Kurt Van Eeghem is nog lang niet uitgeteld: 'Stoppen met werken is voor mij doodgaan'

Een paar dagen na de première van het uit de vorige eeuw opgestane lachsucces ‘De drie wijzen’ zegt Kurt Van Eeghem me in het Grand Café van De Singel in Antwerpen dat hij niet naar het programma gekeken heeft, ook al heeft hij het tien seizoenen lang, tussen 1989 en 1999, met veel gusto gepresenteerd. Maar die zondagavond nam het aanbod van Canvas hem avondvullend in beslag, zo te horen tot zijn grote voldoening.

In 1980 nam Kurt Van Eeghem in ‘Hitring’ – de allereerste winnaar van de Ha! van Humo – de gedaante van het typetje Raphaël Goossens aan, een gemaniëreerde camphaan in een grofstoffelijke wereld. Vandaag zet hij in ‘Iedereen beroemd’ ‘De scherpslijper’ neer, een typetje dat genetisch materiaal deelt met Raphaël Goossens en zich druk maakt over taalfouten die de gemiddelde Vlaming maar niet wil afleren omdat hij Vlààààààming is. Maar nog het meest is Kurt Van Eeghem een radioman die bij Klara het woord voert in zowel het zondagmiddagprogramma ‘Schone kunsten’ als in ‘Pompidou’, de navel van de beschaving ter hoogte van de Reyerslaan. Zijn radioteksten zijn onlangs gebundeld in ‘Schone kunsten’, een inventaris van zijn culturele smaak en daardoor wellicht ook een verholen zelfportret. Alles goed en wel, maar intussen hikt Kurt Van Eeghem tegen zijn pensionering aan: in september van dit jaar wordt hij 65.

HUMO Ik heb je op radio en televisie al twee keer horen zeggen dat je er niet aan denkt je werkende leven voor bekeken te houden.

Kurt Van Eeghem «Ik heb geen zin om te stoppen. Er is natuurlijk een wet die zegt dat je een bedrijf onherroepelijk moet verlaten als je 65 bent. Ik zou aanstormend talent ook niet in de weg willen zitten. Maar ik blijf hoe dan ook aan het werk, want stoppen met werken is voor mij doodgaan.»

Humo Je meent het.

Van Eeghem «Ik ben ervan overtuigd. Al weet ik maar al te goed dat heel veel mensen juist erg ongelukkig zijn op hun werk. Laatst kwam ik iemand van 52 tegen die bij ING werkt. Hij wou uit de grond van zijn hart dat hij al 55 was, want op die leeftijd krijgen personeelsleden van die financiële instelling een mooie uitstapregeling aangeboden. Maar ik heb, ten eerste, nog energie voor vijf, en ten tweede: eindelijk heb ik mijn vak onder de knie.»

HUMO Waar komt je vak nog het meest op neer?

Van Eeghem «Op interviewen. De afgelopen twintig jaar heb ik bijna de hele culturele wereld van Vlaanderen en Nederland geïnterviewd, en ik heb gemerkt dat ik dat steeds beter kon. Men zegt dat het goed is om op je hoogtepunt te stoppen, maar het lijkt me heel dom om verder niets meer met je talent aan te vangen.»

Humo Ben je ook bang voor statusverlies na je pensionering? Je zult niet langer Kurt-Van-Eeghem-van-Klara zijn. Er zullen steeds minder deuren voor je opengaan, omdat de culturele sector geen baat meer bij je zal hebben.

Van Eeghem «Dat zal geen probleem zijn. Het probleem is nog het meest dat ik buitengewoon veel plezier beleef aan mijn werk. En ’s avonds moet ik zo nu en dan, en het liefst zo vaak mogelijk, het gevoel hebben dat ik iets heb gemáákt. Iets waar ik trots op kan zijn, desnoods in mijn dooie eentje. Ik wil dus blijven schrijven, en ik wil ook weer iets maken voor het theater, want het publiek wil ik niet missen.»

