Last Tango in Paris

De filmfans onder u vallen vanavond met hun gat in de boter: Canvas zendt namelijk 'Last Tango in Paris' uit, de schandaalklassieker van Bernardo Bertolucci uit 1972 over een Amerikaanse weduwnaar (Marlon Brando) die een hitsige seksrelatie begint met een jong Frans meisje (Maria Schneider).

Om al een klein beetje in de mood te komen, trakteren wij u hier op vijf smakelijke weetjes.

1) Omdat Brando geen zin had om zijn dialogen uit het hoofd te leren, kleefde hij zijn teksten op het blote lijf van Maria Schneider.

2) Het beruchte zinnetje 'Vooruit, ga de boter halen!' staat geheel terecht in de top honderd van Fantastische Filmquotes. De omstreden boterscène was trouwens een last minute-improvisatie van Brando en Bertolucci.

3) In zijn autobiografie schreef Brando dat hij weigerde om volledig uit de kleren te gaan 'omdat het die dag zo koud was dat mijn penis was gekrompen tot de afmetingen van een pindanootje'. Uit pure ellende begon Brando, die heel sterk in de kracht van de geest geloofde, zijn edele delen zelfs toe te spreken. Het mocht niet baten: de opname diende te worden geschrapt.

4) Brando schreef ook dat hij nooit heeft geweten waar de film precies over ging. 'En volgens mij wist Bernardo het zelf evenmin'.

5) Schneider, nu achtenvijftig, heeft er allemaal dik spijt van: 'Die film heeft mijn leven geruïneerd.'

Maria Schneider «In 1972 was ik negentien, ik was nog maagd, en ik wist totaal niet waar ik aan begon. Achteraf gezien was het gewoon pervers van Bertolucci om mij die rol te geven en mij te koppelen aan de oude Brando.

»En de filmwereld leert niet bij, hè: Hollywood blíjft maar jonge meisjes aan oudere acteurs koppelen. Nooit eens andersom! Het ergste is dat ze totaal geen rekening houden met de impact van zulke gratuite scènes op de levens van die meisjes.»


- Hoezo?

Schneider «De seksscènes in 'Last Tango' hebben mij voorgoed gebrandmerkt; alsof ik met de pest was besmet. Mensen op straat scholden me zomaar uit, of ze sloegen me in het gezicht. De paparazzi volgden me overal, mijn familie keerde me de rug toe, vrienden lieten me vallen. In een poging om mijn herinneringen aan de film uit te wissen, ben ik drugs beginnen te nemen, en toen is mijn tocht door de hel pas écht begonnen.

»Ik heb het allemaal meegemaakt: zenuwinzinkingen, cold turkeys, onmenselijke pijn, psychiatrische instellingen, zelfs dwangbuizen. In de liefde ben ik nooit gelukkig geweest; ik heb trouwens lang gedacht dat ik lesbisch was. Als ik er achteraf op terugkijk heeft Bertolucci, een manipulatieve klootzak van het zuiverste water, me gewoon gebruikt. Ik heb het hem nooit vergeven. Eén goede raad aan jonge meisjes: ga nooit uit de kleren voor oudere mannen die beweren dat het 'voor de kunst' is.»

- U heeft sindsdien toch nog in enkele mooie films meegespeeld?

Schneider «Ja, maar laten we eerlijk zijn: echt geweldige rollen zaten daar niet tussen. En nu is het te laat: ik ben oud, vermoeid, en mijn gezicht staat vol rimpels. Ik heb nochtans keihard gevochten voor mijn carrière. Ik wou zó graag laten zien dat ik niet alleen borsten en een kont heb, maar ook een ziel. Het is niet gelukt.»

Bekijk een fragment:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234