null Beeld

Larry, het podiumbeest in comedian Sean Lock

Sean Lock (51) is één van die zeldzame stand-uppers die niet alleen goeie grappen in huis heeft (‘A bit of advice: lees nooit een pop-upboek over giraffen’). Dat talent heeft van hem ook een veelgevraagd panellid gemaakt – wie weleens naar de BBC zapt, zal hem vooral kennen van zijn passages in de geestige kennisquiz ‘QI’.

Noud Jansen

Locks talent heeft van hem naast één van de populairste Britse stand-upcomedians ook een veelgevraagd panellid gemaakt – het selecte kransje Belgen dat weleens naar de BBC zapt, zal hem vooral kennen van zijn passages in de geestige kennisquiz ‘QI’. Maar daar is hij een paar jaar geleden tot onze spijt mee gestopt: meteen maar even vragen waarom.

Sean Lock «Om egoïstische redenen: je wordt er maar één keer voor betaald, hoewel ze die afleveringen eindeloos herhalen op de BBC, en het programma over de hele wereld wordt uitgezonden. Als het dan nog goedbetaald zou zijn, oké, maar eerlijk: er zijn kinderen in India die een hoger uurloon ontvangen voor het vervaardigen van voetballen. Daarbij ben ik ook al jaren vast panellid in een programma op Channel 4, ‘8 out of 10 Cats’. Op den duur zat ik zo vaak in panelprogramma’s dat de mensen die naar mijn stand-upshows kwamen, verbaasd waren om te zien dat ik benen heb. Zodoende ben ik dus met ‘QI’ gestopt. Ik heb er altijd veel lol gehad, maar uiteindelijk is het toch niet meer dan een voetnoot geweest in mijn carrière als stand-upcomedian.»

HUMO Hoe en wanneer is die carrière ooit begonnen?

Lock «Ik ben begonnen in 1989, toen in mijn thuisstad Londen de alternative comedy scene aan het losbarsten was. Je kon destijds naar een pub gaan om voor 2 pond enkele komieken van de nieuwe lichting aan het werk te zien, Ben Elton of Rik Mayall of zo: een goeie deal, temeer omdat je op die avonden ook altijd zogenaamde open spots had, waar onontdekte talenten, meestal heel nerveuze types, hun kans konden wagen. Af en toe vertelde er eentje nog weleens een goeie grap, maar nadat ik een keer of drie, vier was gaan kijken, dacht ik: ‘Ik ben stukken geestiger dan die gasten; waarom probeer ik het zelf niet eens?’ Twee weken later stond ik daar dus op mijn beurt met een microfoon in mijn hand, en het ging eigenlijk meteen goed: er werd gelachen om al mijn grappen, wat mij een enorme buzz gaf. Ik dacht: ‘Dit blijf ik doen.’ Ongeveer een jaar lang heb ik dan aan open spots meegedaan, tot ik voor het eerst een betaald optreden kreeg aangeboden: 15 pond voor een set van een kwartier, in een zaaltje boven een pub. Ik in alle staten natuurlijk, maar het liep die avond volkomen verkeerd. Ik had een andere tekst verzonnen op ‘Free Nelson Mandela’ van The Special AKA: ‘Free Myra Hindley’, naar de vrouw die begin jaren 60 samen met haar vriend een aantal kinderen seksueel had misbruikt en vermoord. Die grap viel niet in goede aarde, om het zacht uit te drukken: het publiek reageerde furieus, en de rest van mijn set werd overstemd door boegeroep. ‘Oké,’ dacht ik, ‘die 15 pond mag ik op mijn buik schrijven,’ maar toen ik de trap afliep om me uit de voeten te maken, gooide de promotor mijn gage achter me aan. Nu moet je weten, ik verdiende in die tijd de kost als bouwvakker – ik legde betonnen vloeren in grote flatgebouwen, waar ik door al mijn collega-bouwvakkers Suzan werd genoemd. Dus ik dacht: ‘Wacht eens even? Daarstraks heb ik 30 pond verdiend door acht uur lang in de ijzige kou betonnen vloeren te leggen. Nu heb ik er 15 verdiend door een kwartiertje grappen te vertellen in een lekker warm zaaltje. Als ik wat meer tijd en moeite steek in het schrijven van goeie grappen, dan zit hier misschien nog een toekomst in.’ Zo ben ik dus begonnen.»