Humo Ben je je bewust van je marktwaarde? Of anders: ben je nog op de markt?

Van Eeghem «Natuurlijk wel, en ik ben ontvankelijk voor allerlei professionele voorstellen. Al helemaal als er een behoorlijk bedrag tegenover staat.»

Humo Houdt ouderdom je bezig?

Van Eeghem «Onvermijdelijk. Ik ben nu al bijna twaalf jaar ouder dan mijn vader geworden is. Hij was 53 toen hij na een ziekbed van ruim vijf jaar doodging.»

Humo Hoe was het om op een bepaald moment vast te stellen dat je ouder was dan je vader ooit geworden is?

Van Eeghem «Een bevreemdende ervaring. Nu vind ik mijn vader veeleer een jonge man, terwijl ik hem nooit jong vond toen hij nog leefde. Hij was vaak afwezig: als baggeraar werkte hij meestal in het buitenland. Hij kreeg kanker, en dat zal wel een gevolg geweest zijn van de rotzooi waarmee hij moest werken. Ik kan dat niet bewijzen, maar ik ben er zeker van.

'Ik heb nooit last gehad van mijn geaardheid, maar nu voel ik dat de preutsheid weer komt opzetten, en ook de homofobie'

»Toen mijn vader ziek werd, moest hij z’n ziekte tot het bittere einde uitzieken: er was nog geen clementie, toen. En dat heeft me later woedend gemaakt. Ik heb mijn moeder, die veel van mijn vader hield, in het ziekenhuis horen zeggen: ‘Laat die man toch sterven.’ Letterlijk. Mijn vader was intussen aan het lijden en aan het ijlen, en van z’n 100 kilo bleef er amper de helft over. Hij was opgegeven, maar hij moest en zou een natuurlijke dood sterven: het uitdoofscenario dat God bevalt.»

Humo Wat heeft de afwezigheid van je vader voor jou betekend?

Van Eeghem «Ik ben er nu achter dat ik hem eigenlijk nooit heb gekend. Niet echt, niet diep. Ik heb met hem nooit de gesprekken gevoerd die vaders en zonen met elkaar móéten voeren, als mannen onder elkaar. Ik heb hem altijd als een strenge man gezien, een paternalistische figuur die terugkeerde uit verre buitenlanden.»

Humo Voel je het feit dat je hem nooit hebt gekend nog steeds als een gemis aan?

Van Eeghem «Een groot gemis, zelfs. Want pas nu denk ik dat hij een interessante man was. Dat maak ik op uit de intense liefde die mijn moeder voor hem voelde, uit de manier waarop hij voor ons en mijn moeder heeft geleefd. Een groot deel van zijn korte leven heeft hij voor zijn kinderen opgeofferd: vijf zoons. Mijn vader was de enige kostwinner en in het buitenland kon hij meer geld verdienen dan hier. De generatie van mijn ouders heeft zich kapotgewerkt voor haar kinderen.»


De hel van heist

Humo Maar hun offer zal nu ook weer niet zó vergeefs geweest zijn. Denken we maar even aan één van de Van Eeghems uit Zeebrugge – hoe heet hij ook weer? – die kort voor zijn pensionering het boek ‘Schone kunsten’ het licht heeft doen zien. In het voorwoord schrijft hij dat de schone kunsten zin aan zijn leven geven.

Van Eeghem «Dat is ook zo. Ik word méér mens door wat mij ontroert in de schone kunsten. Een andere zingever is: er zijn voor anderen. Dat klinkt behoorlijk religieus, terwijl ik niet godsdienstig ben.»

Humo Nu je het zegt: ‘Schone kunsten’ is het boek van een hartstochtelijke bewonderaar, maar als je het zijdelings over godsdienst hebt, sla je ineens een scherpere toon aan.

