Koppensneller Herman Brusselmans: 'Vrouwen moeten geen broek aantrekken'

De meeste mannen staan al te sidderen en te beven als ze nog maar aangesproken worden door een vrouw

Inderdaad, vrouwen moeten niet per se een broek aantrekken. Het is veel beter dat ze een minijurk aantrekken. En daaronder een sexy onderbroek. Of geen onderbroek. Ik had het er laatst nog over met de befaamde Vlaamse feministe annex topauteur Heleen Debruyne. Omdat we aan het praten waren over de instigatie van de huidige economische modellen, was er eigenlijk geen aanleiding om ineens over onderbroeken te beginnen, maar toch deed Heleen dat. Ze zei ineens, midden in een zin van mij over de import van staalwol uit de Maghrebijnse landen: ‘Herman, ik zeg het maar even, maar ik draag zelden of nooit een onderbroek.’

In mezelf dacht ik: of jij wel of niet een onderbroek draagt, daar wil ik me in wezen niet mee bemoeien, maar desondanks vroeg ik: ‘Waarom is dat zo, Heleen?’ ‘Wel,’ zei ze, ‘het is een bewezen feit dat zonder onderbroek de vagina beter kan ademen, en wel op zo’n manier dat de schaamflappen op een positieve manier naar lucht happen, waardoor de preut een stuk bereikbaarder is voor de penis, en aldus de bevruchting van de vrouw door de man evident is. En zoals je weet, Herman, is dat het enige wat telt op de wereld: dat de mens zich voortplant middels conceptie, en het is de taak van de vrouw om de daarbijhorende seksuele omgang te initiëren, en al wat de man moet doen, is haar z’n zaad schenken, opdat zij het kind kan dragen, en het later kan opvoeden.’

‘Is het effectief zo dat een kind beter kan opgevoed worden door een vrouw dan door een man of dan door een man en een vrouw samen?’ vroeg ik. ‘Natuurlijk,’ zei Heleen, ‘dat kon je reeds lezen in de werken uit de klassieke oudheid, met name dankzij de figuren van Antigone, Medea, en Santa Polifinario, drie heel sterke karakters, die erop hamerden dat de man voor de inkomsten moet zorgen, bij voorkeur uithuizig, en dat binnen de warmte van de afgeschermde stulp de vrouw zich bezighoudt met haar alles overheersende rol als moederdier.

Maar à propos, los van dat alles wil ik eveneens opmerken dat er nog een andere reden is voor m’n opzij laten van de onderbroek: de gedachte dat ik er geen draag, zorgt voor geilheid bij mij, en zo bijvoorbeeld, Herman, ben ik op dit moment zo geil dat ik zelfs aan jou zou vragen om mij te bevredigen.’ ‘Heleen, ten eerste, we zitten op een volle trein,’ zei ik, ‘en ten tweede, ik heb een verloofde, en het is alleen met haar, op volle treinen of waar dan ook, dat ik naar wederzijdse bevrediging streef.’ Heleen begon te mokken en zei gedurende de rest van de treinreis geen woord meer tegen mij.

Maar goed, een andere feministe, de Britse classica Mary Beard, heeft een bijzonder boeiend boek geschreven over de culturele wortels van vrouwendiscriminatie, getiteld ‘Vrouwen en macht’, en het boeiende ervan is dat ze de bal een aantal keer volledig misslaat. Zo betoogt ze dat niet alleen vroeger, maar ook in de huidige tijden en in onze westerse maatschappij, vrouwen nog steeds gediscrimineerd worden, terwijl dat uiteraard totaal onwaar is. Persoonlijk ken ik heel veel vrouwen, en geen enkele van hen is ooit op welke manier ook gediscrimineerd of op een andere manier achtergesteld, in de wielen gereden, of als minderwaardig beschouwd.

Integendeel, het zijn uitgerekend de mannen die, in hun omgang met vrouwen, geen kloten te zeggen hebben, verondersteld worden om hun gore bek zoveel mogelijk dicht te klemmen, en hun radar compleet af te stemmen op wat hun vrouw, of andere vrouwen, zo meteen gaan vragen, eisen of bevelen. Dit heeft langzamerhand bij mannen gezorgd voor een grote angst voor vrouwen. De meeste mannen staan al te sidderen en te beven als ze nog maar aangesproken worden door een vrouw, zeker als dat een vrouw is in een minijurk, want alles wat de man doet of zegt in de nabijheid van deze vrouw, kan later tegen hem gebruikt worden in de rechtbank. Zo liep ik gisteren nog over straat, in de Lange Munt hier in Gent, en een ongeveer 23-jarig meisje kwam op me af, gekleed in een bijzonder kort rokje en een meer dan aanzienlijke decolleté, en toen ik merkte dat ik het was aan wie ze iets wilde vragen, liep ik als een gek weg, wég van deze bron van gevaar, wég van deze overheerser, wég van deze prachtige schoonheid, die er weleens in een oogwenk voor zou kunnen zorgen dat ik tenonder ga. Misschien, zo bedenk ik ineens, moeten vrouwen tóch maar een broek aantrekken. En een wollen vest. En een papieren zak over hun kop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234