null Beeld

Kubo en het magische harnas

Zo mooi als een lampion in de nacht.

undefined

‘Open uw ogen en zet u schrap,’ horen we een jongen offscreen zeggen tijdens de overdonderende openingsscène van ‘Kubo en het magische harnas’, waarin we een moeder en haar kind in een losgeslagen bootje op huizenhoge stormgolven zien rondzwalken. Wijze woorden die we hier alleen maar kunnen herhalen: open uw ogen, haal diep adem, en zet u schrap voor deze wonderbaarlijke animatiefilm die u doorheen bronzen poortdeuren zal meevoeren naar een fantastisch universum vol papieren draken, sprekende apen, sinistere tantes en samoeraikrijgers zonder meester.

Zoals in alle goede epische verhalen (van de ‘Odyssee’ tot ‘Lord of the Rings’) waagt het hoofdpersonage zich aan een avontuurlijke queeste. Kubo, een met een ooglap ronddravende jongen die de dorpelingen graag vermeit met zijn snaarinstrument en zijn vliegende papieren draken, dient de strijd aan te gaan met zijn eigen grootvader, een boosaardige man die jaren geleden Kubo’s linkeroog heeft gestolen en nu uit is op het andere. Kubo weet dat er slechts één manier is om het gevecht te winnen: het magische harnas vinden dat ooit toebehoorde aan zijn gestorven vader, een befaamde samoerairidder. Tijdens de lange reis, die hem onder meer tot in het binnenste van het karkas van een walvis voert, krijgt Kubo het gezelschap van enkele vreemde figuren: een tot leven gekomen houten aap, een papieren krijger (aan alle origamiliefhebbers: let op, want een droom kan ervoor zorgen dat uw vouwpapier tot leven komt) en een tot eeuwig ronddolen gedoemde gigantische tor: de eigenaardigste bende sinds het Reisgenootschap van de Ring Rivendel verliet. En zoals alle goede animatiefilms (zie: ‘Bambi’) schuwt ‘Kubo en het magische harnas’ ook de duisternis niet. De droefheid om het verlies van een geliefde persoon drukt soms zwaar op Kubo, oude vrienden zwerven als droomfiguren van hem weg, op elk moment kan er iets vreselijks uit het niets opdoemen, en van sommige figuren (de tantes!) gaat een dreiging uit die – waarschuwing! – misschien wel wat zwaar kan wegen op de hummels onder u.

Over de personages gesproken: Tim Burton verklaarde vorige week in Humo dat het niet volstaat om je plot vol te proppen met fantastische wezens of figuren, maar dat een fantasyfilm daarnaast ook een stevige fundering nodig heeft. Die hééft ‘Kubo’: de wortels van het verhaal reiken tot in het oeroude rijk van de Japanse mythen en sagen, en zelfs nog dieper, tot in de donkerste kratermeren van het onderbewustzijn, waar onze verborgen angsten zich schuilhouden. De verbluffende stop-motionanimatie mag dan tot stand zijn gekomen in de Amerikaanse Laika-studio (waar ook ‘Coraline’, ‘ParaNorman’ en ‘The Boxtrolls’ ontstonden), wij vonden in ‘Kubo en het magische harnas’ een betovering terug, een soort poëtisch gevoel dat we tot nu toe alleen maar hebben aangetroffen in de werken van de grote Hayao Miyazaki (‘Spirited Away’). ‘Kubo en het magische harnas’ is zo imposant als een gouden reiger, zo krachtig als een herinnering, en zo ontroerend als een vallende traan die de snaar van een luit beroert.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234