Van Eeghem «Ik heb in mijn knapenjaren veel last gehad van zondebesef en schuldgevoel. Eeuwig branden in de hel en zo. God zag nog alles toen, en dus ook mij. Ik kan me die beklemming nog levendig herinneren. Onze familie was rijk aan priesters en nonnen, en die zagen ook al meer dan goed voor me was. Maar op een bepaald moment keerde het tij. Op zondag kwam tante non weleens op visite, en toen ik een jaar of 15 was, lag ik meestal mijn roes uit te slapen na een feestje op zaterdagavond. Dan zei mijn moeder nadien: ‘Ik heb tante non gezegd dat je gísteren naar de mis bent geweest.’ Case closed. Zo werd dat in katholieke kringen heel katholiek geregeld.

'Als student was ik met mijn vriendinnetje aan het vrijen toen ik me realiseerde: ik moet er nu mee stoppen, want ik ben aan een jongen aan het denken.'

»In een opwelling ben ik al weleens jaloers geweest op gelovige mensen. Zij kunnen zich op iets verlaten en zijn van een hoop zorgen af. Maar toen ik vorige week in de Franse stad Beaune voor de zoveelste keer voor ‘Het laatste oordeel’ van Rogier van der Weyden stond, benijdde ik de gelovigen absoluut niet. Aan de linkerkant van dat schilderij zie je de hemel: wasbleke mensen met vroom gevouwen handen en idioot verzaligde koppen. Oervervelend. Dodelijk saai. Rechts zie je dan de hel, waar verschrikkelijk wordt geleden. De zondaars knauwen zich de handen stuk van spijt, en van ellende bijten ze ook elkaar. Maar toch voel ik me meer met hen verwant dan met de hemelbewoners. Omdat ik in de hel zou terechtkomen mocht die flauwekul bestaan.»

Humo Waarom denk je dat?

Van Eeghem «Daar zitten de leuke mensen! Zowat alles wat ik in mijn leven heb gedaan, is naar de maatstaven van toekomstige hemelbewoners moreel verwerpelijk. Alleen al mijn homoseksualiteit. Godsdiensten geven hoofdzakelijk verboden door, en mijn hele levenswandel is net tégen zulke verbodsbepalingen gericht. Ik kán doodeenvoudig niet geloven.»

Humo Acht je het helemaal uitgesloten dat je in je duisterste uur God aanroept?

Van Eeghem «Ja. Ik zal om mijn moeder roepen, daar ben ik wel zeker van.»

Humo Is zij je van alle mensen het dierbaarst?

Van Eeghem «Moeilijke vraag, want ik leef al twintig jaar in harmonie met een geweldige jongen. Ik zal wellicht om hen allebei roepen in mijn duisterste uur. Of kermen. In de schone kunsten hoop ik ook troost te vinden. Schubert en Bach zullen wel op één of andere manier aanwezig zijn.»

Humo Ik betwijfel of de schone kunsten mij zouden kunnen troosten. Ik heb er eigenlijk nooit iets anders dan afleiding in gezocht, maar misschien is afleiding al troost.

Van Eeghem «Afleiding zoek ik ook, maar dan in het entertainment. Dan zing ik, in de auto op weg naar Zuid-Frankrijk, luidkeels mee met Claude François. Of in het beste geval met Gainsbourg. En daar beleef ik veel plezier aan. Kijk, hier in het Grand Café van De Singel klinkt er klassieke muziek op de achtergrond. Dat is beter dan dat we tijdens dit gesprek techno zouden moeten verdragen, maar op deze plek hoeft die klassieke muziek niet voor mij. Mijn stelregel is dat ze nooit behang mag worden. ‘Klara heeft weinig luisteraars,’ krijg ik vaak te horen. Inderdaad, maar ze lúísteren wel.»

Humo Je bent begonnen als entertainer, nu draag je veeleer high culture uit. Zie je dat als een evolutie?

