null Beeld

La Muerte: de verrijzenis

Eenentwintig jaar na hun afscheidsoptreden staat La Muerte opnieuw in de Brusselse AB. ‘Als ik de reacties op onze YouTube-clips mag geloven, verhitten we nog steeds de gemoederen’.

La Muerte kwam uit Brussel, klonk gevaarlijk – van feedback barstende riffs, dadaïstische ritmes, een zanger die zijn stembanden aan flarden brulde – en zag er ook zo uit. Een beetje dEUS avant la lettre: ongewassen rock-’n-rollzigeuners, nonchalant stijlvol. Je zag dat ze net zo veel afwisten van kunst als van zware motoren. Ze waren bevriend met Richard 23 van Front 242 (‘Deukatdeu’) en werden de missing link genoemd tussen Salvador Dalí en The Stooges. Hun zanger heette Marc Du Marais en droeg een hoed en een leren broek. Als je dat kunt zonder jezelf belachelijk te maken, mag je van een zekere flair spreken.

La Muerte splitte in 1994, voor ik ze ooit live had gezien. Op 7 maart in de AB krijg ik een herkansing, want La Muerte bestaat weer. Met de enige twee vaste groepsleden: Du Marais en gitarist Didier Moens, who goes by the name of Dee-J, bijgestaan door Michel Kirby en Christian Z van Length Of Time en Tino De Martino van Channel Zero.

undefined

'Het is fijn om te merken dat we nog altijd de gemoederen verhitten'

Vandaag ontmoet ik mijn helden van vroeger voor het eerst – middernacht, hartje Marollen, Brussel – en stel ik vast dat ze, flukse vijftigers intussen, aan cool alvast niks hebben ingeboet. Dee-J ziet er gedistingeerder uit dan vroeger. De paardenstaart is weg, het gitzwarte haar, hoewel nog vol aanwezig, is grijs geworden, maar zijn priemende blik verraadt dat er nog steeds een hoop lawaai kan uitkomen. Du Marais tart de wetten van het je-ne-sais-quoi: een wit-geel-rode Pepsi-muts op zijn kop, een blinkend trainingsjack in dezelfde kleuren, en daaronder een foulard. En toch: cool.

Repeteren doet La Muerte in een bunker in Sint-Gillis, een voormalige ijsfabriek, waar ze net vandaan komen.


Video teaser: La Muerte in Ancienne Belgique

undefined

undefined

Dee-J «We zeiden net nog tegen elkaar: naar La Muerte-normen zijn we té klaar voor dat concert in de AB. We spelen strakker dan we ooit hebben gespeeld. Strak was niet iets wat je met La Muerte associeerde.»

Marc Du Marais «We hebben aan chaos ingeboet. De dynamiek is veranderd. We hebben een nieuwe ritmesectie, jongens van 35 die uit de sludge en de hardcore komen, en het gewoon zijn om heel erg in de maat te spelen. Je kunt iemand zijn stijl niet veranderen.»

Dee-J «Ze willen ook weten wát ze spelen, waardoor de communicatie aanvankelijk erg gecompliceerd was. ‘Welk akkoord is dit?’ ‘Hoeveel maten dat?’ Euh, geen idee. Bij La Muerte speelden we altijd heel erg op het gevoel. Als ik een noisesolo langer wilde laten duren, speelde ik langer, als Marc loosging, lieten we hem doen. Veel meer blues dan metal. De drummer werd er gek van.»

Du Marais «De nieuwe generatie is technisch veel beter. Ze kunnen ook allemaal spelen vóór ze met een groepje beginnen. In de filmwereld is het net hetzelfde: regisseurs zijn steeds jonger. Het lijkt alsof ze al volledig gevormd aan de aftrap verschijnen, terwijl wij het allemaal maar onderweg hebben opgepikt.»

