null Beeld

Lana Del Rey - Honeymoon

Toegegeven, ik ben niet strikt objectief. Welke man wiens hart nog klopt kan een hormonenbom als Lana Del Rey neutraal, koelbloedig en kritisch benaderen?

Ook al is ze een fantoom, ectoplasma, een schim, de alias van een andere vrouw die ook maar de marionet is van een sluw management en briljante producers. Maar Miss Del Rey is ook, onomstotelijk, een femme fatale, een love bomb, een diva van de oude stempel, ook al omdat ze haar looks, kapsel, make-up, kleding en decor (video’s, hoezen, shoots…) heeft geënt op (of gejat van) de femme fatales uit de film noir en het croonertijdperk (Lana Turner, Rita Hayworth, Ava Gardner, Jane Russell, Julie London, Nancy Sinatra… googel ze!), de Hollywood legends waar ze ook nog ’ns over zingt.

Maar toch, ook al is Lana een product, ze heeft talent. Tonnen talent. Ik wed dat iemand als Alex Callier van ­Hooverphonic een moord zou begaan voor een zangeres als Lana. En omgekeerd had iemand als ­Geike Arnaert met een Amerikaans management en een multinational achter zich een Lana kunnen zijn.

Haar nieuwe cd begint met een leugen: ‘We both know it’s not fashionable to love me’ croont, zucht, kreunt ze. De songs zijn onderling inwisselbaar, maar voor één keer is dat geen kritiek. Haar sound is uniek: zuchten en kreunen en echo en strijkers en nog meer echo en hier en daar een intrigerende en vaak zwoele sample (krekels, het ruisen van de oceaan). En een gros overdubs, zodat ze op haast elke song in duet gaat met zichzelf – drie, zes twaalf Lana’s die vieze dingen in je oor fluisteren. Dat verhoogt haar appeal nog: ze ziet eruit als een dame, stijlvol en elegant en understated en welopgevoed, maar ze croont met gemak aangebrande termen als ‘bad ­motherfucker’ en ‘I want your tongue’ (het kan dat ik dat laatste slecht heb verstaan).

Lana is art deco en film noir en boudoir, met een vleugje gangsta en een soupçon hardcore erin verweven. Al haar songs zijn zwanenzangen, alle teksten flarden uit übercoole filmscripts anno 1957. Mijn enige bezwaar is dat haar trucje snel gaat vervelen. Tenzij ze het volgende decennium drastisch andere muziek gaat maken en ook eens roept, brult, kirt of schreeuwt, in plaats van enkel te zuchten en te steunen, hebben we geen behoefte aan nog vijf cd’s van Lana Del Rey. Maar met deze zijn we nog blij. Je bent altijd welkom, Lana. Ik zal je goed ontvangen. Mijn tong zal jouw cli... (bespreking ingekort wegens verregaande onprofessionaliteit van de journalist, red.).

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234