodes of Facebookwachtwoorden hadden uitgewisseld. Dat waren tijden. Later werd het allemaal een arrogante bedoening, een veel te duur gedoe van twee keer niks, en een aaneenrijging van altijd maar dezelfde kutgroepen. Dit jaar is het ook weer prijs. Voor de vierhonderdste keer zullen van de partij zijn: Arcade Fire, Blink-182, Foo Fighters, dat slag van overjaarse flurken die sinds de Guldensporenslag hun zelfde drie hits erdoor rammen, hun anderhalf miljoen euro incasseren, en de dag erna in een ander land opnieuw het idem dito kunstje opvoeren, voor een volgevreten publiek dat in Werchter bestaat uit studenten sociologie, scoutsleden die met z’n allen een T-shirt van Bazart dragen, en nostalgische vetzakken met hun lelijke wijven die samen met hun zoontje of dochtertje het festival bezoeken, want ze zijn heel hip gebleven, beschouwen hun kinderen als hun beste vrienden en staan in één van de duizend alternatieve tenten te headbangen op de elektronica van een afgrijselijk synthesizerduo uit Cornwall, dat een reeks van 26 interviews met de internationale pers achter de rug heeft, waarin de twee sufbubbels niks van enige waarde vertellen, maar ermee opscheppen dat ze beïnvloed zijn door Devo, Air, Daft Punk en een paar Duitse groepen uit de jaren 70 die revolutionair waren in het gebruik van de eerste computers. Ach, rot toch op met dat Werchter. Krijgen we nu ook weer ’ns Kings Of Leon. Als er één groep zodanig op de zenuwen werkt dat je acne uitbarst, je anus ineenkrimpt en het vel van je ellebogen rauw gaat aanvoelen, dan is het wel dat verschrikkelijke Kings Of Leon. Als ik per ongeluk ergens in een lift of op radio Nostalgie of desnoods in de kantine van Hoger Op Kalken de song ‘Sex on Fire’ hoor, dan spurt ik op topsnelheid het pand uit en ga ik in de dichtstbijzijnde gracht kotsen. En iedere keer weer moet je het verhaal horen dat ze hun naam gehaald hebben bij hun oom Leon, die hen met een stuk in z’n kloten koningen noemde, en iedere keer staan ze op een podium alsof ze veel meer zijn dan een dertienderangsensemble van bijzonder matige muzikanten, en iedere keer slikt het publiek dat en staan 60.000 idioten naar die rottige Kings Of Leon te staren met glanzende ogen, stinkende oksels, en een plastic beker lauwe pils van 13 euro in hun poten. Nog liever dan Rock Werchter te bezoeken zou ik m’n pik in een emmer boorzuur hangen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234