Dee-J «Let op: het was een keuze om het dit keer anders aan te pakken, met muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Het heeft geen zin om iets te doen wat je al eens gedaan hebt, zelfs al haal je je oude groep van onder het stof. Het zou dwaas zijn om de chaos van vroeger te willen recreëren. Het zal nog wel La Muerte zijn hoor, de mensen zullen niet teleurgesteld zijn, maar wel La Muerte version deux mille quinze.»

Du Marais «We zijn vroeger tenslotte ook nooit lang dezelfde groep gebleven, op Didier en mij na is het altijd een komen en gaan geweest van groepsleden.»

HUMO Na La Muerte zijn jullie gestopt met spelen?

Dee-J «Vlak na La Muerte heb ik nog twee platen gemaakt met Ether, een project met Jean-Marc Lederman van The Weathermen, maar daarna ben ik gestopt en heb ik me op productie gestort. Ik ben als geluidstechnicus mee op tournee geweest met Paradise Lost, Anthrax, Overkill… en de laatste jaren voornamelijk met Vive La Fête. En ik heb platen geproducet van onder anderen Uncle Meat, The Sedan Vault en Cowboys & Aliens. Ik ben in de muziek gebleven, maar ben aan de andere kant gaan staan. Vergelijk het met een ex-voetballer die coach wordt.»

HUMO Alle ex-voetballers zeggen wel dat spelen fijner is dan coachen.

Dee-J «Evidemment, maar er is een tijd voor alles.»

Du Marais «Didier heeft een brute manier van spelen, een ruige muzikale persoonlijkheid waar ik persoonlijk dol op ben maar die je niet zomaar kunt implementeren in eender welke groep. Zelf heb ik het ook nog een paar keer met andere mensen geprobeerd, maar daar is niks van gekomen. Ik voelde het niet. En dan ben ik gaan regisseren. Gewoon op een dag beslist, zonder voorkennis: vanaf nu ben ik regisseur.»


Tien hevige jaren

undefined

null Beeld

HUMO Ik herinner me een review van na jullie afscheidsconcert in 1994 in het Luna Theater, ik denk zelfs uit Humo: ‘Dat La Muerte ermee stopt is jammer, en ook wel een beetje dom, net nu iedereen klaar lijkt voor het ruigere werk.’

Du Marais «Dat is waar. Bluespunk, wat wij eigenlijk speelden, is pas populair geworden op het moment dat wij ermee stopten. Stoner: dat zat ook in La Muerte. Sommige van onze songs waren bijna sludge-metal. Maar kunnen toegeven dat het op is, is ook een kunst. Als we onze tijd vooruit waren: so be it. Je kunt de dingen niet uitstellen of rekken, als ze komen, dan komen ze. En we zijn gestopt omdat we voelden dat we creatief droogstonden. We konden niet meer brengen wat we in het begin brachten. Enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, maken de meeste artiesten hun beste werk in de eerste zoveel jaar van hun carrière. Noem ze maar eens op, de groepen of artiesten – schrijvers, schilders, n’importe – die langer dan tien jaar een impact hebben gehad, het zullen er niet veel zijn. De essentie, de heilige geest, zit altijd in het begin.»

null Beeld

Dee-J «Onze zelfmoord, om het zo maar te noemen, paste ook perfect bij hoe we tien jaar lang bezig waren geweest: koppig, vastberaden, aan 200 per uur. Dat we er zelf de stekker hebben uitgetrokken, was niet meer dan logisch. We gingen in geen geval zitten wachten tot iemand zei dat we er maar beter mee konden ophouden.

undefined

null Beeld

»Toen we begonnen, hebben we onszelf een halfjaar gegeven: zes maanden waarin we alles zouden geven, full force. Als we in die tijdspanne niemand hadden weten te bereiken, zouden we ermee stoppen. Zes maanden zijn tien jaar geworden. Tien hevige jaren. We hadden een duidelijke visie, we wisten wat we wilden, maar we wisten ook dat veel mensen het niet zouden snappen.

