Koppensneller Herman Brusselmans: 'The Therapist'

Als je zo beroemd en aantrekkelijk bent als ik, dan stook je een vuurtje bij allerlei soorten mensen

The Therapist’ is in de Verenigde Staten een befaamd en veelbekeken programma, waarin mensen met een zekere renommee in gesprek gaan met een therapeut die in z’n vakgebied z’n strepen verdiend heeft. Zoals altijd gebeurt met een programma dat in een bepaald land enig succes heeft, wordt het uitgevoerd naar andere landen. Je kon er dus gif op innemen dat een Vlaamse of Nederlandse zender de formule zou overnemen. Het werd Viceland, alles goed en wel beschouwd een zender die tot de beste van Europa gerekend mag worden en prachtige programma’s uitzendt, onder meer over leuke dieren, een koppel aboriginals dat in Zaandam met vrucht een frituur heeft geopend, en het portret van een dichteres die haar gedichten schrijft op marmeren platen met het bloed van haar maandstonden. En dan nu ‘The Therapist’.

Men vroeg aan drie Vlamingen om eraan deel te nemen. Evi Hansen zei ‘ja’ omdat die nogal gemakkelijk ja zegt, in die zin dat ik eens aan haar vroeg ‘Mag ik even plitsepletse doen met je tieters?’ en toen zei ze, merkwaardig genoeg, ‘nee’. Astrid Coppens, in betere tijden Astrid Bryan genoemd, zei ook ‘ja’, want omdat haar ex-man John Bryan er met al het geld vandoor is, moet ze uiteraard op eigen kracht een centje verdienen. Ikzelf zei eveneens ‘ja’, want ik was toch al van plan om naar een therapeut te gaan. Plus, een reisje naar Amsterdam, dat onderneem ik graag, mede omdat m’n vriendin Lena, een pure Amsterdamse, dan meereist, en terwijl ik aan het werk ben, bezoekt zij enige familieleden en vrienden.

Oké, dus wij naar Amsterdam, Lena en ik op de achterbank van de Lexus van Robbie, die al veertien jaar m’n vaste chauffeur is. Met die gozer heb ik al vele avonturen beleefd, en ik werk momenteel aan het non-fictieboek ‘Mijn avonturen met Robbie’, dat volgend jaar zal verschijnen. We kwamen aan bij de studio van Viceland. Daar werden we prima opgevangen met koffie, thee, frisdrank, kaasblokjes, kerstomaten, Arnhemse zoetekoek, een kroket uit de muur en een portie kwakballen in groene arduinsaus. We aten onze buikjes rond. Toen vertrok Lena, nadat we ten afscheid een minuutje of twee hadden getongzoend en ik, uit het zicht van de omstaanders, m’n hand in haar onderbroek had gestoken om, zoals ik al twee jaar gewoon ben, haar clitoris een paar erotische kneepjes te geven. Zij zou even langsgaan bij haar vader Michael, haar vriendinnen Robin en Chava en kleine Rosa, en grootmoeder Ans, die in de oorlog nog een paar Duitsers heeft omgelegd met haar blaaspijp, die je kunt bewonderen in het blaaspijpenmuseum in Amsterdam-Noord.

Ik begon aan de opname. De setting was eenvoudig: een nagebouwde huiskamer waarin twee stoelen tegenover elkaar stonden, en in de ene stoel zat ik, en in de andere stoel de in Nederland erg beroemde therapeut Glenn Helberg, die vorig jaar in Zomergasten nog ophef maakte door te zeggen dat hij homoseksueel is, en zo’n ophef was toch helemaal niet nodig, ten eerste omdat homoseksualiteit heel normaal is en bijvoorbeeld ook voorkomt in de dierenwereld, als pakweg twee struisvogels aan elkaars pikkie likken, en ten tweede, dat Glenn Helberg homoseksueel is, dat hoefde hij niet per se in Zomergasten op tafel te gooien, want je kunt het zien vanop een kilometer, te danken aan z’n kledij, z’n zwaaiende handjes, en de blikken die hij me toewierp en die verraadden: Herman baby, wat ben jij een lekkere brok. Nou ja, als je zo beroemd en aantrekkelijk bent als ik, dan stook je een vuurtje bij allerlei soorten mensen, zowel heterovrouwen als homo’s, zowel allochtonen als autochtonen, zowel zwart als wit, zowel dik als dun, zowel Danira Boukhriss Terkessidis als Bo Van Spilbeeck.

Toen begon de therapie. Glenn Helberg stelde mij allerlei vragen, die tot doel hadden dat ik de binnenkant van m’n ziel zou openbaren, en dat deed ik dan ook, met zoveel flegma, welsprekendheid, en valabele argumentatie dat Glenn erbij begon te zweten, helemaal in de war raakte, een enorme scheet liet vliegen, en na het gesprek tegen me zei: ‘Meneer Brusselmans, u bent een uitzonderlijk mens,’ en ik zei: ‘Glenn, je bent niet de eerste die dat tegen me zegt en allicht niet de laatste.’

Lena was er weer, en met Robbie aan het stuur keerden we tevreden terug naar Gent, en opnieuw hadden we een spannende dag achter de rug.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234