Van Eeghem «Ik ben al sinds mijn 11de een entertainer, en ik heb nooit iets anders gewild: ik ben na het middelbaar onderwijs naar de mannequinschool in Antwerpen gegaan, en daarna naar de kleinkunstafdeling van Studio Herman Teirlinck. En dáárna heb ik twee jaar regie gestudeerd aan de toneelschool van Amsterdam. Het allereerste wat ik thuis deed, was dirigeren op mijn kamer. Händel was de allereerste plaat die ik zelf kocht toen ik 13 was. Ik beeldde me in dat ik Von Karajan (een Oostenrijkse dirigent, red.) was, terwijl iedereen het in die tijd over The Beatles had. Ik hield van klassiek, maar als tiener zong ik in Crew, de band van Jean-Marie Aerts.

'Met mijn vader heb ik nooit de gesprekken gevoerd die vaders en zonen met elkaar moeten voeren, als mannen onder elkaar'

»Ik zat in die tijd ook op klassiek ballet, tussen meisjes die hun benen veel hoger konden opgooien dan ik. Ik volgde toneel aan de academie van Brugge, en ik sprak overal goed Nederlands, omdat ik dat mooi vond. Goed Nederlands spreken aan de kust én aan ballet doen: ik ben er in het tweede jaar van de middelbare school, bij de broeders xaverianen in Heist, ont-zet-tend om gepest. Mijn moeder had me naar die school gestuurd omdat ze gehoord had dat ze daar leerlingen tekortkwamen. De pestkoppen renden joelend achter me aan, en ik was helemaal niet tegen ze gewapend. Hels. Na één trimester – ik haalde 48 procent – mocht ik van mijn moeder gelukkig terug naar mijn oude school in Brugge. Waar ik opnieuw 75 procent haalde.»


Man zonder plan

Humo Volhardde je in je school in Brugge in goed Nederlands?

Van Eeghem «O ja. Ik ben sindsdien nooit meer naar de onheilsplek Heist teruggekeerd. Ik rijd er altijd zo snel mogelijk voorbij.»

Humo Heb je ooit op wraak gezonnen?

Van Eeghem «Er zijn een paar mensen die mij veel pijn hebben gedaan, en af en toe koester ik wraakgevoelens tegen hen, ja. Maar het komt niet in me op om me ook daadwerkelijk te wreken. Waarmee ik niet wil zeggen dat mijn vergevingsgezindheid groter is dan mijn wraaklust. Ik moet nu spontaan aan het genie Aimé Van Hecke denken, ooit algemeen directeur televisie bij de VRT. Het onderzoeksbureau Censydiam had onder zijn bewind uitgewezen dat ik te veel boeken las – ik had volgens kenners een iets te cultureel aura, waardoor ik niet langer geschikt was voor Eén, hoe populair ‘De drie wijzen’ en ‘De notenclub’ toen ook mochten zijn. De directie bood mij toen een rol in ‘Flikken’ en een consumentenprogramma op Canvas aan, maar dat moest eerst ook nog door Censydiam onderzocht worden. Ik heb toen gezegd dat ik de eer liever aan mezelf hield. Huilend – niemand heeft me toen gezien – ben ik naar de lift gelopen. Ik dacht: ‘Hier kom ik nooit meer terug.’

»Twee dagen later kwam ik de programmadirecteur van Radio 1 tegen. Die vroeg mij om het cultuurmagazine ‘Heldenmoed’ te presenteren, en toen is mijn nieuwe leven begonnen – ik voelde me meteen thuis in mijn nieuwe omgeving. Geen idee waar Van Hecke nu uithangt. Hij is verdwenen. Wraakneming geslaagd (lacht).»

Humo In de gedaante van een opgewonden typetje doe je in ‘Iedereen beroemd’ aan taalzuivering in de rubriek ‘De scherpslijper’. In onze jeugd was er ook een bekend tv-programmaatje dat de Vlamingen op goed Nederlands wees: ‘Hier spreekt men Nederlands’. Het heeft mijns inziens weinig uitgemaakt. Streven naar goed Nederlands in Vlaanderen lijkt me al langer dan vandaag een mislukt project, en daar zal ‘De scherpslijper’ wellicht weinig aan veranderen.