»Dat was van bij de eerste repetitie eigenlijk al het geval. Marc en ik hadden besloten om samen iets te proberen, en we hadden ook een drummer uitgenodigd – niet om meteen een groep mee op te richten, maar gewoon om een beat neer te leggen. Na een halfuur heeft hij zijn stokken neergelegd en met een gezicht vol verbijstering gezegd: ‘Sporen jullie niet of zo? Jullie zijn zot!’ Blijkbaar had hij ons de hele tijd al aangestaard om te zien of we hem misschien voor de gek aan het houden waren. Maar wij hadden niets in de gaten, zo hard gingen we erin op.»

undefined

null Beeld

Du Marais «Ik had in het groepje Marine gezeten, met ‘Life in Reverse’ hebben we nog een bescheiden hitje gehad – ik heb een funky verleden (lacht). En ik was al wel geïnteresseerd in Australische garagerock, maar de echte déclic is pas gekomen bij het concert van The Birthday Party in Plan K in Brussel: dát was wat ik wilde.»

Dee-J «En dat werd ook niet begrepen, hè: in de pers werd dat concert met de grond gelijkgemaakt. De eerste platen van Nick Cave: idem. Nu zingt iedereen halleluja als de naam Cave nog maar valt, maar toen: massacré partout. Zijn beste platen nota bene.

»Ik wil niet met de vinger wijzen, maar het heeft drie jaar geduurd voor we ons eerste stukje in Humo hadden. Dat kun je je vandaag toch niet meer voorstellen van een Belgische groep die al in Engeland, Duitsland en Spanje heeft getourd en in NME heeft gestaan?»

undefined

null Beeld

Du Marais «‘Noise of the Week’ in NME, een John Peel-sessie, Melody Maker: weinig Belgische groepen, of zeg maar gerust Europese, die dat toen klaarspeelden in Engeland. Nu nog niet trouwens. We moesten eerst in het buitenland voet aan de grond krijgen vooraleer we ook hier gewaardeerd werden. Alleen in Limburg hebben we altijd een vrij grote, hevige fanbase gehad.»

undefined

HUMO Ik weet het. Ik was 15 toen jullie thuis om de hoek speelden, maar mijn ouders wilden die groep waar ik naartoe wilde eerst weleens horen. Het heeft geen tien seconden geduurd voor er een ferm ‘In geen geval!’ weerklonk. ‘The Scabs misschien, volgende week.’

Du Marais (lacht hard) «Ik vond het niet erg om verafschuwd te worden. Dat was de bedoeling van La Muerte: de boel door elkaar schudden. En we wisten zelf goed genoeg dat we overal tussenin vielen. Voor de bluesliefhebbers speelden we comme des patates, voor de metalgasten was mijn stem niet hoog genoeg, en de sixtiesfans nagelden ons aan het kruis omdat we Pink Floyd en The Troggs in duizend stukken scheurden.»

Dee-J «Vrij recent waren er op YouTube nog reacties op onze versie van ‘Lucifer Sam’ van Pink Floyd: ‘Scandaleux! Hoe durven ze!’ Maar ook mensen die het briljant vonden. Het is fijn om te merken dat we zo veel jaren later blijkbaar nog altijd de gemoederen verhitten.»


Le pot Belge

HUMO Voor we de hamvraag vergeten: waarom komen jullie nu weer samen?

Dee-J «Marc heeft net zijn eerste langspeelfilm gedraaid, ‘Dago Cassandra’, ze zijn ’m nu aan het monteren. Daarin speelt Delfine Bafort één van de hoofdrollen. Ze heeft onlangs een eigen club geopend in Gent en had – als wederdienst – aan Marc gevraagd om met La Muerte drie songs te komen spelen op de openingsavond. Hij heeft toegezegd zonder het eerst aan mij te vragen.»

Du Marais (krabt onder zijn muts) «Ik kon niet weigeren.»

