Koppensneller Herman Brusselmans: 'Vlaamse film krijgt klappen'

Een waarlijk afgrijselijke verfilming van een ook al verschrikkelijke roman

'Een waarlijk afgrijselijke verfilming van een ook al verschrikkelijke roman'

In 2017 is er praktisch geen hond of een halve paardenkop in een bioscoop naar een Vlaamse film gaan kijken. Alleen ‘Het tweede gelaat’ heeft enigszins gescoord, de waarlijk afgrijselijke verfilming van de ook al verschrikkelijke roman ‘Double Face’ van Jef Geeraerts. De regisseur was uiteraard Jan Verheyen, de brokkenpiloot van alles wat goeie cinema is en de hoofdvogel in de abominabele transmissie van kutscenario’s naar het vermaledijde witte doek.

Jan Verheyen maakte ook een ‘F.C. De Kampioenen’-film, en hij deed dat op zo’n manier dat je hoopte dat zowel Pascalleke als Xavier Waterslaeghers als Markske als Carmen als Neroke Verheyens adaptatie niet overleefden en voor eeuwig wegrotten op de bodem van de gierput.

Ook niet al te slecht aan de kassa werd gepresteerd door ‘Le fidèle’, het vehikel van Michael R. Roskam, de overschatting in persoon, om de over een renstal kreupele paarden getilde Matthias Schoenaerts weer ’ns een jobje te bezorgen. De flutprent haalde 133.000 toeschouwers binnen, wat schril afsteekt tegen de 470.000 kijkers voor Roskams vorige ramp, ‘Rundskop’, de uiterst saaie bedoening waarin Schoenaerts mocht bewijzen dat hij qua acteren zoveel deugt als Koen De Bouw met een pispot over z’n dwaze kop.

Waar handelt ‘Le fidèle’ over? Nou, een gangster, met de angstaanjagende naam Gigi, wordt verliefd op een griet die aan autoracen doet, vertolkt door Adèle Exarchopoulos. Al vind ik dat wel een leuk mokkeltje, toch zou ik zin hebben om haar een rechtse hoek tegen haar bakkes te geven, alleen om haar achternaam, want wie zich Exarchopoulos laat noemen, die verdient niets anders dan hoon, smaad en een aframmeling. Hoe de film afloopt, heb ik niet gezien, ik zat op de achterste rij m’n vriendin Lena te vingeren, en dan heb je wel wat anders aan je hoofd dan het hulpeloze naar de kloten helpen van een film door Matthias Schoenaerts, die net zoveel mimische talenten heeft als Koen De Bouw met een paraplubak over z’n strontkop.

Voor de rest was het, gerekend in verkochte tickets, huilen met de pet op. ‘Sprakeloos’, als roman een meesterwerk van Tom Lanoye, werd door regisseuse Hilde Van Mieghem zodanig door de mangel gehaald dat van het boek alleen keutels in de modder overbleven, en de hoofdrollen – die Tom Lanoye zelve en z’n moeder Josée dienden uit te beelden, en gespeeld werden door Viviane De Muynck en Stany Crets – waren zo gênant, dat ik verschillende keren uit pure plaatsvervangende schaamte het hoofd heb afgewend. Ik heb Josée persoonlijk heel goed gekend, en zij was een frêle madammetje, terwijl Viviane De Muynck een vetzak is die, als ze met haar dikke kont op een stoomschip zou gaan zitten, die hele boot de dieperik in helpt. Daarnaast weten we als vanouds dat Stany Crets een zeer slechte acteur is, met wie vergeleken Koen De Bouw met een kartonnen doos over z’n vierkante kop een tweede Robert De Niro genoemd kan worden. Hilde Van Mieghem zou zich, in plaats van met het maken van films, beter fulltime bezighouden met het compleet hysterisch rondtoeteren op de tv dat Bart De Pauw en alle andere mannen vieze klootzakken zijn, en dat zij alle actrices en andere vrouwen kent die door om het even welke man bij hun natte preut gegrepen zijn.

Ook een matige score behaalde ‘Cargo’, geregisseerd door één of andere minkukel, en hoewel dat onnozele filmpje in alle Vlaamse kranten vijf sterren kreeg, is het niet meer dan een kwartslachtige poging om de Noordzee in de bloemetjes te zetten, waarbij wordt gesuggereerd dat er veel vis in dat woelige water zit, maar dat het voor vissers nog een heel karwei is om die gladde smeerlappen van vissen zonder veel moeite aan wal te krijgen.

En dan zijn er de commercieel absolute rampen zoals ‘Home’, ‘Le passé devant nous’, ‘Zagros’, en ‘Blue Silence’. Vooral voor die laatste film is dat ietwat jammer, want die vertelt het schitterende verhaal van een manke dwarsfluitspeler die achter een struik zit te schijten, en daar in z’n gistende testikels gebeten wordt door een leguaan from outer space. Schitterende film, maar ja, er gingen maar 239 mensen naar kijken. Ja, de hele Vlaamse en aanverwante filmindustrieën liggen plat op hun gat, en de enige redding ervan bestaat erin dat er eindelijk ’ns weer wat boeken van mij verfilmd worden, waarbij ik met luider stemme roep: ‘Nee, niet jij, Jan Verheyen!’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234