null Beeld

Koppensneller Herman Brusselmans: 'Moeder laat zoontje plassen in beker in restaurant'

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

undefined

null Beeld

'Soms vraagt een mens zich af: 'En als het wel was gebeurd, wat dan?'

Ik ben het beu dat je als individu niet meer kan doen wat je wil. Waar is de totale anarchie gebleven? Al had die moeder haar zoontje in haar bakkes laten plassen, wat dan nog? Alle regels, wetten en morele codes veroordelen ons tot een vorm van slaafsheid die ervoor zorgt dat niemand nog vrij is, mag denken en uitvoeren wat hij wil en van het zinloze verblijf op aarde een zelfgekozen hemel of hel mag maken.

Ik weet waarover ik spreek. Verleden week zat ik in de Lembeekse bossen achter een struik te schijten, en lap, daar had je ’m, de wijkagent. ‘Wat zit jij hier te doen?’ vroeg hij pissig. ‘Ik zit hier Barack Obama te imiteren, want die schijt ook altijd in de bossen van Lembeke,’ zei ik. ‘Zozo,’ zei hij, ‘meneer wil nog grappig zijn ook. 60 euro boete, en de stront moet je zelf opruimen.’ ‘Als ik eerst m’n kont mag afvegen met je stomme smoel,’ zei ik. ‘Smaad!’ riep hij. ‘50 euro boete erbij!’ Toen had ik het wel gehad met die pipo. Ik reinigde de reet grondig met enige dorre bladeren, trok m’n broek op en gaf de wijkagent een onverhoedse kopstoot die hem achterover deed stuiken. Daarna gaf ik hem een aantal trappen in z’n nieren. Die zou voorlopig het bloed zeiken als dagelijkse bezigheid krijgen. Ik nam m’n stront en wreef die open in de smoel van de sukkel.

Vervolgens ging ik m’n handen wassen in een kabbelend beekje. Een wandelaar liep voorbij. Ik nam m’n winchester en schoot z’n rotkop tot rondspattende smurrie. Ik ging naar het lijk, haalde de portefeuille uit de achterzak en keek wie ik had omgelegd. Hij bleek Jan-Pieter Droevens te heten, woonde in Ursel, had een rijbewijs en twee foto’s, één van een debiel wijf en één van twee achterlijke kinderen. Er zat ook een gevouwen blaadje in waarop in een handschrift om op te schieten stond geschreven: ‘Papa, wij houden van jou. Maarten en Lisa.’ Dat zouden die kinderen dan wel wezen. Nou, die moesten verder zonder hun geliefde papa. Dat was maar goed ook. Wat schiet je met een papa op? Vaders zijn alleen maar uit op incest, het slaan van hun wijf, het naar de hoeren gaan en het veel te weinig verdienen in een baan die niks voorstelt. Mochten 80 procent van alle papa’s ter wereld uitgeroeid worden, er zou veel minder oorlog en ellende zijn. Om over de mama’s te zwijgen. Met hun uitgezakte kut, hun verlepte tieten, hun lege brein en hun gebrek aan kennis over alles en nog wat, bijvoorbeeld atoomenergie, het verborgen leven van eencelligen en het oeuvre van Lize Spit.

Mama’s stinken, ze hebben een slechte adem, ze ruiken naar bedorven asperges en ze houden weleens van hun kinderen, terwijl die het helemaal niet verdienen om graag gezien te worden. Kinderen weten van toeten noch blazen, beseffen niet eens dat er een Derde Wereldoorlog op komst is, en vraag hun niet naar het verschil tussen de stilistiek in het werk van Stijn Streuvels en die in het werk van Jeroen Olyslaegers, ze zouden nog liever doodvallen dan zich in dat genre van stilistiek te verdiepen. Nu en dan kom je echter weleens een leuke mama tegen, en nadat je haar achterwaarts in de poes hebt genaaid, pleur je haar in de Leie – ze zal het meteen minder leuk vinden. Tenzij ze graag zwemt natuurlijk, zich in schoolslag naar de oever begeeft, weer op het vasteland kruipt, op een willekeurige bus stapt, later op een willekeurige trein, later op een willekeurig vliegtuig en een nieuw leven opbouwt in een willekeurig land. Waarom niet Peru, waar ze aan de kost kan komen door Peruvianen te pijpen.

Maar goed, nadat ik de wijkagent en de wandelaar had uitgeschakeld, verliet ik de bossen van Lembeke, stapte aan de rand daarvan op m’n geparkeerde motorfiets en reed naar een restaurant, waar ik om een drinkbeker vroeg en die volpiste. Daar kwam een storm van kritiek op. Ik goot de beker leeg over het kapsel van een Micha Marah-achtige vrouw en riep tegen alle aanwezigen: ‘De chaos zal zegevieren!’ Waarna ik op m’n motor naar Gent reed, daar aan het circulatieplan m’n kloten veegde en met 130 per uur door de Veldstraat raasde. Oké, dit alles is verzonnen en in het geheel niet gebeurd, en soms vraagt een mens zich af: ‘En als het wél was gebeurd, wat dan?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234