Koppensneller Herman Brusselmans: 'We vliegen massaal naar de zon'

Belgen zijn luie klootzakken die van de ene vrije dag naar de andere leven

'Belgen zijn luie klootzakken die van de ene vrije dag naar de andere leven'

Kerstvakantie, krokusvakantie, paasvakantie, zomervakantie, herfstvakantie, snipperdagen, ziekteverlof, zwangerschapsverlof, recupdagen... er komt geen eind aan. Belgen zijn luie klootzakken die van de ene vrije dag naar de andere leven. Wie werkt er eigenlijk nog in dit kutland? Geen wonder dat grote bedrijven hier hun fabrieken sluiten en ze verkassen naar landen waar de mensen er niks mee inzitten om eelt op hun poten te kweken.

Geen wonder dat de werkloosheid nauwelijks daalt, want werkloosheid is waar de meeste Belgen naar streven, zolang hun uitkering hoog genoeg is en ze gluiperig kunnen bijklussen in het zwart en enige euro’s ontvangen voor het schilderen van de dakgoot van de buren. Euro’s die ze spenderen aan op café hangen, shoppen in de Primark, abonnementen op flutploegen als AA Gent, Club Brugge en Anderlecht, en natuurlijk aan naar de zon vliegen, want als het hier twee à drie dagen winters weer is – slechts vijf graden boven nul, enige regen en nu en dan een koele noordenwind – dan duikt hun vitaminepeil naar beneden, schijten ze in hun broek van de kou en worden ze depressief.

Die euvels kunnen opgelost worden door op een goedkoop vliegtuig te springen en vaart te maken richting landen als Spanje, Marokko, Mexico, Kaapverdië, de Dominicaanse Republiek en andere streken waar weliswaar de zon af en toe schijnt, maar waar je ten prooi valt aan malafide hoteleigenaars, slecht eten, diarree, overal om zich heen pissende Hollanders, en de zekerheid dat je van je vakantie zal terugkeren met een kater van jewelste, een nog grotere depressie dan tevoren, en een platte portemonnee.

Ik haat mensen die altijd maar willen reizen. Dat reizen is nergens voor nodig, en ergens anders is het op z’n minst even ellendig als tussen je eigen vier muren. Zelf blijf ik met overtuiging thuis, amuseer ik me in m’n eentje of met m’n lief en zou ik nog liever doodvallen dan in Mexico gekeelde hagedissen met groene arduinsaus te gaan zitten vreten, terwijl een zakkenroller ondertussen op z’n gemakje je horloge, je gsm en je broeksriem pikt.

Men wil met vakantie omdat men in de persoonlijke omgeving kapot gaat aan verveling, wanhoop, gebrek aan ambitie en een uiterst minieme zin om de bakens te verzetten. Is er iets leukers dan te werken voor de kost, vol plezier aan de arbeid te gaan en er niet eens aan te dénken om in je halfblote reet op een vervuild strand te liggen? Neem mij. Ik ben een schrijver, ik werk me kapot en daar prijs ik me gelukkig mee. Voor mij geen verblijf tussen Spaanse dierenbeulen, Marokkaanse tapijtenknopers of Kaapverdische schooiers. Ik zit aan m’n bureau en ga gestaag door met het produceren van de beste literatuur die Vlaanderen kent. À propos, tussendoor kan ik even vermelden dat andere Vlaamse schrijvers zich tot mij verhouden als een amoebe tot een olifant met een vrolijk hoedje op z’n kop. Trouwens, die andere Vlaamse schrijvers zijn slome luieriken die, nadat ze een halve pagina hebben geschreven, met door de minister van Cultuur in hun schoot geworpen subsidies, moeten gaan uitblazen in een resort in Zuid-Frankrijk, in een klooster in het Zwarte Woud, of zoals op een keer Saskia de Coster, in een boshut in de Canadese bergen, waar ze drie weken heeft zitten nadenken over de volgende paragraaf van haar op stapel staande roman, en terugkwam in een psychotische toestand die haar verhinderde om de komende zes maanden al was het maar een half woord aan die roman toe te voegen. En ondertussen zit ik fluitend en dansend drie romans af te werken, een column of tweehonderd in elkaar te flansen, en slechts even te pauzeren om een sigaretje te paffen, een kwartiertje naar ‘Temptation Island’ te kijken, of m’n lief te vingeren tot haar clitoris zeven kleuren heeft.

Weet je wat het is? De wereld is om zeep. De westerse democratisch-kapitalistische wereld is week geworden, slap, zwak, bloedeloos, zo goed als dood. Kijk er dus niet van op als deze wereld binnen de twintig jaar overgenomen wordt door andere werelden, en ik zweer je, als het zover is zal het gedaan zijn met zon, strand, vakantie en lamzakkerij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234