Van Eeghem «Bij de bakker heeft een vrouw me onlangs in plat Antwerps laten weten dat ze al veel geleerd had van ‘De scherpslijper’. Kortom: het werkt van geen kanten. Wat ik jammer vind.»

'Misschien is de zin van het leven: steeds weer het warm water uitvinden.'

Humo Algemeen Nederlands wordt in Vlaanderen nogal vaak als aanstellerij afgedaan, denk ik.

Van Eeghem «En juist dát maakt ons taalgebied bijzonder klein: petit pays, petit esprits. Maar ik ben blij dat ik over een rijk arsenaal aan Nederlandse woorden beschik, en dat ik die woorden ook aardig kan neerschrijven. Dat ik het Nederlands in de vingers heb, maakt me gelukkig.»

Humo Je schrijft als een halfgod, maar mocht ‘De scherpslijper’ zich over je boek buigen, dan zou hij ongetwijfeld enkele ongerechtigheden aanstrepen. ‘Terwijl die hele wijwaterrimram mij geen sjoege kan schelen,’ schrijf je ergens. Je gebruikt ‘geen sjoege’ in de betekenis van ‘geen sikkepit’, maar ‘sjoege’ betekent ‘verstand’, zoals in de uitdrukking: ‘Hij heeft er geen sjoege van.’ Of anders betekent het ‘antwoord’, zoals in ‘geen sjoege geven’, een uitdrukking die ook ‘niet reageren’ betekent. Je hebt het elders in je boek over een vernietigende en leugenachtige, door het regime van Stalin geïnspireerde krantenkritiek op Sjostakovitsj. Die noem je ‘een niet ondertitelde kladderadatsch’. Je bedoelt wellicht ‘een niet ondertekend prulartikel’ want ‘kladderadatsch’ betekent: een economische of geestelijke ineenstorting.

Van Eeghem «’t Zijn niet mijn beste zinnen, ik geef het toe. Tussen al mijn andere werkzaamheden door, heb ik ‘Schone kunsten’ twee keer herschreven. Als ik nu nog een boek zou schrijven, zou ik er meer tijd voor nemen. Maar je hebt gelijk: men zou me niet op zulke fouten mogen betrappen. Het doet pijn. Het had niet mogen gebeuren. Maar verder staan er toch wel fraaie zinnen in, zodat die fouten eruit knallen.»

Humo Heb je je theatrale kant voldoende benut in je leven?

Van Eeghem «Te weinig. Ik heb, wat dat betreft, nooit plannen gemaakt. Op de toneelschool dacht ik al helemaal niet aan mijn toekomst. Ik wou aldoor van alles tegelijk, maar wist nooit precies wát. Nu ik aan de vooravond van mijn pensioen sta, heb ik nog altijd geen plan.

»Van mijn theaterverleden is er gewoonweg níéts bewaard gebleven, zelfs geen affiche. Ik heb al die sporen van mijn verleden ooit letterlijk in een container gegooid, en ik heb daar geen spijt van.»

Humo Wat dan weer wél van je bewaard is gebleven, is je single ‘Cool hé, jongen’, uit 1982. B-kant: ‘China jong’, een productie van Jean-Marie Aerts.

Van Eeghem «35 jaar later was er een Italiaan, Dionigi, die zich geroepen voelde om een discoremix van ‘China jong’ te maken: dat nummer zou een discotheekhit geweest zijn in Italië. Toen ik dat hoorde had ik enorm veel zin om me als ouwe sasa, met een kalende kop, in Italiaanse discotheken te vertonen. Maar ’t is er niet van gekomen.»


Slechte gaydar

Humo Disco werd indertijd veeleer als een gay genre gezien. Zou er zoiets als een gay sensibiliteit voor de kunst bestaan?

Van Eeghem «Die vraag kun je maar beter aan Jani stellen, want zelf heb ik nooit van disco gehouden. Mijn gaydar werkt ook niet naar behoren: soms duurt het jaren vooraleer ik van iemand met wie ik geregeld omgang heb, besef dat hij gay is. Mijn man zou na enkele uren al zeggen: ‘Ik mag doodvallen als dat geen janet is.’ Ik hou ook niet van het Songfestival.»

