Koppensneller Herman Brusselmans: 'Surplace met toeters van schrijvende wervelwind'

Tom Lanoye is mijn beste vriend. We hebben samen literaire lezingen gegeven en in vele betogingen gelopen

Tom Lanoye is 60 jaar oud geworden. Dat is, heel terecht, gevierd met allerlei manifestaties. Er was een optocht met een fanfare, er was een karaokeavond en er waren optredens van Tom zelf in de bossen van Lembeke, op de grote markt van Sint-Niklaas en achter het frietkot van Waarschoot. Er was op Linkeroever een gratis bedeling van Toms boeken, waarop vijftienduizend mensen zijn afgekomen. Die kregen in hun boek allemaal de befaamde handtekening van Tom, met een leuk tekstje erbij, bijvoorbeeld: ‘Dit boek is voor Rik, jij ‘Sprakeloos’ en ik je pik.’

Het spreekt vanzelf dat ik bij al die gelegenheden aanwezig was, want Tom is mijn beste vriend. Op de karaokeavond heb ik speciaal voor hem gezongen: ‘Ik hou van u’ van Noordkaap, ‘Love Me Tender’ van Elvis Presley en ‘Je veux de l’amour’ van Raymond. Dat alles om Tom ervan te overtuigen dat ik hem heel graag zie, en dat onze vriendschap voor eeuwig is.

Ik heb samen met Tom vele avonturen beleefd. Zo hebben we als duo het evergreen-toneelstuk ‘De Canadese muur’ geschreven, dat overigens vorige week nog is opgevoerd in buurttheater De Bevroren Woestijn in Lovendegem. De voorstelling diende helaas halfweg afgebroken te worden omdat de hoofdacteur, die de voetballer speelde, overgaf in het decolleté van de hoofdactrice, die de kapster vertolkte, en geloof mij, een dergelijke scène hebben Tom en ik nooit in het stuk geschreven.

Tom en ik hebben samen literaire lezingen gegeven, we zijn samen met onze partners naar Aqualibi geweest en we hebben samen in betogingen gelopen tegen racisme, seksisme en de onderdrukking van de walabieten. We hebben samen boekpresentaties bezocht van andere auteurs zoals Christophe Van Gerrewey, Saskia de Coster en Marnix Peeters, en telkens hing het schaars opgedaagde publiek eerder aan onze lippen dan aan die van Christophe, Saskia of Marnix. Meestal was bij zulke presentaties ook Griet Op de Beeck aanwezig, maar dat was omdat die telkens wilde zijn waar ik was, want ik weet niet of het enigszins bekend is, maar Griet Op de Beeck heeft een tijdlang enorm achter me aan gezeten. Haar verliefdheid op mij was zo schrijnend dat ik op een keer tegen haar zei: ‘Het spijt me, Griet, maar het kan nooit wat worden tussen ons omdat ik je memmen veel te groot vind. Ik ben eerder een fan van kleine, fijne tietjes zoals die van m’n vaste verloofde Lena.’

Maar goed, laat ik het over Tom Lanoye hebben. Die is pas 60 geworden, en Griet Op de Beeck wordt pas over drie jaar 60. Wat ik mij altijd zal herinneren, is de reis van Tom en mij naar Wenen, waar z’n bejubelde Shakespeare-marathon ‘Ten oorlog’ op de planken werd gebracht in het prachtige concertgebouw aldaar. Er waren meer dan 2.500 toeschouwers, en de respons was geweldig: nagenoeg iedereen vond het de beste voorstelling die men ooit in Oostenrijk had mogen meemaken. Tom werd op de schouders geslagen, geknuffeld, gekust en met bloemen overladen, en ik was heel gelukkig voor hem dat het zo’n doorslaand succes was geworden.

Daarna doken we het nachtleven in, en op een bepaald moment kwamen we aan in bar Das Schnuckel in de Wolfgang-Amadeusstrasse, een gerenommeerd etablissement waar je 19 euro betaalt voor een pils of een frisdrank, maar Tom had die avond 24.000 euro verdiend, dus hij zou niet armer worden van de traktaties. We zaten wat te praten aan een tafeltje, en iets verder zaten twee prachtige meisjes naar ons te kijken. Vooral het ene meisje, een rosse met een brilletje, hield met name Tom in het oog. Aanvankelijk had hij daar – vanzelfsprekend, zou je kunnen zeggen – geen aandacht voor, doch ik zei tegen hem: ‘Tom, zou je niet voor één avond dat homogedoe opzij kunnen zetten, en eens een meisje pleizieren middels vingeren, beffen en eventueel achterwaarts in de poes naaien?’

Ik zag Tom twijfelen, maar hij had al een biertje of drie binnen. Hij was hierdoor behoorlijk beschonken en lalde: ‘Vooruit dan maar, Herman.’ Hij liep naar het rosse meisje en even later verdwenen ze naar de toiletten. Anderhalve minuut duurde het voor Tom terug was, en hij zei: ‘Het spijt me, Herman, maar toen ik aan haar flamoes voelde, moest ik overgeven in haar decolleté.’ Ik vergaf het m’n goeie gabber, en net zoals op zovele plaatsen had ik die keer in Wenen een schitterende tijd met m’n allerbeste vriend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234