null Beeld

Lacombe Lucien

De zéér grote Franse regisseur Louis Malle heeft tijdens zijn carrière nooit op wat controverse meer of minder gekeken. Neem nu zijn excellente oorlogsdrama 'Lacombe, Lucien': de film gaat over een 18-jarige Franse dorpsjongen die bij het verzet wil gaan, maar omdat hij daar nog te jong bevonden wordt, stapt hij naar de nazi's, waar zijn diensten wél in dank worden aanvaard.

Redactie

Meer dan genoeg morele ambiguïteit om de Franse critici zich flink in hun baguette te laten verslikken, en voor een maandenlange polemiek te zorgen: rechtse critici verweten Malle anti-Frans te zijn, en de linkse critici gingen helemaal over de rooie: 'Wat Malle een demystificatie noemt, noem ik een extreem-rechtse film!', fulmineerde de hyperventilerende schrijvelaar van het satirische weekblad Charlie Hebdo.

Tussen haakjes: Lucien Lacombe wordt briljant vertolkt door Pierre Blaise, die een jaar na de release in een verkeersongeluk om het leven zou komen.

Louis Malle «Ik heb het altijd interessant gevonden om films te maken over hoofdpersonages die een compléét andere background dan ikzelf hebben. Die van een doodgewone fascist, bijvoorbeeld.

»Ik werd de eerste keer met dat soort gedrag geconfronteerd tijdens de Algerijnse oorlog. Omdat dat een guerrillaoorlog was, begonnen de Fransen gevangen te martelen om informatie te verzamelen. Ik herinnerde me één officier, een erg jonge kerel uit mijn geboortedorp in Frankrijk: hij studeerde voor boekhouder - en waarschijnlijk is hij dat ook geworden - en was gelukkig getrouwd.

»Hij was wat ze 'een informatieofficier' noemden, en op een avond begon hij me alles te vertellen over het folteren van gevangenen. Ik kon gewoon niet geloven wat er in zijn hoofd bleek om te gaan. Ik bedoel: 't was een perfect normale kerel, absoluut geen sadist of bruut. 'Iémand moet het toch doen?,' zei hij me op een bepaald moment.

»Daar hebben we toen verschrikkelijk ruzie over gekregen, en nadien ben ik over dat voorval blijven tobben. Hoe is dat toch mogelijk? Hoe werkt zoiets? Hoe wordt iemand zo?

»Ik ben dat verhaal blijven uitwerken, en uiteindelijk ben ik geëindigd met Lucien Lacombe, en heb ik het verhaal in de Tweede Wereldoorlog laten plaatsvinden. Als je 'Au Revoir Les Enfants' ziet, kan je er overigens niet naast kijken dat het keukenhulpje dat alles aan de Gestapo verklikt een soort neefje is van 'Lacombe, Lucien'.»


- 'Lacombe, Lucien' was maar één van de vele films waarmee u een schandaal veroorzaakte: het overkwam u ook met 'Les Amants', 'La Souffle Au Coeur' en 'Pretty Baby'. Had u dat telkens zien komen?

Malle «Ik weet niet goed hoe daarop te antwoorden - ja en neen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik geen films maak om te choqueren, maar wel om de kijkers door elkaar te schudden: dat ze beginnen te twijfelen aan de ideeën waarmee ze de cinema binnenstapten, dat ze zich vragen beginnen te stellen, dat ze beginnen te twijfelen...

»En ik sta nog steeds helemaal achter 'Lacombe, Lucien', ik zou 'm nog net zo maken als toen. Sterker nog: ik zou nu nog wat verder durven te gaan. Want die maandenlange polemiek en die zéér agressieve reacties: dat was eigenlijk het allerbeste aan mijn film.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234