Dee-J «Ik was verrast, maar ik dacht: drie songs om dertig jaar La Muerte te vieren, waarom niet? Ook omdat Marc en ik altijd contact zijn blijven houden, er zijn nooit conflicten geweest tussen ons. Maar omdat hij goed wist dat ik geen zin had om het verleden op te rakelen, stelde hij voor om er een nieuwe ritmesectie bij te halen. En toen we op de eerste repetitie aankwamen, bleken die al veel verder te staan dan wij: ze hadden al een hele setlist samengesteld met songs die ze wilden spelen, terwijl wij nog niet eens hadden nagedacht over die drie songs. En dan is het allemaal redelijk snel gegaan: het is Live Nation ter ore gekomen en voor we het wisten, stonden we in de AB geprogrammeerd.»

undefined

'De nieuwe generatie is technisch veel beter. Ze kunnen ook allemaal spelen vóór ze met een groepje beginnen'

HUMO Wat mij als puberende tiener aantrok in La Muerte was dat jullie gevaarlijk klonken en er ook zo uitzagen. Ik herinner me een paginagrote foto van jou, Marc, in een Belgisch blad, met onderaan een opsomming van de dingen waar je van hield. Ook daar herinner ik me er nog een paar van: ‘Harley Davidson. Lee Marvin. En: porno.’ Wow, porno!

Du Marais (lacht) «Mijn zus was gechoqueerd. En haar vriendinnen ook.»

HUMO Was La Muerte een gevaarlijke groep?

Du Marais «Je kunt niet ontkennen dat we brutaal en gedurfd waren. On a quand même cassé des règles. La Muerte was meer dan een groep, het was een manier van leven. B-films, zware motoren: daar was toen niemand mee bezig, maar wij gingen helemaal op in die wereld. We woonden samen, deden alles samen.»

Dee-J «Ons hele leven was gefocust op de groep.»

Du Marais «We waren geen gangsters maar we leefden wel aan 200 per uur.»

Dee-J «Vandaar dat het zo’n komen en gaan van groepsleden was: niet iedereen wilde zo hard gaan, dezelfde offers brengen als Marc en ik.»

Du Marais «We hebben nooit iemand buitengezet, ze zijn allemaal zelf vertrokken.»

undefined

null Beeld

HUMO La Muerte is opgericht in het jaar dat ‘This Is Spinal Tap’ is verschenen. Zou het grote verloop aan drummers daar iets mee te maken kunnen hebben?

Dee-J (lacht) «Bij het uitproberen van nieuwe drummers hebben we wel een paar Spinal Tap-momenten meegemaakt. Herinner je je die kerel nog, Marc, die zich een shot zette tijdens zijn auditie?»

Du Marais (knikt) «Na twee nummers.»

Dee-J «‘Momentje, jongens,’ waarop hij zijn arm begon af te binden. Neenee, die mocht meteen vertrekken.»

HUMO Waren er bij La Muerte dan geen drugs in het spel?

Du Marais «Tuurlijk wel.»

Dee-J «Maar niet op die manier, niet tijdens het spelen.»

Du Marais «Onze drug was vooral speed. En op een bepaald moment, via onze Amerikaanse drumster Becky Wreck, is daar lsd bijgekomen.»

Dee-J «Speed gebruikten we eerder als een vorm van doping, niet om high te worden, maar om er nog harder tegenaan te kunnen gaan. Le pot Belge, dat hebben wij uitgevonden, hè, niet de wielrenners (lacht).»

HUMO Om af te ronden: na de AB is het weer gedaan met La Muerte?

Du Marais «We gaan wellicht wat zomerfestivals spelen, acht à tien. Er zijn een aantal opties, maar er is nog niks bevestigd. On verra.»

HUMO Reken maar. En bedankt voor het gesprek, eindelijk.


Bekijk hier de videoclip voor Lucifer Sam (opgenomen in 1985)

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234