Humo Dat valt me van je tegen, Kurt.

Van Eeghem «Dan ga ik echt waar liever naar het voetbal. Ik ben al sinds mijn jeugd supporter van Club Brugge. En wat wielersport betreft, kijk ik weleens een bergrit uit (lacht).»

Humo Om erotisch-esthetische redenen? Ik denk nu, kwestie van het niveau niet nodeloos te laten zakken, aan het gedicht ‘Gent-Wevelgem’ van Tom Lanoye.

Van Eeghem «Renners hebben te stevige benen. Maar de mooiste mensen in de sport zijn toch de langeafstandslopers. En het lichaam van de gemiddelde tienkamper is doorgaans ook mooi in balans. Bij zwemmers vind ik de schouderpartij te heftig. Voetballers kunnen mooi zijn, en elegant, maar ik maak bezwaar tegen hun macho manier van lopen. Marco van Basten vond ik anders wel erg mooi, en Georges Grün mocht er ook zijn.»

Humo Wie waren je rolmodellen toen je een ontluikende gay was?

Van Eeghem «Ik zou het niet weten. Ik wist niet eens goed wat er met me gaande was, want ik heb het met behoorlijk veel prachtig mooie meisjes aangelegd in mijn jeugd. Sterker nog: telkens weer was ik oprecht verliefd op ze.

»In Zeebrugge bestond homoseksualiteit niet – ach ja, je hoorde er weleens iemand besmuikte grappen over maken. Maar toen ik pas aan Studio Herman Teirlinck begonnen was, werd ik halsoverkop verliefd op een jongen. Op een keer was ik met mijn vriendinnetje van toen aan het vrijen en er moest mij ineens iets vreselijks van het hart: ‘Ik moet er nu mee stoppen, want ik ben aan een jongen aan het denken.’ Dat was zowel voor haar als voor mij schokkend, en vanaf dat moment was ik fulltime homoseksueel. Zonder al te veel problemen, want in Studio Herman Teirlinck was homoseksualiteit toen compleet geaccepteerd, wat volgens mij nog steeds het geval is in de meeste kunstscholen. Maar intussen voel ik in het gewone leven dat de preutsheid weer komt opzetten, en ook de homofobie, en het geweld tegen homo’s. Bij jongens die nog met hun homo-erotische gevoelens worstelen neemt de angst weer toe: ze houden zich heel stil, en intussen blijft het aantal zelfmoorden onder jonge homo’s maar stijgen.»

'In mijn kinderjaren heb ik veel last gehad van zondebesef. God zag nog alles toen, en dus ook mij'

Humo Maak je je zorgen? Meer zorgen dan vroeger?

Van Eeghem «Ja, want ik heb behoorlijk lang gedacht dat het almaar beter werd voor homo’s – steeds meer vrijheid en steeds meer blijheid. Het homohuwelijk is er – binnenkort ben ik twaalf jaar getrouwd – en in het kader van de gendergelijkheid ijvert men zelfs voor aparte openbare toiletten voor transgenders. Fijn, maar de realiteit lijkt haaks op die progressieve wetgeving te staan. Ik heb nog meegelopen in een homobetoging van zo’n honderd man tegen een discriminatoire wet die zei dat homo’s pas seks met meerderjarigen mochten hebben als ze 18 waren, terwijl hetero’s dat al mochten als ze 16 waren. We werden bespuugd door oude dametjes, maar ’s avonds, op het feest in de Stadsfeestzaal, kwamen er wel 1.500 homo’s opdagen. Een veelvoud van het aantal betogers. Het was donker, en ze durfden meer. En binnen konden ze eindelijk zichzelf zijn.

