L.A. SALAMI - Dancing With Bad Grammar

L.A. Salami heet voluit Lookman Adekunle Salami, en heeft zijn artiestennaam dus niet zelf bedacht. Salami speelt nog niet lang gitaar. Hij vond zijn eerste publiek in het voorprogramma van de onvolprezen Lianne La Havas.

Het duurt niet lang voor opener ‘Going Mad as the Street Bins’ openklapt vanuit getokkel dat aan onze favoriete akoestische gitaarman Nick Drake doet denken: een stevige gitaar, gedempte drums en een klad orgel vlammen door een tekst die vol geloofstwijfel en blasfemie lijkt te zitten. Da’s uiteraard terecht, want al zijn er ruw geschat 4200 religies in de wereld, er is en blijft slechts één pastamonster dat écht over ons allen waakt.

Salami bezingt overal zijn joys en sorrows, maar het gebeurt met vallen en opstaan. In ‘& Bird’ tokkelt hij indrukwekkend veel richtingen uit, maar de moeilijke rijmwoorden ‘solidified’, ‘castracized’, ‘mortified’ en ‘ostracized’ zitten ’s mans flow én ons luisterplezier een beetje in de weg.

‘No Hallelujahs Now’ is beter, en de mondharmonica aan het eind echt subliem. De imitatie van een dronken zeeman in ‘I Wear This Because Life Is War!’ is opnieuw minder ons ding.

Het kan wederom verkeren. ‘The City Nowadays’ – zowat de beste song die we dit jaar al hoorden – begint als gevangenisblues die met ijzeren bal, ketting en pikhouweel lijkt gemaakt, heeft een ultra-Brits poprefrein, en daartussen maakt Salami zich kwaad via het gesproken woord: ‘What happened to rock ’n’ roll? What happened to hip hop? What happened to the cinema? Films used to be… great. Now they’re easy to make, easy to sell, easy to get bored of. Everything’s 4 stars or more.’ Spreek de man eens tegen.

‘I Can’t Slow Her Down’ trekt van fingerpicking naar bijna-jazz die aan King Krule doet denken. In ‘Why Don’t You Help Me?’ klinkt Salami plots als Guy Garvey, de opgerekte klinkers aan het eind zijn zéér Dylanesk.

In het prachtige, negen minuten lange ‘Loosley On My Mind’ zit een sobere, harde, rauw klinkende akoestische gitaar; de verteller is een messentrekkende dader die reflecteert over oorzaak en gevolg. Hulde trouwens voor de live-vibe die overal over de plaat hangt: ‘Dancing With Bad Grammar’ is nergens voorgekauwde kost. Het geheel blijft net daardoor ook een twijfelgeval, en de ‘director’s cut’ die we van de firma kregen is echt twintig minuten te lang.

Maar er is ook ‘Day To Day (for 6 Days a Week)’, een briljante actuele folksong over bang zijn in bussen en treinen: ‘But I got to get to work someway / So I play with my life, you could say.’ En daarna: ‘Don’t we all.’ Kennen we, want soms hóren we ‘Volgende halte: Maalbeek,’ en soms hebben we onze oortjes in en zijn we al ver voorbij die plaats delict voor we het beseffen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234