null Beeld

Krassen op de kroon: José-Alain Fralon en Thomas Valclaren over 100 jaar royalty

'Charles en Diana waren niet voor elkaar gemaakt. Au départ, on s'est trompé de marchandise. En in plaats van een minnaar te nemen, te zwijgen en te lachen op het juiste moment heeft Diana stennis gemaakt.'

Wat zou Queen Victoria, honderd jaar na haar dood, te vertellen hebben aan Queen Elizabeth, die nu al meer dan een halve eeuw de Engelse troon bezet? José-Alain Fralon en Thomas Valclaren hebben een antwoord op die vraag verzonnen aan het eind van hun pas verschenen boek 'Les rois ne meurent jamais' (Uitgeverij Fayard), een geestig en gedetailleerd verslag van honderd jaar royalty in Europa. De fictieve brief van Victoria aan Elizabeth is bepaald to the point: een beetje oorlog, schrijft de oudste Queen, is altijd goed voor het prestige van een koningshuis. En natuurlijk bekommeren lieden van koninklijken bloede zich ook om geld - uit plichtsbesef: als vorsten niet talen om goud, kastelen en landerijen, doen zij hun onderdanen niet dromen. Verder moet een koningin vooral zwijgen en wachten, en zijn wat ze is: een baken van zekerheid in een woelige oceaan. 'Lilybet, my dear child, vergelijk het met kinderen die elke avond voor het slapengaan van hun ouders hetzelfde verhaaltje willen horen.'

2 februari 1901. In hartje Londen kan je een speld horen vallen. 'Het gedempte klokkenspel van Big Ben slaat elf uur. Zwakke zonnestralen breken schuchter door het ochtendgrijs. De gaslantaarns in violet en grijs, afgebiesd met witte strik, verspreiden een bibberend en bleek schijnsel.' Fralon en Valclaren besparen de lezer geen enkel detail dat de begrafenis van koningin Victoria meer luister kan verschaffen. En het wás ook een mega-evenement. Op die koude winterochtend betuigden bijna alle groten der aarde hun medeleven met de diepgetroffen Britse koninklijke familie: keizer Wilhelm II, groothertog Michel, de broer van de tsaar, aartshertog Franz-Ferdinand en ook Leopold II, koning der Belgen en soeverein van de vrijstaat Congo.

'Les rois ne meurent jamais' (er is geen Nederlandse vertaling) begint dus met een begrafenis die nieuwe tijden aankondigt. Zullen de monarchen, die begin twintigste eeuw al veel macht verloren hebben, overleven in een wereld die steeds democratischer wordt? Kennelijk wel, want honderd jaar later zijn de grote Europese vorstenhuizen er nog altijd. 'De tijden zijn veranderd, maar de royals zijn gebleven,' zegt Fralon, ex-adjunct-hoofdredacteur van Le Monde. 'Net daarom fascineren ze ons.'

Fralon is niet aan zijn proefstuk. Vijf jaar geleden leverde hij 'L'homme qui ne voulait pas être roi' (Fayard) af, wellicht het beste boek dat ooit over wijlen koning Boudewijn is geschreven. Voor deze onderneming was zijn medestander Thomas Valclaren - het pseudoniem van een voormalig hofdignitaris die strikt anoniem wenst te blijven.

Lees het interview met José-Alain Fralon in Humo 3456

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234