null Beeld

La vie d’Adèle

De Gouden Palm 2013 blijkt maar een slap twijgje.

Erik Stockman

Weet u waarom wij steevast wegblijven van het filmfestival van Cannes? Omdat wij liever thuis op ons gemak zitten, maar ook omdat wij niet het zoveelste slachtoffer willen worden van de collectieve vlaag van zinsverbijstering die zich ginder weleens van het verzamelde journaille en de juryleden meester durft te maken.

Neem nu ‘La vie d’Adèle’: de aanwezige recensenten vonden die prent prachtig, en de jury onder leiding van Steven Spielberg schonk hem de Gouden Palm, maar wij zagen – in een rustig zaaltje in Brussel, ver van de Cannes-hysterie – een werkelijk doodsaaie film van een middelmatige regisseur die bitter weinig te vertellen heeft. Of zijn wij het die ijlhoofdig zijn geworden? Kan ook natuurlijk – het zit in de familie.

De Adèle in kwestie is een zeventienjarige chick die het op een dag tot haar eigen verbazing te pakken krijgt voor een andere chick – ze belandt met Emma in bed en in de volgende scène staat ze al te dansen op de jaarlijkse Gay Pride. Die eerste vrijpartij wordt overigens onnodig lang uitgerokken: niets verheft ons meer dan twee knappe deernen die met elkaar liggen te rollebollen, maar na tien ellenlange minuten van dattum keken we toch even in ’t geniep of er soms geen berichten waren binnengelopen.

Nu, ‘La vie d’Adèle’ begint niet slecht – twee mooie meisjes die op een bank in het park over Sartre zitten te kwetteren: mooi – maar na ongeveer drie kwartier soldeert de film zichzelf vast op het al te voorspelbare ‘De liefde vonkt op, brandt hevig en dooft uit’-traject van het doorsnee relatiedramaatje – veel geruzie, veel geschreeuw en émmers tranen inbegrepen.

Ook met de in Cannes fel bewierookte ­mise-en-scène van Abdellatif Kechiche (‘Vénus noire’, ‘La graine et le mulet’) zitten we een beetje in de knoop: de cineast laat sommige scènes heel lang doorlopen, allicht in een poging om door te dringen tot de ziel van zijn hoofdpersonage, maar het resultaat is wel dat we de helft van de tijd véél te lang blijven hangen in typisch Franse snatertafereeltjes die eigenlijk helemaal niet zo interessant zijn.

Misschien had het geen kwaad gekund (we stamelen maar wat) om alles wat in te korten – drie uur is een wel héél lange zit – en om de hartstocht en het liefdesgevoel en het liefdesverdriet wat meer door ons te laten invullen. Vooral dat laatste is voor ons een fluitje van een cent.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234