Koppensneller Herman Brusselmans: 'Minder geboortes in Vlaanderen'

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

'Kinderen zijn altijd al onuitstaanbaar geweest'

Min 2 procent? Dat valt me nog knap tegen. Ik had gehoopt op min 20 procent. Kinderen op de wereld zetten is niet meer van deze tijd. Het is onmodieus, het is ridicuul, het is nergens voor nodig. Die pasgeborenen, van zichzelf al stuitende eikels en trutten, kunnen op deze aarde niks komen zoeken. Op hun 5de zullen ze een burn-out hebben, op hun 7de een vingerhernia door hun telefoongebruik, op hun 10de gaat hun vaste vriendje of vriendinnetje ervandoor met een door de wet goedgekeurde pedofiel, op hun 15de hebben ze een volgende burn-out, op hun 19de worden ze definitief impotent of frigide, en op hun 24ste hebben ze het gehad, en plegen ze zelfmoord door hun persoonlijke robot een kogel door hun hart te laten schieten.

Kinderen het levenslicht inschoppen is altijd al een heikele kwestie geweest, in de toekomst wordt het simpelweg een heel slecht idee. Hoe dan ook zijn ze altijd al onuitstaanbaar geweest. Ze zijn ontevreden, ze zijn egoïstisch, ze zijn driekwartpsychopaten, ze hebben ADHD tot hun bestaansdoel uitgeroepen, ze jengelen, ze huilen, ze slaan en schoppen om zich heen, ze ontlasten zich in het openbaar, ze haten hun ouders en hun broers en zussen, ze voelen al voor hun eerste communie dat ze eigenlijk een meisje in een jongenslijf zijn of omgekeerd, ze raken aan de drugs, ze gebruiken seks met iemand anders alleen als een in hun ogen minderwaardig alternatief voor masturberen, ze zijn racistisch, en ze stinken uit hun bek naar een oude vloermat die heeft liggen marineren in een plas hondenzeik. Ja, ze zijn racistisch. Ik hoorde gisteren nog een kleine van een jaar of 7 tegen z’n oververmoeide moeder snauwen: ‘Kom, we lopen een straat om, ginder komt een neger in onze richting.’

Die zwarte man was dan ook nog gehandicapt, en de kleine riep: ‘Zoek werk in Afrika, mankepoot!’ Daarna vroeg hij aan z’n moeder: ‘Zou je met hem willen neuken, hoer?’ De vrouw kon haar tranen niet binnenhouden, en in plaats van haar zoon een rammeling te geven, leunde ze tegen een muur en snikte ze heel luid – helemaal leeg was ze, helemaal naar de kloten, helemaal op weg naar de waanzin. Ikzelf heb natuurlijk nooit kinderen gewild, en omdat ik geen debiel ben heb ik altijd voor een vrouw als partner gekozen die ook geen kinderen wilde. M’n eerste vrouw Gloria zei weleens voor de gein: ‘Zal ik eventjes zwanger van je worden?’, maar omdat ik wist dat ze een grapjas was begon ik, in plaats van te panikeren, te lachen, waarna ze met me meelachte, en ik bedankte haar voor de zoveelste keer dat ze met graagte de pil slikte.

M’n tweede vrouw Phoebe zei een uur nadat we elkaar in 1991 op de Christmas Show in de Brielpoort in Deinze ontmoet hadden: ‘Het is hier liefde op het eerste gezicht, en deel met mij de rest van je leven, zij het natuurlijk kinderloos.’ ‘Uiteraard,’ zei ik. We konden ons gerust voorstellen dat een kind van ons beiden niet van de minsten zou zijn, met mogelijk haar schoonheid en mijn verstand, haar uitstraling en mijn strakke geest, haar energie en mijn zenboeddhistische rust, maar zelfs dat kon ons er niet van overtuigen om één of andere hummel tot de onze te maken, want God weet wierp die zich later op tot de tweede Hitler, of nog erger, de tweede Mozart. Na m’n scheiding van Phoebe leerde ik het jonge meisje Manon kennen, en toen ik haar vroeg of ze kinderen van me wilde, zei ze: ‘Ik zou nog geen kind willen van de paus, de koning van Spanje, of Kürt Rogiers.’ Dan weet je het wel al, en ik was er met blijdschap van overtuigd dat Manon nooit met een dikke, lamlendige buik zou rondlopen, alleszins niet door toedoen van mij.

Met Manon bleef het niet duren, waarna ik een periode kende van het ene meisje het bed uit en het andere erin, zodat de condooms die ik goed gevuld door de wc spoelde van lieverlede niet meer te tellen waren. Toen ontmoette ik de fantastische Dolly, m’n nieuwe grote liefde: 24 jaar, bloedmooi en een beest in bed. Tjonge, we forniceerden als konijnen die door de seksgoden waren uitverkoren. Tijdens al de uren en uren en uren en uren en uren van seksueel verkeer hebben we er geen halve, geen kwart, geen tiende seconde aan gedacht om een kind te creëren. Liever voor eeuwig met z’n tweeën, dan samen met een kleine aap die over vijf jaar een zelf uitgelokte kutburn-out heeft.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234