HUMO Hoezo werd je door je collega-bouwvakkers Suzan genoemd?

Lock «Ik kwam uit een lower middle class-gezin, dus ik hoorde sowieso al niet echt thuis op een bouwwerf. Toen ik op een gegeven moment zwaar op mijn bek ben gegaan tijdens het gieten – ik zat helemaal onder het beton – is iedereen me Suzan beginnen te noemen; hilarisch vonden ze dat. Je kunt je dus voorstellen hoe graag ik een andere job wilde. Daar kwam nog eens bij dat ik destijds in een krottige studio woonde, en ’s nachts altijd wakker lag van het zoemende geluid dat mijn ijskast maakte. Dat geluid – bzzzzzzzzzzz – heeft me nog meer aangezet om hard te werken: ik wilde genoeg geld verdienen om die verdomde krotstudio te verlaten, en een nieuwe ijskast te kopen.»

HUMO Dat is gelukt.

Lock «Ja, toen ik genoeg met stand-up begon te verdienen om mijn job in de bouw vaarwel te zeggen, heb ik mezelf zo’n grote Amerikaanse ijskast aangeschaft: een heerlijk ding. En ja, sindsdien heb ik nooit meer iets anders gedaan dan comedy.

»’t Is een geweldige job, echt waar. De beste momenten vind ik nog wanneer een grap die in de eerste drie of vier try-outs niet werkte, ineens wél werkt – omdat je ’m anders verwoordt, of een andere blik in je ogen hebt wanneer je ’m vertelt. Het gevoel van voldoening en trots dat je dan krijgt, is te vergelijken met de eerste keer dat je je kind ziet fietsen. En ik heb drie kinderen, die inmiddels alle drie kunnen fietsen, dus ik weet waarover ik spreek.»

HUMO Wat jou onderscheidt van de meeste professionele stand-upcomedians, is je strenge werkethiek: op weekdagen zit je van negen tot vijf in een kantoortje aan je materiaal te schaven.

Lock «Voor mij is dat de enige manier om de kwaliteit van mijn werk hoog te houden. Ik zit dan aan een bureau in een verder totaal lege kamer, zonder gsm of computer, en zonder foto’s aan de muur – ik heb enkel een kladblok en een pen. Zo lig ik dan achterover geleund met mijn voeten op tafel voor me uit te staren, en nu en dan schrijf ik iets op. ’t Is een beetje als vissen: op een slechte dag zit je acht uur met je duimen te draaien en vang je niets; op een goeie dag vang je een heel net vol.

»’t Is een enorm contrast met op een podium staan en de mensen aan het lachen proberen te krijgen. Als dat lukt, zit je de rest van de avond op een high. De verleiding is dan heel groot om die high nog wat extra brandstof te geven door naar een pub te trekken en jezelf lam te hijsen, of op je hotelkamer de minibar leeg te klokken. De ervaring leert dat dat geen goed idee is, zeker wanneer je de volgende avond opnieuw het podium op moet – als je set dan plat op z’n gat valt, is het je eigen fout. Daarom heb ik een paar jaar geleden besloten om de man die ’s avonds op het podium staat Larry te noemen. Larry is een jonge, onstuimige gast die niks liever doet dan helemaal uit z’n plaat gaan, en die van geen ophouden weet als het op grote sloten alcohol aankomt. Wanneer ik van het podium afstap, moet ik Larry dus zo snel mogelijk terug in z’n doosje zien te steken, zodat de bedaagde man van middelbare leeftijd die Sean heet weer tevoorschijn komt. Een heet bad kalmeert hem meestal wel.»

HUMO Was het op aanraden van een psychiater dat je het alter ego Larry hebt bedacht?

Lock (lacht) «Nope, ik ben er zelf op gekomen. Ooit heb ik zelfs overwogen om iets over Larry te doen op het podium, maar daar heb ik toch maar van afgezien: het zou lijken alsof ik daadwerkelijk krankzinnig ben, en niet alleen maar doe alsof.

»Anyway, de dag na Antwerpen heb ik bij mijn weten nog niks op het menu staan. Dus euhm...»

HUMO Larry time!

Lock «De kans is niet onbestaande.»


Sean Lock speelt op vrijdag 23 januari in het Zuiderpershuis in Antwerpen.

Bekijk 'Sean Lock: Live at the Apollo'

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234