»Nu houden rechtse partijen, die nooit iets voor ons hebben gedaan, ineens de schijn op dat ze vóór homorechten zijn, puur omdat godsdienstfanaten van de islam tégen homo’s zijn. Ik word misselijk van die vulgaire politieke recuperatie. De rechtse partijen, dat waren destijds die dametjes die ons bespuwden. Ik heb nooit last gehad van mijn geaardheid: mijn moeder en broers hebben me vanaf het prille begin aanvaard, en mijn werkkring ook. Ik ben een verwende homo. Ik ben zelfs over de hele lijn verwend: un enfant gaté. Ik heb heel veel liefde gekregen in mijn leven. Ik heb een lieve man. En ik heb bijna altijd leuk en gevarieerd werk gehad. Ik heb van alles met mijn talenten kunnen doen, en ik heb er in materieel opzicht meer dan behoorlijk van kunnen leven. En – hout aanraken – ik ben in geen jaren ziek geweest.»

Humo Vind je het belangrijk dat je mening gehoord wordt?

Van Eeghem «Ja. Aan het conservatorium van Antwerpen geef ik esthetica aan de toneelstudenten, wat in mijn geval neerkomt op: vertellen over schoonheid – zeggen wat er zoal op een schilderij te zien valt, en wat er in een muziekstuk van Beethoven gebeurt. Er zit geen duidelijk educatief plan achter. Men zou me eigenlijk moeten ontslaan, maar ik merk dat die gasten allemaal volgaarne naar mijn les komen.»

Humo Ontslaan? Omdat je niet officieel bevoegd bent om les te geven in esthetica?

Van Eeghem «Daar zeg je het. Ik riskeer al m’n hele leven van alles, dus dat kan er nog wel bij. Ik beleef in ieder geval intens veel plezier aan die lessen.»

Humo Denk je dat die toneelstudenten van nu anders zijn dan wij destijds?

Van Eeghem «Net hetzelfde. Allemaal vinden ze het warm water weer uit. ‘Dat heb ik dertig jaar geleden al gezien,’ zeg ik dan, maar dat doet er voor hen niet toe. Misschien is de zin van het leven: steeds weer het warm water uitvinden.»

Humo Ik kan me vergissen – dat doe ik vaker – maar je lijkt me een zonnige natuur.

Van Eeghem «Ja, en dat heb ik van geen vreemde. Mijn moeder was totaal dement aan het einde van haar leven. Een paar weken voor ze ging, zat ze bij me op schoot zoals ik ooit bij haar op schoot had gezeten. Ze is gestorven d’un petit froid, zoals Brel het in ‘Les bigotes’ zingt. Van één of andere doodstrijd was er geen sprake, ze ging in vrede. Toen ik haar verplegers achteraf met een mooie taart ging bedanken voor bewezen diensten, kreeg ik van één van hen, een heerlijke nicht overigens, te horen dat mijn moeder, hoe ze ook mocht dementeren, altijd opgewekt was, altijd bereid om te lachen. Dat was het mooiste wat iemand over mijn moeder kon zeggen. Ik dacht: ‘Ze was haar geest kwijt, maar haar vreugde niet,’ en die gedachte was bijzonder troostrijk.

»Ik denk dat ik op haar lijk, want al mijn hele leven denk ik: ‘Laten we het vooral een beetje vrolijk houden. En lekker eten. En geregeld het glas heffen. En vrijen. En oog hebben voor de plezierige dingen van het leven.’ Ik ga conflicten uit de weg. Ik discussieer graag heftig, maar als er een nare spanning in de discussie sluipt, dan maak ik me snel uit de voeten.»

Humo Hoe moet het nu verder met Kurt Van Eeghem?

Van Eeghem «Ik weet het niet. Ik blijf in ieder geval schrijven; ik zal nog steeds op podia staan en ik zal blijven presenteren. Waar en wanneer is op dit ogenblik nog niet duidelijk, maar goed: ik ben nog een aantal maanden aan het werk bij de openbare omroep. Als ik méér weet over mijn toekomst, zal ik jou als eerste bellen.»

Humo Wat ik normaal vind. Bedankt voor het gesprek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234